شبی از خویش پرسیدم: «کجایی؟»
که گم کردم میان خویش، جایی
نه در آیینه آن آدم که بودم
نه آن‌قدر مرده‌ام کز غم سرودم
نشستم روبه‌روی پنجره، خسته
دلم از هرچه بود و هست، رسته
به کوچه خیره ماندم، شهر خوابید
ولی یک پنجره تا صبح تابید
به خود گفتم: «مگر پایان همین است؟
مگر سهم دل آدم، همین است؟
که یک عمر از رسیدن حرف گوید
ولی هر بار پشت در بماند؟»
همان دم باد آمد، پرده لرزید
صدای برگ خشکیده‌ای خندید
گمان کردم که شاید برگ می‌گفت:
«زمین خوردن، همیشه مرگ نیست!
مرا دیدی که از شاخه جدا شدم؟
ولی یک روز دیگر سبز خواهم شد»
دلم آرام‌تر شد، آهسته گفتم:
«اگر افتاده‌ام، از نو برآیم»
چه بسیار آدمی در خویش مرده
ولی از مرگ خود ره نبرده
چه بسیار است دل‌هایی که پنهان
شب خود را گذرانده با گریبان
کسی از گریه‌ی دیروز ما نیست
ولی از خنده‌ی امروزمان نیز
جهان، از درد ما چیزی نمی‌داند
فقط لبخند ما را یاد می دارد
پس ای دل، گرچه راهت پر ز خار است
هنوز این آسمان، چشم‌انتظار است
مبادا فکر کنی دیر آمده‌ای
که تو خود، قصه‌ی راهی
اگر امروز دنیا پشتت افتاد
فردا شاید همین دنیا تو را خواست
اگر دستی رهایت کرد و برگشت
بدان دستی بزرگ‌تر می‌رسد، دشت
اگر در بسته شد، دیوار منشین
بزن، یا راهی از دیوار برچین
خدا گاهی جواب ما نمی‌گوید
ولی از دور، ما را خوب می‌جوید
نه هر تأخیر، معنایش فراموشی‌ست
نه هر خاموشی‌ای، معنای خاموشی‌ست
شاید آن‌سوی این شب‌های سنگین
برای تو نوشته‌اند: «بنشین؟» نه، «برخیز!»
تو از آن جنس آدم‌های زمینی
که باید آسمان را هم ببینی
تنها نیستی، حتی اگر گاهی
تمام شهر باشد غرق تنهایی و تباهی
بیا از نو خودت را باور ای دل
که دنیا کم ندارد بر تو مشکل
اگر یک روز، خود را باختی، باز
خودت را از میان خویش بردار
تو آن شمعی که در باد است روشن
تو آن دردی که می‌گردد هزار گلشن
و شاید راز این دنیا همین است:
که بعد هر پایان، شروع دیگری هست
پس امشب گر دلت ز خویش خسته‌ست
تمامی در های آسمان به رویت بسته ست
سحر خواهد رسید، ای مردِ باران
که خورشید است پشت کوه پنهان
و آن روزی که برخیزی ز بستر
ببین، دنیا چه زیباست ، هرچند
نه دنیا عوض شده، نه آسمان‌ها
فقط تو بازگشته‌ای به «خود»، آری، دوباره
