من آن بنده ام که از راهِ تو دورم
گرفته شعلهیِ عصیان، حضورم
به دوشم بارِ سنگینِ گناه است
که راهِ من هر دم تباه است
فریبِ دیو میگوید که: «دیگر!
گذشته آب از سر، بی ثمر سر»
بگوید: «یک وجب یا صد وجب، دور
تو را دیگر نباشد راهِ منشور»
دروغ است این، که راهِ تو گشادهست
طلوعِ رحمتت، بر ما فتادهست
خداوندا! تو بیآزار و نوری
منم درگیرِ این دوری و کوری
اگر صد بار پیمانم شکستم
به بندِ نفسِ اماره نشستم
باز آیم، که راهی جز توام نیست
که غیر از تو به قلبی، ملجأم نیست
به یادِ «حُر» که در دشتِ خطر بود
نخستینساکنِ آن راهِ سر بود
همو که با پشیمانیِ خود دید
رحمت روان توبه اش شد چو بید
اگر لغزیدم و راهم خطا شد
و یا مستِ میِ بیگانهها شد
به سویِ تو دوانم، گرچه خسته
آدمی امیدش را به نور تو بسته
جهان در چشمِ من، تاریک و تیره است
چو عینک بر دو چشمم، دیو چیره است
تو ای نورِ خدا، این پرده بردار
که پر رنگ است، این دنیایِ دشوار
تو پاکی و منِ فانی، حقیرم
بدونِ یادِ تو، هر دم اسیرم
مرا لحظهای پروردگارا،به خود رها مکن
در این وادی، مرا به این شور جهان تو مبتلا نکن
که خدا ابدیت، تماشاخانهیِ توست
زمین، در قبضهیِ پروانهیِ توست
پناهم ده، که جز تو کس ندارم
به غیر از بازگشت، رهی دیگر ندارم
