ویرگول
ورودثبت نام
مرتضی پاسه ور | Morteza Pasehvar
مرتضی پاسه ور | Morteza PasehvarCurious about numbers, patterns, and better decisions
مرتضی پاسه ور | Morteza Pasehvar
مرتضی پاسه ور | Morteza Pasehvar
خواندن ۱۶۶ دقیقه·۳ ماه پیش

درآمدی بر فلسفه کهن: یونان باستان بخش ۲

بخش ۵: دوران اوج فلسفه کلاسیک

با افلاطون و ارسطو (تقریباً از نیمه دوم سده پنجم تا پایان سده چهارم پیش از میلاد) ، فلسفه یونانی وارد مرحله تازه‌ای شد. فیلسوفان پیش از آن درباره طبیعت، هستی، معرفت، اخلاق و سیاست بحث کرده بودند، اما در آثار این دو متفکر برای نخستین بار با نظام‌هایی روبه‌رو می‌شویم که تقریباً تمام حوزه‌های اصلی اندیشه شامل حقیقت و معرفت، هستی و واقعیت، طبیعت و کیهان، نفس، اخلاق، سیاست، منطق، ریاضیات، زیست‌شناسی، زبان و هنر را به یکدیگر متصل می‌کنند.

افلاطون می‌پرسد واقعیت حقیقی در پس تغییرات جهان محسوس چیست و چگونه باید نفس و جامعه را مطابق آن سامان داد؟ ارسطو، یک نسل بعد، بسیاری از همان پرسش‌ها را حفظ می‌کند اما پاسخ متفاوتی می‌دهد: آیا واقعاً باید صورت و حقیقت اشیا را در سطحی جدا از اشیای محسوس جست‌وجو کرد، یا می‌توان ساختار، علت و غایت آن‌ها را در خود همین جهان طبیعی بررسی کرد؟

به همین دلیل رابطه این دو را نباید به روایت ساده «استادی که شاگردش او را رد کرد» فروکاست. ارسطو تقریباً بیست سال در محیط آکادمی زندگی کرد و بسیاری از بنیادی‌ترین مسائل فلسفه‌اش از دل همان سنت افلاطونی رشد کردند. اختلاف بزرگ بیشتر بر سر نوع پاسخ و روش فلسفه‌ورزی است.

۵.۱. افلاطون (Plato)

افلاطون (احتمالاً حدود ۴۲۹/۴۲۷ تا ۳۴۷ ق.م.) یکی از معدود فیلسوفانی است که تأثیرش تقریباً در تمام تاریخ بعدی فلسفه غرب دیده می‌شود. متافیزیک، معرفت‌شناسی، اخلاق، فلسفه سیاسی، عشق، هنر، آموزش و دین همگی در آثار او به شکلی مطرح شده‌اند که بسیاری از پرسش‌هایشان هنوز زنده‌اند.

بااین‌حال، تقلیل افلاطون به «فیلسوف عالم مُثُل» تصویر ناقصی از او می‌دهد. آثارش محصول چندین دهه فعالیت فکری‌اند و گفت‌وگوهای مختلف همیشه دقیقاً یک نظریه واحد را تکرار نمی‌کنند. افزون بر این، افلاطون معمولاً خودش مستقیماً وارد متن نمی‌شود و نمی‌گوید «من معتقدم که...». شخصیت‌هایی مانند سقراط، تیمائوس، پارمنیدس و بیگانه الئایی سخن می‌گویند و همین موضوع تشخیص مرز میان عقیده شخصیت و عقیده نویسنده را دشوار می‌کند.

۵.۱.۱. زندگی افلاطون؛ از بحران سیاست آتن تا آکادمی: افلاطون در خانواده‌ای بلندمرتبه در آتن متولد شد و دوران جوانی‌اش با یکی از پرآشوب‌ترین دوره‌های تاریخ این شهر هم‌زمان بود. جنگ پلوپونزی، شکست آتن از اسپارت، حکومت خشونت‌بار سی جبار، بازگشت دموکراسی و سرانجام محاکمه و اعدام سقراط. برخی خویشاوندان افلاطون، از جمله کریتیاس و خارمیدس، با حکومت الیگارشیک سی جبار ارتباط داشتند؛ اما از سوی دیگر همان دموکراسی بازسازی‌شده نیز در سال ۳۹۹ ق.م. سقراط را به مرگ محکوم کرد. در چنین فضایی قابل فهم است که یکی از پرسش‌های اصلی افلاطون به این مسئله تبدیل شود که چرا حکومت‌ها تا این اندازه مستعد فسادند و چه کسی واقعاً شایسته حکومت است؟

معمولاً گفته می‌شود مرگ سقراط باعث شد افلاطون سیاست را ترک کند، اما این جمله تنها نیمی از ماجراست. او ظاهراً وارد سیاست روزمره آتن نشد، ولی علاقه‌اش به سیاست هرگز از بین نرفت. جمهوری، سیاستمدار و قوانین مستقیماً سیاسی‌اند و حتی آثاری مانند گرگیاس، دفاعیه و کریتون نیز عمیقاً با قدرت، قانون و شهر ارتباط دارند. سفرهای مشهور او به سیراکوز نیز با امید تأثیرگذاری بر تربیت حاکمان و سیاست پیوند داشتند. بنابراین دقیق‌تر است بگوییم مرگ سقراط افلاطون را از سیاست حزبی به سوی فلسفه بنیادهای سیاست سوق داد.

در اوایل سده چهارم پیش از میلاد، افلاطون فعالیت فلسفی منظمی را در منطقه‌ای در شمال‌غرب آتن آغاز کرد که بعدها به آکادمی (Akadēmeia) مشهور شد. تاریخ ۳۸۷ ق.م. معمولاً به‌عنوان سال تأسیس آن تکرار می‌شود، اما تاریخ دقیق قطعی نیست. آکادمی را نیز نباید «اولین دانشگاه جهان» به معنای امروزی دانست؛ مدرک دانشگاهی، دانشکده رسمی یا برنامه درسی استاندارد نداشت. بهتر است آن را جامعه‌ای پژوهشی و فلسفی تصور کنیم که در آن فلسفه، ریاضیات، نجوم، سیاست و علوم طبیعی بررسی می‌شدند. ارسطو مشهورترین عضو جوان این محیط بود.

شیوه نوشتن افلاطون نیز با این تلقی از فلسفه هماهنگ است. آثار او اغلب نمایش‌های فلسفی هستند. شخصیت‌ها سؤال می‌کنند، اشتباه می‌کنند، شوخی یا عصبانی می‌شوند، استدلال می‌آورند و گاهی بدون پاسخ قطعی در Aporia یا بن‌بست پایان می‌دهند. خواننده در این ساختار فقط دریافت‌کننده یک پاسخ آماده نیست؛ باید خودش وارد فرایند فلسفه‌ورزی شود.

۵.۱.۲. معرفت‌شناسی افلاطون؛ فرق دانستن با درست حدس زدن چیست؟ یکی از پرسش‌های محوری افلاطون این است که معرفت چه چیزی بیش از باور درست دارد؟ فرض کنید دو نفر راه یک شهر را نشان می‌دهند. اولی واقعاً مسیر را می‌داند و دومی فقط حدس زده، اما حدسش اتفاقاً درست از آب درآمده است. هر دو می‌توانند شما را به مقصد برسانند. پس «باور صادق» کاملاً بی‌ارزش نیست؛ مشکل این است که پایداری معرفت را ندارد.

در منون، سقراط باورهای درست را به مجسمه‌های دایدالوس تشبیه می‌کند که اگر بسته نشوند فرار می‌کنند. باور صادق نیز ممکن است امروز درست باشد و فردا با شنیدن استدلالی ضعیف از دست برود. معرفت زمانی استوارتر می‌شود که باور درست به نوعی Logos، یعنی دلیل یا توضیح عقلانی، «بسته» شود.

همین گفت‌وگو مسئله مشهور دیگری را مطرح می‌کند: چگونه می‌توان چیزی را که نمی‌دانیم جست‌وجو کنیم؟ اگر از قبل بدانیم چیست، جست‌وجو بی‌معناست؛ اگر مطلقاً ندانیم چیست، وقتی آن را پیدا کردیم چگونه تشخیص خواهیم داد؟ پاسخ افلاطون با نظریه Anamnesis یا تذکار پیوند می‌خورد. بر اساس این تصویر، نفس پیش از زندگی جسمانی با حقایق معقول آشنا بوده و فرایند یادگیری می‌تواند نوعی به‌یادآوردن باشد.

نمونه مشهور آن، گفت‌وگوی سقراط با برده‌پسری در منون است. مسئله این است که چگونه می‌توان مربعی ساخت که مساحتش دو برابر مربع اولیه باشد. پسر ابتدا تصور می‌کند باید ضلع را دو برابر کرد، اما درمی‌یابد این کار مساحت را چهار برابر می‌کند. سقراط با پرسش‌های پیاپی او را به قطر مربع اولیه هدایت می‌کند. هدف افلاطون این است که نشان دهد سقراط پاسخ را صرفاً «در ذهن او نمی‌ریزد»، بلکه با پرسش امکان کشف را فراهم می‌کند. البته یک خواننده مدرن می‌تواند اعتراض کند که سؤال‌های سقراط بسیار هدایت‌کننده‌اند؛ بنابراین بهتر است این صحنه را استدلال فلسفی افلاطون درباره امکان یادگیری بدانیم، نه یک آزمایش علمی درباره دانش ذاتی.

یکی از روشن‌ترین تصاویر معرفت‌شناسی افلاطون خط منقسم در کتاب ششم جمهوری است. شناخت در چهار مرتبه تصویر می‌شود. پایین‌ترین سطح، Eikasia، با سایه‌ها و تصاویر سروکار دارد؛ بالاتر از آن Pistis یا باور به اشیای محسوس قرار دارد. این دو سطح به قلمرو Doxa مربوط‌اند. مرحله سوم Dianoia یا اندیشه استدلالی است که نمونه برجسته‌اش ریاضیات است؛ و در بالاترین سطح Noēsis، فهم عقلانی و دیالکتیک قرار می‌گیرد که از فرضیات فراتر می‌رود و به اصول بنیادی و در نهایت خیر نزدیک می‌شود.

به زبان ساده، می‌توان یک دایره را مثال زد: عکس یک دایره در پایین‌ترین مرتبه قرار دارد؛ یک حلقه واقعی در سطح محسوس؛ دایره هندسی که درباره آن اثبات می‌کنیم در سطح ریاضی؛ و در سطح بالاتر، فهم اصول عقلانی‌ای قرار می‌گیرد که خود این استدلال‌ها بر آن‌ها تکیه دارند. هرچه بالاتر می‌رویم، وابستگی شناخت به نمونه‌های محسوس کمتر و توجه آن به ساختار عقلانی بیشتر می‌شود.

۵.۱.۳. نظریه مُثُل؛ چه چیزی میان همه چیزهای زیبا مشترک است؟ مشهورترین بخش فلسفه افلاطون نظریه Forms یا مُثُل است. برای فهم مسئله، چند چیز زیبا را تصور کنید: یک انسان، یک منظره، یک مجسمه، یک شعر و یک قطعه موسیقی. آن‌ها از بسیاری جهات با یکدیگر متفاوت‌اند، اما همه را «زیبا» می‌نامیم. افلاطون می‌پرسد: آن چیزی که به واسطه آن همه این نمونه‌ها زیبا هستند چیست؟

پاسخ او به نوعی زیبایی فی‌نفسه اشاره می‌کند. واژه‌های Eidos و Idea برای چنین صورت‌هایی به کار می‌روند. Form جسمی نیست که در مکانی معمولی قرار گرفته باشد؛ زاده نمی‌شود، پیر نمی‌شود و مانند نمونه‌های محسوس تغییر نمی‌کند. اعمال عادلانه ممکن است پدید آیند و از بین بروند، اما «عدالت فی‌نفسه» به همان معنا تغییر نمی‌کند.

از همین‌جا باید مراقب یک سوءبرداشت مشهور بود. عبارت «عالم مُثُل» ممکن است این تصور را ایجاد کند که افلاطون از مکانی در پشت آسمان سخن می‌گوید که عدالت، زیبایی و مثلث‌ها مانند اشیای فیزیکی در آن زندگی می‌کنند. جدایی مُثُل متافیزیکی است، نه جغرافیایی: وجود زیبایی یا عدالت فی‌نفسه به وجود این یا آن نمونه خاص وابسته نیست.

مثال «برابری» در فایدون این مسئله را روشن‌تر می‌کند. دو چوب ممکن است تقریباً برابر باشند، اما اندازه‌گیری دقیق‌تر تفاوتشان را آشکار کند یا با گذشت زمان فرسوده شوند. در عین حال ما قادر به تصور برابری کامل هستیم. افلاطون می‌پرسد اگر تجربه همیشه نمونه‌هایی ناقص عرضه می‌کند، معیار کامل از کجا آمده است؟ این پرسش نظریه مُثُل را به نظریه تذکار پیوند می‌دهد.

اما نظریه مُثُل بدون مشکل نیست و نکته مهم این است که خود افلاطون نیز این مشکلات را می‌بیند. یکی از دشوارترین مسائل رابطه نمونه محسوس با Form است. افلاطون از واژه‌هایی مانند «مشارکت»، «بهره‌مندی»، «تقلید» و «شباهت» استفاده می‌کند، اما توضیح دقیق این رابطه آسان نیست.

در پارمنیدس حتی نقدی شکل می‌گیرد که بعدها با عنوان استدلال انسان سوم مشهور شد. اگر سقراط و افلاطون هر دو به واسطه Form انسان، «انسان» باشند، اکنون خود آن Form و افراد انسانی نیز باید چیزی مشترک داشته باشند. آیا برای توضیح آن اشتراک به Form دیگری نیاز داریم؟ و اگر چنین باشد، آیا این زنجیره بی‌نهایت ادامه نمی‌یابد؟ این نقد نشان می‌دهد نظریه مُثُل در آثار افلاطون یک فرمول ساده و بدون تحول نیست.

در رأس ساختار معرفتی جمهوری نیز Form of the Good — مثال خیر قرار می‌گیرد. افلاطون آن را با خورشید مقایسه می‌کند. همان‌طور که خورشید هم اشیا را قابل دیدن می‌کند و هم امکان دیدن را برای چشم فراهم می‌سازد، خیر نیز در قلمرو عقلانی موضوعات شناخت را قابل شناخت و ذهن را قادر به شناخت می‌کند. به همین دلیل فیلسوف‌شاه صرفاً کسی نیست که اطلاعات بیشتری دارد؛ باید بداند دانش و قدرت برای چه هدفی باید به کار گرفته شوند.

۵.۱.۴. خورشید، خط و غار؛ یک داستان واحد درباره آموزش: تمثیل خورشید، خط منقسم و غار را بهتر است سه تصویر کاملاً جداگانه ندانیم. آن‌ها سه مرحله از یک ساختارند:

  • خورشید خیر را توضیح می‌دهد

  • خط مراتب شناخت را نشان می‌دهد

  • غار فرایند تربیت و آزاد شدن ذهن را به تصویر می‌کشد.

در تمثیل غار، زندانیانی از کودکی زنجیر شده‌اند و فقط می‌توانند سایه‌هایی را که روی دیوار مقابلشان می‌افتد ببینند. آن‌ها منبع نور و اشیایی را که سایه‌ها را ایجاد می‌کنند نمی‌بینند؛ بنابراین از دیدشان سایه‌ها خود واقعیت‌اند. حتی ممکن است در تشخیص و پیش‌بینی سایه‌ها مهارت پیدا کنند و در جامعه غار «دانشمند» محسوب شوند، در حالی که دانششان هنوز درباره ظاهرهاست.

آزادی نیز ابتدا لذت‌بخش نیست. زندانی آزادشده وقتی برای نخستین بار به سوی آتش برگردانده می‌شود، چشمش درد می‌گیرد و شاید ترجیح دهد به همان سایه‌های آشنا بازگردد. بیرون غار نیز باید به‌تدریج عادت کند: ابتدا سایه‌ها و انعکاس‌ها، سپس اشیای واقعی، ستارگان و در نهایت خورشید. در این تصویر، آموزش فلسفی پر کردن یک ذهن خالی با اطلاعات نیست؛ چرخاندن نفس به سوی جهت درست است.

اما داستان در بیرون غار تمام نمی‌شود. فیلسوف باید دوباره به غار بازگردد. چشمش در تاریکی خوب نمی‌بیند و زندانیان ممکن است نتیجه بگیرند که بیرون رفتن او را نابینا کرده است. حتی ممکن است کسی را که قصد آزاد کردنشان را دارد بکشند؛ اشاره‌ای که به‌سختی می‌توان آن را از سرنوشت سقراط جدا کرد. بنابراین غار هم‌زمان درباره معرفت، آموزش، سیاست و خطر فلسفه است.

۵.۱.۵. نفس در افلاطون؛ از جدایی بدن تا جنگ داخلی روان: افلاطون یک نظریه کاملاً ثابت و یکدست درباره نفس ارائه نمی‌کند. در فایدون تقابل نفس و بدن برجسته‌تر است؛ در جمهوری نفس سه بخش پیدا می‌کند؛ در فایدروس به ارابه‌ران و دو اسب تشبیه می‌شود و در تیمائوس حتی با ساختار بدن و کیهان پیوند می‌خورد. بهتر است این‌ها را مدل‌های متفاوت و گاهی تنش‌آلود افلاطون درباره نفس بدانیم.

در فایدون فلسفه نوعی «تمرین برای مرگ» معرفی می‌شود، زیرا بدن دائماً با گرسنگی، بیماری، میل و خطاهای حسی ما را درگیر می‌کند. اما این را نباید به شعار ساده «افلاطون از بدن متنفر بود» تبدیل کرد. مسئله بنیادی‌تر این است که شناخت حقایق ثابت تا چه اندازه می‌تواند به حواسی متکی باشد که همیشه با امور متغیر سروکار دارند.

در جمهوری مسئله از زاویه دیگری بررسی می‌شود. انسانی را تصور کنید که شدیداً تشنه است اما می‌داند نوشیدنی مقابلش مسموم است. یک بخش می‌گوید «بنوش» و بخش دیگری می‌گوید «ننوش». افلاطون از چنین تضادهایی به ساختار سه‌بخشی نفس می‌رسد: Logistikon یا عقل که حقیقت و خیر کلی را دنبال می‌کند؛ Thumos یا بخش غیرتمند که با خشم، افتخار، حیثیت و شجاعت پیوند دارد؛ و Epithymētikon یا بخش میل که خواسته‌هایی مانند غذا، نوشیدنی، ثروت و لذت جسمانی را دربرمی‌گیرد.

عدالت در این تصویر فقط اطاعت از قانون نیست؛ نظم درونی نفس است. عقل باید حکومت کند، بخش غیرتمند متحد عقل باشد و امیال در حدود مناسب باقی بمانند. انسان عادل شبیه ارکستری است که هر ساز وظیفه خودش را دارد، اما کل مجموعه از نظمی مشترک پیروی می‌کند. بی‌عدالتی در مقابل نوعی جنگ داخلی روان است.

از همین ساختار چهار فضیلت مشهور جمهوری شکل می‌گیرد: حکمت، شجاعت، خویشتنداری و عدالت. خویشتنداری به‌ویژه نوعی توافق کل نفس درباره این است که چه بخشی باید حکومت کند.

۵.۱.۶. اخلاق افلاطون؛ اگر هیچ‌کس نبیند، چرا عادل باشیم؟ پرسش اصلی جمهوری فقط این نیست که «عدالت چیست؟» مسئله سخت‌تر این است: چرا باید عادل باشم اگر بتوانم با بی‌عدالتی سود بیشتری ببرم و هرگز گرفتار نشوم؟

گلاوکن برای طرح این چالش داستان حلقه گیگس را تعریف می‌کند؛ حلقه‌ای که صاحبش را نامرئی می‌سازد. اگر هیچ‌کس نتواند شما را ببیند، پلیسی دستگیرتان نکند و آبرویتان نیز به خطر نیفتد، آیا همچنان عادل می‌مانید؟ افلاطون باید نشان دهد عدالت فقط به دلیل پاداش اجتماعی یا ترس از مجازات ارزشمند نیست.

پاسخ او به نظریه نفس بازمی‌گردد. فرد ظالم ممکن است پول، قدرت و لذت به دست آورد، اما اگر برای رسیدن به آن‌ها اجازه دهد میل و ترس بر عقلش مسلط شوند، در درون خودش برده شده است. حتی مستبدی که بر یک کشور حکومت می‌کند ممکن است برده امیال و اضطراب‌های خود باشد. انسان عادل در مقابل کسی است که می‌تواند بر خودش حکومت کند. از این‌رو عدالت و سعادت برای افلاطون در نهایت به یک مسئله تبدیل می‌شوند.

۵.۱.۷. سیاست افلاطون؛ از Kallipolis تا نقد دموکراسی: افلاطون در جمهوری برای فهم عدالت فرد، ابتدا شهری فرضی می‌سازد؛ چون تصور می‌کند عدالت در مقیاس بزرگ‌تر آسان‌تر دیده می‌شود. این شهر آرمانی معمولاً Kallipolis، یعنی «شهر زیبا یا نیک»، نامیده می‌شود.

شهر سه گروه اصلی دارد: تولیدکنندگان که نیازهای مادی را تأمین می‌کنند؛ پاسداران کمکی که وظیفه دفاع و امنیت دارند؛ و حاکمان فیلسوف که از میان بهترین پاسداران انتخاب می‌شوند و باید بر اساس شناخت خیر حکومت کنند. این تقسیم با ساختار سه‌بخشی نفس موازی است، هرچند بهتر است آن‌ها را معادل مکانیکی یکدیگر ندانیم.

از اینجا تز مشهور فیلسوف‌شاه پدید می‌آید: تا زمانی که قدرت سیاسی و فلسفه حقیقی در یک فرد یا گروه جمع نشوند، شهرها از مشکلات بنیادی خود رها نخواهند شد. منظور از «فیلسوف» نیز کسی نیست که صرفاً زیاد کتاب خوانده باشد؛ او باید حقیقت را دوست داشته باشد، منفعت شخصی را هدف نهایی نداند، خیر را بشناسد و شخصیتش طی سال‌ها آموزش و آزمون شکل گرفته باشد.

نکته ظریف این است که حاکم خوب افلاطونی اتفاقاً مشتاق قدرت نیست. فیلسوف ترجیح می‌دهد به حقیقت بپردازد و حکومت را بیشتر به‌عنوان وظیفه می‌پذیرد تا جایزه. آموزش او نیز دهه‌ها ادامه دارد و موسیقی، تربیت جسمانی، ریاضیات، هندسه، نجوم، هارمونی، دیالکتیک و تجربه عملی حکومت را دربرمی‌گیرد. هدف فقط ساختن ذهنی باهوش نیست؛ باید عقل، شخصیت و انگیزه هم‌زمان تربیت شوند.

یکی از رادیکال‌ترین پیشنهادهای جمهوری این است که زنان با استعداد مناسب باید همان آموزش‌های پاسداران مرد را دریافت کنند و بتوانند در فعالیت نظامی و حتی حکومت مشارکت کنند. افلاطون تفاوت‌های جسمانی متوسط را می‌پذیرد، اما جنسیت را به‌خودی‌خود معیار استعداد فلسفی و سیاسی نمی‌داند؛ دیدگاهی بسیار رادیکال برای آتن مردسالار. البته این به معنای سازگاری کامل تمام دیدگاه‌های افلاطون درباره زنان با برابری مدرن نیست.

پیشنهاد جنجالی دیگر این است که طبقه پاسدار و حاکمان نباید ثروت خصوصی گسترده و خانواده خصوصی به شکل معمول داشته باشند. استدلال افلاطون این است که اگر کسانی که حکومت می‌کنند منافع اقتصادی و خانوادگی بزرگی داشته باشند، ممکن است قدرت عمومی را برای حفظ منافع خصوصی به کار گیرند. این برنامه فقط درباره پاسداران است، نه تمام جامعه.

در همین زمینه اسطوره فلزات نیز مطرح می‌شود که بعدها «دروغ شریف» نامیده شد: داستانی که انسان‌ها را دارای طلا، نقره یا آهن و برنز در سرشت خود معرفی می‌کند تا نوعی هویت و نظم مشترک برای شهر ایجاد شود. این بخش هنوز پرسشی دشوار پیش روی فلسفه سیاسی می‌گذارد: آیا حکومت می‌تواند برای حفظ خیر عمومی یک اسطوره سیاسی تولید کند؟

نقد افلاطون از دموکراسی نیز پیچیده‌تر از این است که «مردم جاهل‌اند». او جذابیت آزادی، تنوع سبک زندگی و کاهش سلسله‌مراتب در دموکراسی را می‌بیند، اما نگران است که آزادی افراطی توان تمایز میان میل خوب و بد، متخصص و غیرمتخصص، و آزادی و بی‌انضباطی را از بین ببرد. در روایت جمهوری، همین میل افراطی به آزادی می‌تواند زمینه ظهور رهبر عوام‌گرایی را فراهم کند که ابتدا وعده دفاع از مردم می‌دهد و سرانجام به مستبد تبدیل می‌شود.

چرخه انحطاط حکومت‌ها در جمهوری از آریستوکراسی یا Kallipolis به تیموکراسی، سپس الیگارشی، دموکراسی و در نهایت تیرانی می‌رسد. تیموکراسی حکومت افتخار و روحیه نظامی است؛ در الیگارشی ثروت معیار قدرت می‌شود؛ دموکراسی آزادی و برابری را تا حد افراط گسترش می‌دهد و تیرانی از دل بی‌نظمی آن سر برمی‌آورد.

بااین‌حال، جمهوری آخرین سخن افلاطون درباره سیاست نیست. در سیاستمدار نسبت میان دانش حکمرانی و قانون بازاندیشی می‌شود و در قوانین، که آخرین و طولانی‌ترین اثر اوست، نظامی عملی‌تر و قانون‌محورتر می‌بینیم. در اینجا جامعه کمتر به ظهور یک فیلسوف‌شاه استثنایی وابسته است و قانون و نهادهای پایدار اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند.

۵.۱.۸. کیهان‌شناسی افلاطون در تیمائوس: Timaeus یکی از تأثیرگذارترین متون کیهان‌شناختی تاریخ غرب بود، اما خود گفت‌وگو تأکید می‌کند که درباره جهان محسوس نمی‌توان همان قطعیتی را انتظار داشت که درباره حقایق ثابت عقلانی داریم. روایت تیمائوس نوعی Eikōs Logos یا «گزارش محتمل» است.

شخصیت مرکزی این کیهان‌شناسی Dēmiourgos یا صانع است؛ واژه‌ای که اساساً به معنای صنعتگر یا سازنده است. صانع جهان را مانند مفهوم متأخر خدای خالق، از عدم مطلق پدید نمی‌آورد. او به الگویی عقلانی و جاودانه نگاه می‌کند و آنچه را بی‌نظم است تا حد امکان بر اساس نظم، ریاضیات و خیر سامان می‌دهد. اینکه این صانع را باید موجودی واقعی، خدایی شخصی یا تصویری تمثیلی از نظم عقلانی جهان دانست، از عهد باستان محل اختلاف بوده است.

جهان تیمائوس حاصل عقل به تنهایی نیست. Nous یا عقل می‌کوشد بهترین نظم ممکن را ایجاد کند، اما با Anankē یا ضرورت، یعنی محدودیت‌ها و شرایط جهان محسوس، روبه‌روست. به همین دلیل جهان محسوس کپی کاملاً بی‌نقص مُثُل نیست؛ بهترین نظمی است که تحت شرایط جهان مادی امکان‌پذیر شده است.

یکی از عجیب‌ترین مفاهیم این اثر Chōra یا «پذیرنده/جایگاه» است؛ چیزی که صورت‌های محسوس در آن پدیدار و ناپدید می‌شوند و افلاطون آن را گاه به مادر، ظرف یا بستر تشبیه می‌کند. Chōra را نیز نباید بدون توضیح با «ماده» ارسطویی یکی دانست.

کیهان افلاطونی یک ماشین بی‌جان نیست. صانع نفس جهان را می‌سازد و کل کیهان به موجودی زنده، منظم و عقلانی تبدیل می‌شود. زمان نیز در عبارتی مشهور «تصویر متحرک ابدیت» معرفی می‌شود و با حرکت منظم خورشید، ماه و سیارات قابل اندازه‌گیری می‌گردد.

افلاطون چهار عنصر را نیز با چهار چندوجهی منتظم پیوند می‌دهد: آتش با چهاروجهی، هوا با هشت‌وجهی، آب با بیست‌وجهی و خاک با مکعب. دوازده‌وجهی نیز با آرایش کل کیهان ارتباط پیدا می‌کند. بهتر است آن را «عنصر پنجم» ننامیم؛ مفهوم اتر یا عنصر پنجم بعدها در کیهان‌شناسی ارسطویی نقش مهم‌تری پیدا می‌کند.

۵.۱.۹. عشق، Eros و زیبایی: در فلسفه افلاطون، عشق فقط مسئله رابطه عاشقانه نیست. Eros نیرویی است که انسان را از احساس کمبود به سوی چیزی که کامل‌تر می‌پندارد حرکت می‌دهد. دو تصویر مهم از این مسئله در ضیافت و فایدروس ظاهر می‌شوند؛ اما باید آن‌ها را از یکدیگر تفکیک کرد. نردبان عشق متعلق به ضیافت است، در حالی که ارابه بالدار و جنون الهی در فایدروس مطرح می‌شوند.

دیوتیما در ضیافت اروس را فرزند Penia، فقر، و Poros، چاره یا فراوانی معرفی می‌کند. عاشق چیزی ندارد و به همین دلیل آن را جست‌وجو می‌کند، اما آن‌قدر هم تهی نیست که هیچ تصوری از آن نداشته باشد. از این جهت عاشق شبیه فیلسوف است: فیلسوف نه حکیمی است که دیگر چیزی برای جست‌وجو ندارد و نه نادانی که هیچ میلی به حکمت احساس نمی‌کند؛ او دوستدار حکمت است.

دیوتیما سپس عشق را از خواستن یک فرد زیبا به پرسشی عمیق‌تر می‌برد: انسان در نهایت می‌خواهد خیر را برای همیشه در اختیار داشته باشد. چون انسان فانی است، میل به جاودانگی می‌تواند از راه فرزندآوری، آثار هنری، قانون‌گذاری، فضیلت و معرفت دنبال شود.

در «نردبان عشق»، فرد از عشق به یک بدن زیبا آغاز می‌کند، سپس زیبایی مشترک بدن‌های مختلف را تشخیص می‌دهد، از آن به زیبایی نفس، اعمال و قوانین، دانش‌ها و در نهایت زیبایی فی‌نفسه صعود می‌کند. موضوع عشق به‌تدریج از یک نمونه خاص به حقیقت کلی زیبایی منتقل می‌شود.

در فایدروس عشق شکل دیگری پیدا می‌کند. همه انواع «دیوانگی» بد نیستند و عشق می‌تواند نوعی جنون الهی باشد. زیبایی شخص محبوب نفس را به یاد زیبایی حقیقی می‌اندازد که پیش از تولد دیده بود؛ بنابراین عشق، تذکار و فلسفه به یکدیگر متصل می‌شوند.

ارابه بالدار فایدروس نیز نفس را به ارابه‌رانی با دو اسب تشبیه می‌کند: یک اسب نجیب و منظم و اسبی سرکش و میل‌محور. رشد فلسفی زمانی ممکن می‌شود که عقل انرژی میل را نابود نکند، بلکه بتواند آن را به سوی زیبایی و خیر حقیقی هدایت کند.

۵.۱.۱۰. افلاطون و هنر؛ چرا شاعران او را نگران می‌کردند؟ واژه مهم برای فهم نگاه افلاطون به هنر Mimēsis، یعنی محاکات یا بازنمایی، است. نگرانی او در جمهوری فقط درباره حقیقت متافیزیکی هنر نیست؛ مسئله تأثیر هنر بر شخصیت و تربیت نیز هست. اگر کودکان دائماً داستان‌هایی بشنوند که در آن خدایان خیانت می‌کنند، دروغ می‌گویند یا از مرگ وحشت دارند، ممکن است همین رفتارها را طبیعی و شایسته تلقی کنند. از این منظر آموزش هنری مستقیماً مسئله‌ای اخلاقی و سیاسی می‌شود.

مثال مشهور تخت نشان‌دهنده جنبه متافیزیکی نقد است. Form تخت الگوی عقلانی است؛ نجار تخت محسوس را می‌سازد و نقاش تصویر همان تخت محسوس را بازنمایی می‌کند. در این معنا اثر هنری یک مرحله دیگر از حقیقت فاصله می‌گیرد. بااین‌حال، نگرانی اصلی افلاطون فقط «کپی بودن» نیست؛ هنر می‌تواند بخش عاطفی نفس را چنان تحریک کند که احساس بر عقل مسلط شود.

این به معنای رد تمام هنر نیست. خود افلاطون یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان ادبی یونان است و دائماً از اسطوره، تصویر، تمثیل و روایت استفاده می‌کند. پرسش اصلی او بیشتر این است: چه نوع هنری، برای چه مخاطبی و در چه نظام تربیتی؟ همین نقد بستری خواهد شد که ارسطو در فن شعر از آن فاصله بگیرد.

۵.۲. آکادمی پس از افلاطون

مرگ افلاطون در سال ۳۴۷ ق.م. پایان آکادمی نبود. برعکس، تاریخ آکادمی نشان می‌دهد حتی نزدیک‌ترین جانشینان افلاطون نیز صرفاً سخنان استاد را تکرار نمی‌کردند. این محیط به آزمایشگاهی برای نقد، اصلاح، توسعه و حتی کنار گذاشتن برخی آموزه‌های افلاطونی تبدیل شد.

۵.۲.۱. اسپئوسیپوس (Speusippus): اسپئوسیپوس، خواهرزاده افلاطون، نخستین جانشین او در ریاست آکادمی بود. اهمیت او در این است که نخستین رئیس آکادمی پس از افلاطون را نمی‌توان یک «افلاطونی ارتدوکس» به معنای ساده دانست. شواهد نشان می‌دهند او مُثُل افلاطونی را کنار گذاشت و به عدد، ریاضیات و ساختاری چندسطحی از واقعیت توجه بیشتری نشان داد.

او ظاهراً با این تصور که اصل آغازین واقعیت الزاماً باید «خیر» باشد نیز مخالفت داشت. همان‌گونه که یک دانه در آغاز فرایند رشد است اما کمال گیاه در پایان ظاهر می‌شود، ممکن است خیر نیز بیشتر به کمال یک فرایند مربوط باشد تا نقطه آغاز آن. اسپئوسیپوس در عین حال درباره شباهت‌ها و تفاوت‌های گیاهان، جانوران و انواع طبیعی نیز تحقیق می‌کرد؛ نشانه‌ای مهم از اینکه فعالیت آکادمی فقط به متافیزیک انتزاعی محدود نبود.

۵.۲.۲. کسنوقراطس (Xenocrates): کسنوقراطس پس از اسپئوسیپوس برای حدود بیست‌وپنج سال ریاست آکادمی را در دست داشت. اگر اسپئوسیپوس بخشی از میراث افلاطون را کنار گذاشت، کسنوقراطس کوشید متافیزیک آکادمی را دوباره نظام‌مندتر کند و میان عدد، مُثُل، نفس، کیهان و امر الهی پیوند برقرار سازد.

پیوند Form و Number در اندیشه او چنان جدی بود که گاه از صورت‌ها به‌عنوان نوعی «اعداد پارادایمی» یاد می‌شود. تعریف عجیب «نفس، عددی است که خود را حرکت می‌دهد» نیز به او نسبت داده شده است؛ تلاشی برای کنار هم قرار دادن ریاضیات، حرکت و حیات. کسنوقراطس همچنین در تثبیت تقسیم سه‌گانه منطق، فیزیک و اخلاق نقش داشت؛ تقسیمی که بعدها در مکاتب هلنیستی بسیار رایج شد، هرچند نباید با قطعیت او را نخستین ابداع‌کننده آن بدانیم.

۵.۲.۳. پولمون (Polemo): روایتی مشهور می‌گوید پولمون در جوانی زندگی عیاشانه‌ای داشت و روزی مست وارد کلاس کسنوقراطس شد. استاد در حال سخن گفتن درباره خویشتنداری بود و سخنانش چنان پولمون را تحت تأثیر قرار داد که سبک زندگی خود را تغییر داد و سرانجام جانشین او شد. تاریخی بودن جزئیات داستان قطعی نیست، اما پیام آن با تصویر سنتی پولمون هماهنگ است: فلسفه باید زندگی انسان را تغییر دهد، نه اینکه فقط در ذهن او باقی بماند.

پولمون زندگی خوب را با زندگی مطابق طبیعت پیوند می‌داد؛ عبارتی که بعدها در رواقی‌گری اهمیت بنیادی پیدا کرد. او فضیلت را برای سعادت ضروری و حتی کافی می‌دانست، هرچند برخلاف رواقیان بعدی هنوز سلامتی و برخی امور بیرونی را نوعی خیر به شمار می‌آورد.

۵.۲.۴. کرانتور (Crantor): کرانتور از اعضای مهم آکادمی قدیم و یکی از نخستین کسانی بود که سنت شرح‌نویسی بر افلاطون را شکل داد. او تفسیری بر تیمائوس نوشت و از این نظر دفاع کرد که داستان ساخت جهان لزوماً نباید به معنای آغاز زمانی واقعی کیهان فهمیده شود.

اثر مشهور دیگرش درباره سوگ بود. کرانتور برخلاف آرمان رادیکالی که گاه حذف کامل عواطف را فضیلت می‌دانست، اندوه را واکنشی طبیعی به فقدان تلقی می‌کرد. مسئله برای او نابودی احساس نبود، بلکه اندازه و مدیریت درست آن بود. این اثر بعدها بر سنت تسلی‌نامه‌نویسی تأثیر فراوان گذاشت.

۵.۲.۵. کراتس آتنی (Crates of Athens): کراتس آتنی را نباید با کراتس تبسیِ کلبی اشتباه گرفت. او جانشین پولمون شد، اما اطلاعات فلسفی مستقیمی درباره‌اش بسیار اندک است. آنچه با اطمینان بیشتری می‌توان گفت این است که در دوره پولمون و کراتس، آکادمی توجه قابل ملاحظه‌ای به اخلاق عملی و شیوه زندگی پیدا کرده بود.

۵.۲.۶. آرکسیلائوس؛ چرخش آکادمی به سوی شکاکیت: با رسیدن آرکسیلائوس (Arcesilaus) به رهبری آکادمی، جهت آن به شکل بنیادینی تغییر کرد. او به‌جای ساختن یک دستگاه متافیزیکی مثبت، به شیوه‌ای که یادآور سقراط بود، ادعاهای دیگران را به چالش می‌کشید، معیار یقین رواقیان را نقد می‌کرد و تعلیق حکم را برجسته می‌ساخت.

بنابراین بهتر است آرکسیلائوس را مستقیماً با آموزه «فقط به احتمال تکیه کنیم» معرفی نکنیم. مفهوم Pithanon یا «اقناع‌پذیر/قابل قبول برای عمل» بیشتر با کارنیادس ارتباط دارد. با آرکسیلائوس وارد مرحله‌ای می‌شویم که بعدها در بخش شکاکیت هلنیستی باید با جزئیات بیشتری بررسی شود.

۵.۳. ارسطو (Aristotle)

اگر افلاطون یکی از بزرگ‌ترین معماران جهان معقول باشد، ارسطو (۳۸۴ تا ۳۲۲ ق.م.) را می‌توان یکی از بزرگ‌ترین سازمان‌دهندگان تحقیق درباره جهان دانست. دامنه آثار او حیرت‌آور است: منطق، متافیزیک، فیزیک، زیست‌شناسی، جانورشناسی، نفس‌شناسی، اخلاق، سیاست، خطابه، شعر، زبان و کیهان‌شناسی.

این گستردگی تصادفی نیست. یکی از ویژگی‌های بنیادی اندیشه ارسطو این است که جهان را دارای ساختاری می‌داند که می‌توان آن را از راه مشاهده، تعریف، طبقه‌بندی، استدلال و یافتن علت‌ها بررسی کرد.

۵.۳.۱. زندگی ارسطو؛ از آکادمی تا لوکیوم: ارسطو در سال ۳۸۴ ق.م. در استاگیرا در شمال جهان یونانی متولد شد. پدرش نیکوماخوس با سنت پزشکی و دربار مقدونیه ارتباط داشت. گاهی از همین نکته نتیجه گرفته می‌شود که ارسطو از کودکی آموزش کالبدشناسی دیده است، اما شواهد کافی برای چنین ادعای دقیقی نداریم.

او در حدود هفده یا هجده سالگی به آتن رفت و تقریباً بیست سال در آکادمی افلاطون ماند. بنابراین ارسطو را نباید دشمنی بیرونی تصور کرد که ناگهان برای نابودی فلسفه افلاطون ظاهر شد؛ او محصول همان محیط فلسفی بود و پرسش‌هایش درباره صورت، علم، خیر، نفس و حکومت در دل آن سنت شکل گرفتند.

پس از مرگ افلاطون، ارسطو آتن را ترک کرد و مدتی در آسوس و سپس لسبوس فعالیت داشت؛ دوره‌ای که با تحقیقات مهم زیست‌شناختی او ارتباط پیدا می‌کند. بعدها برای مدتی به مقدونیه رفت و آموزگار اسکندر جوان شد، هرچند درباره محتوای دقیق این آموزش و میزان تأثیر فلسفی او بر سیاست‌های اسکندر اطلاعات مطمئن اندکی داریم.

ارسطو حدود ۳۳۵/۳۳۴ ق.م. به آتن بازگشت و فعالیت مدرسه‌ای خود را در Lyceum — لوکیوم آغاز کرد. واژه «مشائیان» یا Peripatetics معمولاً با داستان تدریس ارسطو هنگام راه رفتن توضیح داده می‌شود، اما Peripatos همچنین به راهرو یا گردشگاه محل فعالیت مدرسه اشاره دارد. احتمالاً نام مکتب بیش از آنکه توصیف یک عادت شخصی باشد، با محل و هویت نهادی مدرسه ارتباط داشت.

پس از مرگ اسکندر، احساسات ضدمقدونی در آتن افزایش یافت و ارسطو شهر را ترک کرد. او در سال ۳۲۲ ق.م. در خالکیس درگذشت.

۵.۳.۲. چرا کتاب‌های ارسطو این‌قدر فشرده‌اند؟ کسی که برای نخستین بار متافیزیک یا اخلاق نیکوماخوسی را می‌خواند، ممکن است احساس کند با متن‌هایی بسیار فشرده، تکه‌تکه و گاهی ناتمام روبه‌روست. دلیل مهم این است که نوشته‌های باقی‌مانده احتمالاً همان آثار ادبی منتشرشده ارسطو نیستند.

ارسطو دیالوگ‌ها و آثار ادبی‌تری نیز نوشته بود که تقریباً همگی از میان رفته‌اند. بخش بزرگی از آنچه امروز در اختیار داریم ظاهراً متون فنی درون‌مدرسه‌ای، مواد تدریس، یادداشت‌های پژوهشی و نوشته‌هایی با مراحل مختلف بازنگری هستند. شکل فعلی مجموعه آثار او نتیجه تاریخی طولانی از انتقال و سازمان‌دهی متون است.

عنوان‌هایی مانند Organon نیز بعدها برای مجموعه نوشته‌های منطقی به کار رفتند و Metaphysics نیز نام اولیه کتابی نبود که ارسطو شخصاً با همین ساختار برای انتشار آماده کرده باشد. به بیان ساده، ما نسخه نهایی کتاب‌هایی را که ارسطو روی میز ناشر گذاشته باشد در اختیار نداریم.

۵.۳.۳. تقسیم علوم؛ هر مسئله روش خودش را می‌خواهد: ارسطو حوزه‌های معرفت را تقریباً به سه دسته تقسیم می‌کند. علوم نظری مانند فیزیک، ریاضیات و فلسفه اولی با شناخت حقیقت سروکار دارند؛ علوم عملی مانند اخلاق و سیاست هدفشان عمل خوب است؛ و علوم تولیدی با ساختن چیزی مرتبط‌اند و فنون، هنرها و شعر را دربرمی‌گیرند.

اهمیت این تقسیم در این است که ارسطو انتظار ندارد همه حوزه‌ها با یک روش و یک درجه دقت بررسی شوند. در هندسه می‌توان برهان‌هایی بسیار دقیق ارائه کرد، اما اخلاق با شرایط متغیر انسانی سروکار دارد. نمی‌توان فرمولی عددی ساخت که بگوید در هر وضعیت «شجاعت دقیقاً چه مقدار ترس» است. این تفاوت بعدها در مفهوم Phronēsis یا خرد عملی اهمیت پیدا می‌کند.

۵.۳.۴. منطق ارسطو؛ چه زمانی نتیجه واقعاً از مقدمات پیروی می‌کند؟ ارسطو نخستین انسانی نبود که استدلال منطقی کرد، اما نخستین نظام جامع و صوری باقی‌مانده برای تحلیل استنتاج را ساخت. مفهوم مهم Syllogismos است: اگر چیزهایی پذیرفته شوند و چیزی دیگر به ضرورت از آن‌ها نتیجه شود، با نوعی استنتاج روبه‌رو هستیم.

نمونه آموزشی مشهور چنین است: همه انسان‌ها فانی‌اند؛ سقراط انسان است؛ پس سقراط فانی است. اگر مقدمات درست باشند، نتیجه نمی‌تواند نادرست باشد.

اما ارسطو ما را وادار می‌کند میان اعتبار ساختار استدلال و صدق مقدمات فرق بگذاریم. «همه ماهی‌ها پرواز می‌کنند؛ سقراط ماهی است؛ پس سقراط پرواز می‌کند» می‌تواند ساختار معتبری داشته باشد، در حالی که مقدماتش آشکارا نادرست‌اند. برای علم، تنها اعتبار صوری کافی نیست؛ مقدمات نیز باید مناسب و درست باشند.

در Posterior Analytics، ارسطو برهان علمی را از استنتاج معمولی متمایز می‌کند. علم فقط این نیست که بدانیم چه اتفاقی می‌افتد؛ باید بفهمیم چرا. اگر بدانیم ماه تاریک خواهد شد، پیش‌بینی داریم؛ اگر بفهمیم زمین میان خورشید و ماه قرار گرفته و سایه‌اش روی ماه افتاده، به توضیح علّی نزدیک شده‌ایم.

اما اگر هر گزاره‌ای نیازمند اثبات با گزاره‌ای پیشین باشد، به تسلسل بی‌نهایت می‌رسیم. بنابراین علم باید از اصولی آغاز کند که خود با همان روش اثبات نمی‌شوند. ارسطو در اینجا از نقش ادراک، تجربه، حافظه، استقرا و در نهایت Nous یا فهم عقلانی سخن می‌گوید.

در رساله Categories نیز فهرست مشهور ده مقوله ــ از جوهر و کمیت و کیفیت تا مکان، زمان، فعل و انفعال ــ ظاهر می‌شود. بااین‌حال، بهتر است آن را به شکل «ارسطو ثابت کرد تمام هستی دقیقاً ده نوع دارد» بیان نکنیم؛ درباره جایگاه و معنای دقیق این فهرست همچنان بحث وجود دارد.

یکی دیگر از اصول بنیادی منطق و متافیزیک او اصل عدم تناقض است: یک چیز نمی‌تواند در یک زمان و از یک جهت هم دارای صفتی باشد و هم فاقد همان صفت. این اصل برای ارسطو یکی از بنیادی‌ترین شروط هر استدلال معنادار است.

۵.۳.۵. متافیزیک؛ موجود از آن جهت که موجود است: واژه «متافیزیک» بعدها در تاریخ انتقال آثار ارسطو تثبیت شد. خود او بیشتر از «فلسفه اولی»، «حکمت»، «الهیات» یا علم موجود بما هو موجود سخن می‌گوید. زیست‌شناسی موجودات زنده را بررسی می‌کند، هندسه شکل و کمیت را و فیزیک موجودات طبیعی متحرک را. فلسفه اولی می‌پرسد: موجود، صرفاً از آن جهت که موجود است، چه اصولی دارد؟

یکی از مفاهیم مرکزی این بحث Ousia یا جوهر است. صفتی مانند «سفید» معمولاً باید صفت چیزی باشد، اما یک انسان یا اسب می‌تواند موضوعی مستقل‌تر برای صفات باشد. همین تفاوت پرسش از واقعیت بنیادی را شکل می‌دهد.

ارسطو در همین زمینه به مُثُل افلاطونی اعتراض می‌کند. اگر برای توضیح اسب‌های محسوس یک «Form اسب» جداگانه اضافه کنیم، آیا واقعاً اسب‌های محسوس را توضیح داده‌ایم؟ اکنون هم باید اسب واقعی را توضیح دهیم و هم Form آن را؛ و مهم‌تر، باید نشان دهیم Form جداگانه چگونه علت تغییر و حرکت اسب واقعی می‌شود. این مسئله یکی از راه‌های ورود به نظریه ماده و صورت ارسطوست.

۵.۳.۶. ماده و صورت؛ Hylomorphism: واژه مدرن Hylomorphism از Hylē، ماده، و Morphē، صورت، ساخته شده است. ایده اصلی این است که اشیای مادی معمولی را می‌توان به‌عنوان ترکیبی از ماده و صورت فهمید.

در یک مجسمه برنزی، برنز ماده است و سازمان یا ساختاری که آن را مثلاً «مجسمه آتنا» می‌کند، صورت. اگر آن را ذوب کنیم، بخش زیادی از ماده باقی می‌ماند اما صورت مجسمه از بین می‌رود.

در موجود زنده، صورت چیزی بسیار بیشتر از شکل ظاهری است. صورت درخت نحوه سازمان‌یافتگی و فعالیتی است که ماده را به یک درخت زنده از نوع خاص تبدیل می‌کند. بدن مرده ممکن است از نظر ماده تا حد زیادی شبیه بدن زنده باشد، اما دیگر تغذیه، رشد و ترمیم نمی‌کند. اصل سازمان‌دهنده فعالیت زنده از دست رفته است.

همچنین ماده همیشه «چیزی کاملاً بی‌شکل» نیست. آجر نسبت به خانه ماده محسوب می‌شود، ولی خودش ساختار و صورت خاصی دارد. بنابراین رابطه ماده و صورت چندسطحی و وابسته به نوع توضیح است.

۵.۳.۷. علل چهارگانه؛ چهار نوع پاسخ به پرسش «چرا؟»: واژه یونانی Aitia را معمولاً «علت» ترجمه می‌کنیم، اما در بسیاری موارد «عامل توضیح‌دهنده» معنای روشن‌تری دارد. ارسطو می‌گوید یک پاسخ کامل به پرسش «چرا؟» ممکن است چهار نوع توضیح بخواهد.

برای یک مجسمه، علت مادی برنز است؛ علت صوری ساختار و شکل آن؛ علت فاعلی مجسمه‌ساز یا فرایند ساخت؛ و علت غایی هدفی که مجسمه برای آن ساخته شده، مثلاً بزرگداشت یک قهرمان.

در زیست‌شناسی نیز می‌توان درباره دندان پرسید: از چه بافتی ساخته شده؟ چه ساختاری دارد؟ چگونه در فرایند رشد پدید آمده؟ و چه کاری انجام می‌دهد؟ علت غایی دندان می‌تواند بریدن یا خرد کردن غذا باشد.

اما غایت‌شناسی ارسطو را نباید با «طراحی هوشمند» مدرن یکی کرد. در بسیاری از موجودات زنده، غایت درون‌ماندگار است. دانه بلوط برای تبدیل شدن به درخت بلوط نیاز ندارد مهندسی بیرونی هر لحظه آن را هدایت کند؛ اصل رشد از طبیعت خود موجود ناشی می‌شود.

۵.۳.۸. قوه و فعل؛ تغییر چگونه ممکن است؟ از پارمنیدس مسئله دشواری باقی مانده بود: اگر چیزی هنوز نیست، چگونه می‌تواند پدید بیاید؟ ارسطو با تمایز میان Dunamis، قوه یا توان، و Energeia/Entelecheia، فعل یا فعلیت، پاسخ می‌دهد.

دانه بلوط درخت بالفعل نیست، اما قوه درخت بلوط شدن را دارد. سنگ چنین توانی ندارد. وقتی دانه رشد می‌کند، چیزی از نیستی مطلق بیرون نیامده؛ امکانی که در ساختار آن وجود داشته به تدریج بالفعل شده است. همین تمایز را می‌توان درباره مهارت نیز به کار برد. کسی که زبان یونانی آموخته اما اکنون خواب است، در قوه قادر به سخن گفتن است؛ وقتی بیدار می‌شود و صحبت می‌کند، آن توانایی را بالفعل به کار می‌گیرد.

حتی تعریف مشهور حرکت نزد ارسطو به همین نظریه وابسته است: حرکت یا تغییر نوعی فعلیت آن چیزی است که بالقوه است، از آن حیث که بالقوه است. خانه‌ای که در حال ساخته شدن است هنوز خانه کامل نیست، اما امکان خانه‌شدن مصالح در فرایند ساخت در حال تحقق است.

۵.۳.۹. محرک نامتحرک؛ فعلیت محض: استدلال ارسطو درباره محرک نامتحرک را نباید دقیقاً مانند برهان‌های متأخر درباره «اولین علت آفرینش» فهمید، زیرا ارسطو حرکت و زمان را ازلی می‌داند. مسئله او این نیست که «چه کسی در اولین لحظه جهان را روشن کرد؟»، بلکه می‌پرسد: اگر حرکت ابدی وجود دارد، استمرار آن چگونه قابل توضیح است؟

او در نهایت به اصلی می‌رسد که خودش تغییر نمی‌کند، ماده به معنای معمول ندارد و فعلیت محض است. هر چیزی که قوه داشته باشد ممکن است بالفعل نشود؛ اصل نهایی حرکت نمی‌تواند به همین شکل وابسته به امکان باشد.

این اصل نیز مانند دستی که چیزی را هل می‌دهد حرکت ایجاد نمی‌کند. ارسطو آن را به موضوع عشق و میل تشبیه می‌کند: زیبایی می‌تواند کسی را حرکت دهد بدون اینکه خودش او را از پشت هل دهد. در این معنا محرک اعلی بیشتر نقش علت غایی دارد.

فعالیت عالی آن تفکر است و چون موضوع شایسته کامل‌ترین عقل نمی‌تواند چیزی پایین‌تر از خودش باشد، ارسطو از اندیشه‌ای سخن می‌گوید که خودش را می‌اندیشد: Thought thinking itself.

در عین حال، کیهان‌شناسی ارسطویی بحث از چند محرک نامتحرک مرتبط با حرکات آسمانی نیز دارد و در رأس آن‌ها یک اصل اعلی قرار می‌گیرد. بنابراین تصویر «یک محرک نامتحرک منفرد» تا حدی ساده‌سازی است.

نباید آن را نیز بدون توضیح مستقیماً همان خدای ادیان ابراهیمی دانست. موجود اعلی ارسطو الهی، عقلانی و کامل است، اما جهان را در لحظه‌ای تاریخی از عدم خلق نکرده و رابطه‌اش با امور فردی انسان همان الگوی الهیات یهودی، مسیحی یا اسلامی نیست. تلفیق این سنت‌ها با ارسطو پروژه‌ای متعلق به فیلسوفان قرن‌های بعد بود.

۵.۳.۱۰. کیهان‌شناسی و فیزیک ارسطویی: کیهان ارسطویی زمین‌مرکز، کروی، محدود و ازلی است. از مرکز زمین تا ماه، قلمرو کون و فساد قرار دارد که از چهار عنصر خاک، آب، هوا و آتش تشکیل می‌شود. هر عنصر «حرکت طبیعی» خودش را دارد: خاک به سوی مرکز، آب روی آن، هوا بالاتر و آتش رو به بالا.

از ماه به بالا، ارسطو ماده دیگری به نام Aithēr یا اثیر در نظر می‌گیرد. اجرام آسمانی از کون و فساد مصون‌اند، اما این به معنای بی‌حرکتی آن‌ها نیست؛ حرکت طبیعی‌شان دایره‌ای و ازلی است. چرا دایره؟ حرکت مستقیم ابتدا و انتها دارد، در حالی که حرکت دایره‌ای می‌تواند بدون رسیدن به پایان ادامه پیدا کند. برای کیهانی ازلی، دایره از نظر ارسطو مناسب‌ترین نوع حرکت آسمانی بود.

این فیزیک از دید علم جدید نادرست است، اما اهمیت تاریخی آن در ساختن نظامی منسجم است که ساختار ماده، مکان، حرکت و کیهان را در قالب اصول واحد توضیح می‌داد.

۵.۳.۱۱. زیست‌شناسی؛ ارسطو به‌عنوان پژوهشگر طبیعت: زیست‌شناسی در آثار ارسطو یک حاشیه عجیب در کنار متافیزیک نیست؛ بخش بزرگی از پروژه فکری اوست. آثاری مانند History of Animals، Parts of Animals و Generation of Animals حجم بزرگی از اطلاعات درباره جانوران، اندام‌ها، تولیدمثل و رشد را جمع‌آوری و تحلیل می‌کنند.

روش کلی او را می‌توان چنین خلاصه کرد: اول بفهم چه چیزی وجود دارد، بعد بپرس چرا. ابتدا باید تفاوت‌ها و واقعیت‌های مشاهده‌ای گردآوری شوند: کدام جانور خون دارد؟ کدام تخم می‌گذارد؟ چه اندامی در چه موجودی دیده می‌شود؟ پس از آن می‌توان به توضیح علّی رفت.

ارسطو از مشاهده مستقیم، گزارش ماهیگیران و شکارچیان، مقایسه ساختار جانوران و کالبدگشایی استفاده می‌کرد. تحقیقاتش درباره رشد جنین پرندگان نمونه‌ای از همین تلاش است. مسئله رشد جنین مستقیماً نظریه‌های ماده و صورت، قوه و فعل و غایت را وارد زیست‌شناسی می‌کند.

در توضیح اندام‌ها نیز «کارکرد» اهمیت دارد: دندان پیشین برای بریدن و دندان آسیا برای خرد کردن مناسب است. این نوع توضیح یکی از اجداد تاریخی چیزی است که امروز توضیح کارکردی می‌نامیم.

البته ارسطو اشتباهات علمی فراوانی نیز داشت: برخی نظریات تولیدمثل او غلط بودند، تولید خودبه‌خودی را درباره بعضی موجودات می‌پذیرفت و دیدگاه‌هایش درباره تفاوت زن و مرد با علم امروز سازگار نیست. اهمیت تاریخی او در درست بودن تمام نتایج نیست، بلکه در برنامه‌ای است که مشاهده، سازمان‌دهی داده‌ها و توضیح علّی را کنار هم قرار می‌دهد.

۵.۳.۱۲. نفس‌شناسی؛ نفس «چیزی داخل بدن» نیست: ارسطو در De Anima — درباره نفس می‌خواهد از دو تصویر ساده عبور کند: نفس نه صرفاً یک جسم مادی دیگر است و نه موجودی که مانند مسافری داخل بدن نشسته باشد. پاسخ او بر هیلومورفیسم استوار است.

تعریف مشهور او این است که نفس فعلیت نخستین بدن طبیعی آلی است که بالقوه دارای حیات است. مثال چشم کمک می‌کند: اگر چشم یک موجود زنده مستقل بود، بینایی نفس آن محسوب می‌شد. چشم مرده ممکن است شکل ظاهری چشم را داشته باشد، اما به معنای کامل چشم نیست، زیرا دیگر قادر به دیدن نیست.

بنابراین نفس اصل زندگی و سازمان‌یافتگی بدن است. بهتر است نیز به‌جای «سه نفس مستقل»، از قوای مختلف نفس سخن بگوییم. گیاهان قوای تغذیه، رشد و تولیدمثل دارند؛ حیوانات علاوه بر آن حس و میل دارند؛ بسیاری قادر به حرکت‌اند و انسان از توان عقلانی نیز برخوردار است. قوای بالاتر جای قوای پایین‌تر را حذف نمی‌کنند.

ارسطو در باب ادراک می‌گوید حس به نحوی «صورت بدون ماده» را دریافت می‌کند. وقتی سیب سرخی می‌بینیم، خود سیب وارد چشم نمی‌شود؛ دستگاه ادراکی ساختار قابل ادراک آن را دریافت می‌کند. میان حس و تفکر نیز Phantasia یا خیال قرار می‌گیرد که امکان حضور تصویر شیء حتی هنگام غیبت آن را فراهم می‌کند و در حافظه، میل و تفکر نقش دارد.

یکی از مبهم‌ترین بخش‌های De Anima تمایزی است که بعدها با اصطلاح‌های عقل منفعل و عقل فعال مشهور شد. چند جمله کوتاه ارسطو درباره عقل فعال دو هزار سال بحث ایجاد کرده‌اند: آیا بخشی از نفس فردی است؟ موجودی جداست؟ الهی است؟ پس از مرگ باقی می‌ماند؟ پاسخ‌های اسکندر افرودیسی، فارابی، ابن‌سینا، ابن‌رشد و توماس آکویناس به این پرسش یکسان نیست. بنابراین بهتر است درباره سرنوشت عقل پس از مرگ از نسبت دادن یک پاسخ ساده و قطعی به ارسطو خودداری کنیم.

۵.۳.۱۳. اخلاق؛ Eudaimonia و ساختن شخصیت: ارسطو اخلاق را با پرسشی بسیار سقراطی آغاز می‌کند: خیر زندگی انسان چیست؟ پاسخ عمومی Eudaimonia است، اما ترجمه آن به «خوشحالی» می‌تواند گمراه‌کننده باشد. منظور بیشتر خوب زیستن، شکوفایی و موفق بودن به‌عنوان یک انسان است تا صرفاً داشتن احساس خوشایند.

پول را برای چیزی دیگر می‌خواهیم، سلامتی را برای زندگی بهتر و بسیاری از چیزهای دیگر را به‌عنوان وسیله دنبال می‌کنیم؛ اما اگر بپرسیم «چرا می‌خواهی خوب زندگی کنی؟»، به نقطه‌ای می‌رسیم که غایت دیگری پشت آن نیست. Eudaimonia از این جهت غایت نهایی است.

در استدلال کارکرد، ارسطو می‌پرسد ویژگی شاخص انسان چیست. صرف زنده بودن کافی نیست، زیرا گیاهان زنده‌اند؛ احساس نیز کافی نیست، زیرا جانوران احساس دارند. ویژگی شاخص انسان فعالیت عقلانی است. بنابراین زندگی خوب انسانی را به فعالیت نفس مطابق فضیلت در طول یک زندگی کامل پیوند می‌دهد.

فضیلت برای ارسطو چیزی نیست که فقط «داشته باشیم». همان‌طور که داشتن بهترین کفش دویدن کسی را دونده نمی‌کند، ادعای داشتن شجاعت نیز بدون عمل شجاعانه کافی نیست. سعادت فعالیت مطابق فضیلت است.

فضایل اخلاقی عمدتاً از راه عادت و تمرین شکل می‌گیرند، در حالی که فضایل فکری بیشتر با آموزش و تجربه رشد می‌کنند. با انجام اعمال عادلانه عادل می‌شویم و با تمرین شجاعت، شخصیت شجاع شکل می‌گیرد. در اینجا فاصله مهمی با عقل‌گرایی سقراطی پدید می‌آید: دانستن به‌تنهایی کافی نیست؛ شخصیت باید تربیت شود.

نظریه مشهور حد وسط نیز معمولاً بد فهمیده می‌شود. حد وسط به معنای متوسط ریاضی نیست. مقدار غذایی که برای کودک زیاد است ممکن است برای ورزشکار کم باشد. شجاعت نیز دقیقاً وسط عددی ترسویی و بی‌باکی نیست؛ یعنی از چیز درست، به مقدار مناسب، در زمان مناسب و برای دلیل مناسب بترسیم.

همه اعمال نیز حد وسط ندارند. ارسطو برخی اعمال را ذاتاً نادرست می‌داند؛ نمی‌توان گفت «مقدار متوسط قتل» تبدیل به فضیلت می‌شود. بنابراین نظریه او به معنای ساده «همیشه وسط را انتخاب کن» نیست.

اما در موقعیت واقعی چگونه حد مناسب را پیدا کنیم؟ پاسخ Phronēsis یا خرد عملی است: توان تشخیص اینکه این وضعیت خاص چه تصمیمی می‌طلبد. کسی ممکن است مقاله‌ای عالی درباره شجاعت بنویسد و در زندگی تصمیم‌های بد بگیرد. خرد عملی با تجربه شکل می‌گیرد.

ارسطو همچنین مسئله Akrasia یا ضعف اراده را جدی می‌گیرد. ممکن است فرد به نحوی بداند کاری بد است، اما تحت تأثیر میل آن را انجام دهد: «می‌دانم نباید، اما...» این تجربه روزمره باعث می‌شود رابطه دانش و عمل در ارسطو پیچیده‌تر از فرمول ساده «هرکس خیر را بداند، حتماً انجامش می‌دهد» باشد.

برخلاف رواقیان بعدی، ارسطو نیز معتقد است سعادت فقط به فضیلت بستگی ندارد. انسان به مقداری سلامتی، دوستان، امکانات و بخت مناسب هم نیاز دارد. فضیلت می‌تواند انسان را در برابر مصیبت مقاوم کند، اما فجایع بزرگ همچنان بر کیفیت زندگی اثر می‌گذارند.

دوستی نیز جایگاهی عظیم در اخلاق او دارد. ارسطو سه نوع دوستی را از هم متمایز می‌کند: دوستی بر پایه سود، دوستی بر پایه لذت و دوستی کامل‌تر بر پایه فضیلت. در نوع سوم، من خیر دوست را برای خود او می‌خواهم، نه فقط به دلیل منفعتی که برایم دارد. به همین دلیل زندگی خوب ارسطویی کاملاً فردگرایانه نیست؛ برای خوب زیستن به انسان‌های خوب دیگر هم نیاز داریم.

ارسطو ضد لذت نیست. لذت می‌تواند فعالیت خوب را کامل کند؛ موسیقی‌دان ماهر از موسیقی خوب لذت می‌برد و انسان عادل از عمل عادلانه. کیفیت لذت تا حدی به کیفیت فعالیتی وابسته است که لذت آن را همراهی می‌کند.

در پایان اخلاق نیکوماخوسی، زندگی Theōria یا تأمل عقلانی به‌عنوان عالی‌ترین فعالیت ظاهر می‌شود. همین موضوع یکی از دشوارترین مسائل تفسیر اخلاق ارسطو را ایجاد کرده است: آیا فقط زندگی فیلسوف نظری سعادت کامل است، یا زندگی خوب باید ترکیبی از فضیلت عملی، دوستی، سیاست و تأمل باشد؟ پاسخ همچنان مورد بحث است.

۵.۳.۱۴. سیاست؛ انسان حیوان سیاسی است: برای ارسطو اخلاق و سیاست دو پروژه جدا نیستند. اگر اخلاق می‌پرسد «فرد چگونه خوب زندگی کند؟»، سیاست می‌پرسد «چه نوع جامعه‌ای امکان خوب زیستن را فراهم می‌کند؟»

عبارت مشهور Zōon Politikon را نباید صرفاً «انسان موجودی اجتماعی است» ترجمه کرد؛ بسیاری از حیوانات اجتماعی‌اند. انسان دارای Logos است و می‌تواند درباره خوب و بد، عادلانه و ناعادلانه و سودمند و زیان‌آور گفت‌وگو کند. همین ظرفیت پایه اجتماع سیاسی است.

شهر نیز فقط برای زنده ماندن شکل نمی‌گیرد. انسان‌ها برای رفع نیازهای اولیه گرد هم می‌آیند، اما Polis کامل برای خوب زیستن وجود دارد. بنابراین سیاست صرفاً مدیریت امنیت و اقتصاد نیست؛ با تربیت و فضیلت شهروندان نیز ارتباط دارد.

شهروند نزد ارسطو نیز فقط کسی نیست که در قلمرو خاصی متولد شده یا گذرنامه دارد. در فضای دولت‌شهر یونانی، شهروند کسی است که در داوری، مشورت و حکومت مشارکت می‌کند.

ارسطو رژیم‌ها را با دو معیار بررسی می‌کند: چند نفر حکومت می‌کنند و حکومت برای منفعت چه کسی است. حکومت یک نفر برای خیر عمومی پادشاهی است و شکل منحرف آن تیرانی؛ حکومت گروهی اندک برای خیر عمومی آریستوکراسی و شکل منحرف آن الیگارشی؛ و در میان حکومت اکثریت، Politeia شکل متعادل‌تر و «دموکراسی» در معنای خاص ارسطویی شکل منحرف محسوب می‌شود.

اما این واژه «دموکراسی» دقیقاً معادل دموکراسی لیبرال مدرن نیست. ارسطو آن را بیشتر حکومتی می‌نامد که در آن اکثریت فقیر به نفع طبقه خود حکومت می‌کنند. بنابراین نقد او را نمی‌توان بدون ترجمه تاریخی مستقیماً به انتخابات و دموکراسی مدرن منتقل کرد.

Politeia نوعی ترکیب عناصر دموکراتیک و الیگارشیک است. ارسطو همچنین اهمیت طبقه متوسط را می‌بیند: جامعه‌ای که به دو قطب فوق‌ثروتمند و فوق‌فقیر تقسیم شده باشد مستعد منازعه است، در حالی که طبقه متوسط بزرگ می‌تواند ثبات بیشتری ایجاد کند. بااین‌حال، او همیشه Politeia را «بهترین حکومت مطلق» نمی‌داند و میان بهترین نظام در شرایط آرمانی و بهترین نظام عملی در شرایط موجود فرق می‌گذارد.

او اصولاً حکومت قانون را بر حکومت خودسرانه افراد ترجیح می‌دهد، زیرا حتی فرد خوب نیز تحت تأثیر میل، احساس و منفعت قرار می‌گیرد. در عین حال قانون نیز می‌تواند بد باشد؛ قانون یک نظام منحرف لزوماً عادلانه نیست.

ارسطو را نیز نباید دموکراسی‌ستیز مطلق معرفی کرد. استدلالی مشهور و نزدیک به «حکمت جمع» دارد: شاید هر فرد عادی به‌تنهایی متخصص نباشد، اما گروه بزرگی از شهروندان که هرکدام سهمی از تشخیص و فضیلت دارند، در کنار هم بتوانند قضاوتی بهتر داشته باشند.

با همه این‌ها، فلسفه سیاسی ارسطو محدودیت‌های جدی و غیرقابل دفاعی نیز دارد. نظریه بردگی طبیعی او ادعا می‌کند برخی انسان‌ها توان کامل اداره عقلانی خود را ندارند و تحت سلطه دیگران بهتر زندگی می‌کنند؛ ادعایی که شواهد کافی برای آن ارائه نمی‌شود و بعدها برای توجیه بردگی مورد استفاده قرار گرفت. دیدگاهش درباره زنان نیز ساختار خانواده را به‌صورت سلسله‌مراتبی و مردمحور می‌بیند. اهمیت تاریخی ارسطو نباید باعث حذف این بخش‌های مسئله‌دار فلسفه او شود.

۵.۳.۱۵. خطابه؛ Logos، Ethos و Pathos: برخلاف تصویری که گاهی از افلاطون به دست می‌آید، ارسطو خطابه را صرفاً فن فریب نمی‌بیند. در Rhetoric، او ابزارهای اقناع را به‌طور نظام‌مند بررسی می‌کند.

سه مفهوم مشهور در اینجا Logos، Ethos و Pathos هستند. Logos به استدلال خود سخن مربوط است؛ Ethos به شخصیت و اعتبار گوینده؛ و Pathos به وضعیت عاطفی مخاطب. مثلاً وقتی پزشکی درباره یک درمان سخن می‌گوید، فقط داده‌ها مهم نیستند؛ اعتماد مخاطب به تخصص او و ترس، امید یا خشم مخاطبان نیز در نحوه دریافت استدلال نقش دارند.

ارسطو خطابه را تا حدی همتای دیالکتیک می‌داند، زیرا هر دو با موضوعاتی سروکار دارند که همیشه نمی‌توان در آن‌ها برهان علمی قطعی ارائه کرد. سیاست و دادگاه جهان احتمالات، شواهد ناقص و داوری انسان‌ها هستند.

ابزار مهم استدلال خطابی Enthymeme است؛ چیزی شبیه قیاسی که بعضی مقدماتش گفته نمی‌شوند، زیرا برای مخاطب مفروض گرفته شده‌اند. «او باید مجازات شود، چون خیانت کرده» مقدمه پنهانی دارد: «هرکس خیانت کند باید مجازات شود.» آشکار کردن چنین مقدمات پنهانی هنوز یکی از ابزارهای مهم تحلیل استدلال‌های سیاسی و رسانه‌ای است.

۵.۳.۱۶. فن شعر؛ چرا هنر فقط تقلید ناقص نیست؟ Poetics ارسطو را می‌توان تا حدی پاسخی به سنت نقد هنر در افلاطون دانست. هر دو از واژه Mimēsis استفاده می‌کنند، اما ارسطو محاکات را فعالیتی طبیعی برای انسان می‌داند. کودکان با تقلید یاد می‌گیرند و انسان حتی از بازنمایی چیزهای ناخوشایند می‌تواند لذت ببرد، زیرا شناخت و فهمیدن لذت‌بخش است.

هنر نیز صرفاً گزارش آنچه واقعاً اتفاق افتاده نیست. تاریخ می‌گوید «این فرد در این زمان چه کرد»؛ شاعر می‌تواند نشان دهد با توجه به این نوع شخصیت و این شرایط، چه چیزی ممکن یا محتمل است رخ دهد. از همین جهت ارسطو شعر را به یک معنا فلسفی‌تر از تاریخ می‌نامد: شعر به الگوهای کلی عمل انسانی نزدیک می‌شود.

در نظریه تراژدی، Mythos یا طرح داستان نقش محوری دارد و ارسطو آن را تقریباً «روح تراژدی» می‌داند. تراژدی تقلید صرفاً یک شخصیت نیست، بلکه تقلید عمل است و شخصیت‌ها از طریق انتخاب‌ها و اعمالشان آشکار می‌شوند.

قهرمان تراژیک نیز الزاماً انسان شروری نیست. سقوط او می‌تواند با Hamartia، خطا یا لغزش، مرتبط باشد. در ادیپ شهریار، قهرمان قصد آگاهانه شرارت ندارد، اما ناآگاهی و تصمیم‌هایش فاجعه را ایجاد می‌کنند.

Peripeteia یا واژگونی وضعیت و Anagnorisis یا شناخت حقیقت نیز از عناصر قدرتمند تراژدی‌اند. در داستان ادیپ، شناخت حقیقت درباره هویت خودش همان چیزی است که وضعیتش را به‌کلی واژگون می‌کند.

تعریف تراژدی در نهایت به Catharsis ترس و شفقت می‌رسد. معنای دقیق Catharsis روشن نیست؛ پاک‌سازی، پالایش، تخلیه هیجانی، تنظیم عواطف و روشن‌شدن شناختی احساسات از تفسیرهای مطرح‌اند. بنابراین بهتر است جمله «تراژدی احساسات را تخلیه می‌کند» را فقط یکی از تفسیرها بدانیم، نه معنای قطعی اصطلاح.

۵.۳.۱۷. افلاطون و ارسطو؛ اختلاف اصلی کجاست؟ تفاوت این دو را نباید به شعار ساده «افلاطون ایده‌آلیست بود، ارسطو واقع‌گرا» فروکاست؛ اما جهت‌گیری آن‌ها واقعاً متفاوت است.

افلاطون برای توضیح کلیت و ثبات، بیشتر به واقعیت‌های معقول و مستقل از نمونه‌های متغیر محسوس توجه می‌کند. ارسطو معتقد است صورت و ساختار اشیا را غالباً باید در خود موجودات طبیعی پیدا کرد. افلاطون معرفت را به شکل صعود از محسوس به معقول تصویر می‌کند؛ ارسطو معمولاً از تجربه و مشاهده آغاز می‌کند و به اصول و علت‌ها می‌رسد.

در نظریه نفس، قابلیت استقلال نفس از بدن در افلاطون برجسته‌تر است، در حالی که ارسطو نفس را صورت بدن زنده می‌داند. غایت‌شناسی افلاطون با خیر و در تیمائوس با صانع پیوند می‌خورد؛ ارسطو غایت را اغلب در خود طبیعت موجود می‌جوید. اخلاق افلاطونی بر نظم نفس تحت حکومت عقل تأکید دارد؛ اخلاق ارسطویی علاوه بر عقل بر عادت، عمل، خرد عملی و شکل دادن شخصیت تمرکز می‌کند.

در سیاست، افلاطون پرسش را تا مسئله حکومت کسی که خیر را می‌شناسد بالا می‌برد؛ ارسطو بیشتر انواع واقعی رژیم‌ها و شرایط عملی پایداری آن‌ها را تحلیل می‌کند. در هنر نیز افلاطون از قدرت Mimēsis بر نفس نگران است، در حالی که ارسطو برای بازنمایی ارزش طبیعی و شناختی قائل می‌شود.

بااین‌همه، ارسطو بسیار بیشتر از آنچه تعبیر «رد افلاطون» نشان می‌دهد به استادش مدیون است. هر دو معتقدند جهان کاملاً بی‌ساختار و نامفهوم نیست و عقل می‌تواند نظمی واقعی در آن کشف کند.

۵.۴. مشائیان پس از ارسطو

مرگ ارسطو پایان لوکیوم نبود. شاگردانش همان برنامه گسترده پژوهشی را ادامه دادند، اما مانند جانشینان افلاطون صرفاً استاد را تکرار نکردند. بعضی نظریات او را توسعه دادند، بعضی اصلاح کردند و برخی در موضوعاتی مشخص راهی کاملاً متفاوت رفتند.

۵.۴.۱. تئوفراستوس (Theophrastus): تئوفراستوس، اهل ارسوس در لسبوس، نزدیک‌ترین همکار ارسطو و جانشین او در ریاست لوکیوم بود. هرچند امروز نام او بیش از همه با گیاه‌شناسی پیوند دارد، دامنه آثارش تقریباً به اندازه یک مکتب کامل گسترده بود: منطق، متافیزیک، فیزیک، جانورشناسی، گیاه‌شناسی، اخلاق، سیاست، خطابه، شعر و موسیقی.

دو اثر بزرگ او، Enquiry into Plants و Causes of Plants، از مهم‌ترین متون گیاه‌شناسی باستان‌اند. تئوفراستوس فقط نمی‌پرسد یک گیاه چیست؛ خاک، آب‌وهوا، فصل، جوانه‌زنی، تولیدمثل و تأثیر محیط را بررسی می‌کند و می‌پرسد چرا گیاه در این محیط به این شکل رشد می‌کند؟ این دقیقاً ادامه برنامه علّی ارسطوست.

اثر خواندنی دیگرش Characters است؛ مجموعه‌ای از تیپ‌های اخلاقی مانند چاپلوس، خسیس، پرحرف و خودنما که چیزی میان اخلاق، روان‌شناسی اجتماعی و طنز است.

در منطق نیز تئوفراستوس و اودموس صرفاً آثار ارسطو را نگهداری نکردند؛ بخش‌هایی از نظام قیاسی را گسترش دادند و درباره استدلال‌های شرطی کار کردند. در متافیزیک و غایت‌شناسی نیز تئوفراستوس گاهی پرسش‌های انتقادی از استاد مطرح می‌کند.

یکی از تفاوت‌های جالب او با ارسطو به حیوانات مربوط است. به او دیدگاهی نسبت داده می‌شود که بر نوعی خویشاوندی میان انسان و دیگر حیوانات تأکید می‌کرد و کشتن حیوانات بی‌آزار را از نظر اخلاقی مسئله‌دار می‌دید.

۵.۴.۲. اودموس رودسی (Eudemus of Rhodes): اودموس یکی از نزدیک‌ترین شاگردان ارسطو و از نامزدهای جانشینی او بود. اهمیت ویژه او به آثاری بازمی‌گردد که درباره تاریخ حساب، هندسه، نجوم و الهیات نوشت. بیشتر این نوشته‌ها از بین رفته‌اند، اما نویسندگان بعدی از آن‌ها استفاده کردند؛ به همین دلیل می‌توان او را یکی از نخستین مورخان علم شناخته‌شده دانست.

اودموس در منطق و فیزیک نیز فعال بود و گاه استدلال‌های ارسطو را منظم‌تر و صریح‌تر می‌کرد. یک نکته مهم نیز این است که Eudemian Ethics امروزه معمولاً اثری از خود ارسطو شناخته می‌شود؛ نام کتاب دلیل کافی برای نسبت دادن آن به اودموس نیست.

۵.۴.۳. آریستوکسنوس (Aristoxenus of Tarentum): آریستوکسنوس اهل تارنتوم و با سنت موسیقی و فیثاغوری آشنا بود. مسئله مهم او این بود که موسیقی را تا چه اندازه می‌توان صرفاً با عدد توضیح داد؟ فیثاغوریان اهمیت عظیمی برای نسبت‌های عددی مانند ۲:۱ در اکتاو قائل بودند؛ آریستوکسنوس ریاضیات را کنار نمی‌گذاشت، اما اصرار داشت که موسیقی در نهایت باید شنیده شود.

در Elements of Harmony، گوش فاصله‌های موسیقایی را تشخیص می‌دهد و عقل آن‌ها را سازمان می‌دهد. علم موسیقی بنابراین به ترکیبی از ادراک و استدلال نیاز دارد. او همچنین درباره زندگی فیثاغورس، سقراط، افلاطون و دیگر فیلسوفان نوشته بود و در رشد سنت زندگینامه‌نویسی فلسفی نقش داشت.

۵.۴.۴. دیکائارخوس (Dicaearchus of Messana): دیکائارخوس نمونه خوبی از چنددانشی بودن محیط لوکیوم است. او درباره جغرافیا، تاریخ فرهنگی، سیاست، ادبیات، زندگی‌نامه و نفس تحقیق می‌کرد.

اثر او درباره تاریخ زندگی یونانی چیزی میان تاریخ تمدن، انسان‌شناسی فرهنگی و فلسفه تاریخ بود و حتی نقش تمدن‌هایی مانند مصر و بابل را در رشد فرهنگ بررسی می‌کرد. در جغرافیا نیز با توسعه روش‌های نقشه‌برداری و خطوط مرجع ارتباط داشت.

از نظر فلسفی، دیکائارخوس ظاهراً در برابر برتری مطلق زندگی نظری، ارزش زندگی عملی و فعال را برجسته‌تر می‌کرد. همین اختلاف یکی از شکل‌های اولیه مناقشه‌ای است که بعدها بارها بازمی‌گردد: Vita Activa در برابر Vita Contemplativa؛ زندگی عمل و سیاست یا زندگی تأمل و فلسفه؟ گزارش‌هایی نیز نظریه‌ای غیرجوهری از نفس را به او نسبت می‌دهند که نفس را به هماهنگی و سازمان بدن نزدیک می‌کند؛ دیدگاهی که از نفس مستقل افلاطونی فاصله زیادی دارد.

۵.۴.۵. استراتون لامپساکوسی (Strato of Lampsacus): استراتون پس از تئوفراستوس به ریاست لوکیوم رسید و به دلیل تمرکز فراوانش بر طبیعت لقب Ho Physikos، «طبیعت‌شناس»، گرفت. او برخی توضیحات ارسطویی را بیش از حد متافیزیکی یا الهیاتی می‌دید و به سوی تبیین‌های طبیعی‌تر حرکت کرد.

یکی از اختلاف‌هایش با ارسطو به خلأ مربوط بود. ارسطو خلأ را رد کرده بود، اما استراتون ظاهراً از وجود فضاهای بسیار کوچک و پراکنده میان اجزای ماده دفاع می‌کرد؛ چیزی متفاوت از خلأ نامتناهی اتم‌گرایان. مسائلی مانند نفوذ آب، نور یا گرما در مواد متخلخل می‌توانستند چنین نظریه‌ای را تقویت کنند. استراتون همچنین تلاش می‌کرد حرکت و سنگینی را بیشتر با ویژگی‌های خود ماده توضیح دهد. بااین‌حال، چون آثار او از میان رفته‌اند، بهتر است او را با احتیاط «طبیعت‌گراتر» از ارسطو بنامیم و نه اینکه با قطعیت ادعا کنیم تمام غایت‌شناسی یا متافیزیک استاد را کنار گذاشته است.

۵.۴.۶. سرنوشت لوکیوم: پس از استراتون، لوکیوم همچنان ادامه یافت، اما با ظهور مکاتب قدرتمند هلنیستی مانند رواقی‌گری، اپیکوریسم و شکاکیت آکادمیک، جایگاه نوآورانه آن نسبت به عصر ارسطو و تئوفراستوس کاهش پیدا کرد.

چند قرن بعد توجه به آثار ارسطو دوباره افزایش یافت و آندرونیکوس رودسی در سازمان‌دهی و مطالعه مجموعه آثار ارسطویی نقش مهمی ایفا کرد. بااین‌حال، داستان مشهور «کتاب‌های ارسطو کاملاً گم شده بودند تا آندرونیکوس ناگهان آن‌ها را کشف کرد» بیش از حد ساده است. احیای ارسطویی در دوره‌های بعد داستان پیچیده‌تری دارد که بهتر است در جای خود بررسی شود.

جمع‌بندی بخش ۵؛ دو پاسخ بزرگ به میراث فلسفه یونان

اکنون می‌توان مسیری را که فلسفه یونانی طی کرده بود روشن‌تر دید. پیشاسقراطیان بیش از هر چیز پرسیدند: واقعیت از چه ساخته شده و چگونه کار می‌کند؟ سقراط پرسش را به سوی انسان برگرداند: چگونه باید زندگی کرد؟ افلاطون این دو مسئله را به هم متصل کرد و پرسید: چه نوع واقعیت و معرفتی می‌تواند زندگی خوب و جامعه عادلانه را ممکن کند؟ ارسطو نیز پرسید: چگونه می‌توان ساختار، علت، غایت و فعالیت موجودات را در خود جهان تجربه‌شده بررسی کرد؟

اگر بخواهیم نقشه فکری افلاطون را بسیار فشرده کنیم، از جهان محسوس و متغیر به مُثُل، از مُثُل به شناخت عقلانی و خیر، از خیر به نظم نفس و از نظم نفس به عدالت فرد و شهر می‌رسیم؛ و در پایان فیلسوفی قرار دارد که به دلیل شناخت خیر باید مسئولیت سیاسی را بپذیرد.

در ارسطو مسیر متفاوت است. از اشیای محسوس واقعی آغاز می‌کنیم و آن‌ها را از طریق ماده و صورت، قوه و فعل و علل مختلف بررسی می‌کنیم. با شناخت ماهیت و کارکرد موجودات به انسان می‌رسیم که موجودی عقلانی و سیاسی است و زندگی خوبش به فضیلت، خرد عملی و فعالیت درست وابسته است. غایت این مسیر Eudaimonia یا شکوفایی انسانی است.

تفاوت را می‌توان با یک درخت بلوط نشان داد. افلاطونی می‌پرسد: چه حقیقت ثابت و کلی‌ای باعث می‌شود تمام بلوط‌های متفاوت همچنان «بلوط» باشند؟ ارسطویی بیشتر می‌پرسد: این درخت از چه ساخته شده، چه ساختاری آن را بلوط می‌کند، چگونه رشد می‌کند و غایت طبیعی این رشد چیست؟ یکی از نمونه محسوس به سوی ساختار معقول صعود می‌کند و دیگری ساختار معقول را در خود موجود طبیعی جست‌وجو می‌کند. اما هر دو در یک باور بنیادی مشترک‌اند: جهان کاملاً بی‌ساختار و نامفهوم نیست و عقل انسان می‌تواند نظمی واقعی در آن کشف کند.

پس از مرگ افلاطون و ارسطو، جهان یونانی نیز در حال تغییر بود. دولت‌شهرها از بین نرفتند، اما در جهانی که پادشاهی‌های بزرگ هلنیستی قدرت بیشتری پیدا می‌کردند، میزان استقلال سیاسی شهروندان تغییر کرد. فلسفه نیز بار دیگر پرسش خود را تغییر داد و بیش از پیش پرسید:

چگونه می‌توان در جهانی ناپایدار، زندگی خوب و آرامی داشت؟ از دل این شرایط، سه جریان بزرگ به مرکز فلسفه آمدند: اپیکوریسم، رواقی‌گری و شکاکیت. با آن‌ها وارد دوران تازه‌ای از تاریخ فلسفه یونان خواهیم شد.

بخش ۶: فلسفه دوران هلنیستی

مرگ اسکندر مقدونی در ۳۲۳ پیش از میلاد معمولاً نقطه‌ای نمادین برای آغاز دوران هلنیستی در نظر گرفته می‌شود. امپراتوری وسیع او پس از مرگش میان جانشینان تقسیم شد و پادشاهی‌های بزرگی مانند بطلمیوسیان در مصر، سلوکیان در بخش بزرگی از آسیای غربی و آنتیگونیان در مقدونیه شکل گرفتند. هم‌زمان زبان و فرهنگ یونانی در قلمروی بسیار بزرگ‌تر، از مدیترانه شرقی و مصر تا شام، بین‌النهرین و بخش‌هایی از آسیای مرکزی گسترش یافت.

بااین‌حال، نباید این تحول را به صورت ساده «فروپاشی دولت‌شهر یونانی» توصیف کرد. بسیاری از Polisها همچنان شوراها، مجامع، قوانین محلی، مقام‌های مدنی و هویت شهروندی خود را حفظ کردند؛ چیزی که کاهش یافت بیشتر استقلال آن‌ها در سیاست خارجی و جنگ بود. شهرها اکنون اغلب در شبکه قدرت پادشاهی‌های بزرگ و بعدها روم قرار گرفته بودند.

به همین دلیل، روایت قدیمی «دولت‌شهر از بین رفت، مردم از سیاست ناامید شدند و فلسفه به جست‌وجوی آرامش شخصی تبدیل شد» بیش از حد ساده است. فلسفه هلنیستی واقعاً بیش از گذشته به فلسفه به‌مثابه شیوه زندگی توجه کرد، اما در همان زمان در منطق، فلسفه زبان، معرفت‌شناسی، فیزیک، کیهان‌شناسی و نظریه علیت نیز به سطحی بسیار فنی رسید. منطق رواقی یا مناظرات میان رواقیان و شکاکان درباره معیار معرفت هیچ شباهتی به یک «خودیاری باستانی ساده» ندارد.

در عین حال، یک پرسش در این دوره برجستگی فوق‌العاده‌ای پیدا کرد:

در جهانی متغیر که بخش بزرگی از آن تحت کنترل من نیست، چگونه می‌توانم خوب زندگی کنم؟

سه پاسخ بزرگ پدید آمد. اپیکوری می‌گفت ترس‌ها و امیال بیهوده را کاهش بده تا آرام شوی. رواقی می‌گفت فضیلت را خیر حقیقی بدان و عقل خود را با طبیعت هماهنگ کن. شکاک پیرونی پیشنهاد می‌کرد وقتی دلایل متعارض هم‌وزن‌اند، مجبور نیستی درباره حقیقت نهایی حکم قطعی صادر کنی.

فلسفه از این منظر فقط مجموعه‌ای از عقاید نبود؛ نوعی Askēsis، یعنی تمرین بود: تمرینی برای تغییر شیوه فکر کردن، قضاوت کردن، خواستن، ترسیدن و در نهایت زیستن.

۶.۱. اپیکوریسم (Epicureanism)

اپیکوریسم شاید یکی از بدفهمیده‌ترین مکاتب تاریخ فلسفه باشد. امروز واژه «اپیکوری» گاهی تصویر کسی را تداعی می‌کند که شیفته غذای گران، شراب و عیش‌ونوش است، در حالی که فلسفه اپیکور تقریباً در جهت عکس این تصویر حرکت می‌کند.

اپیکور نیز لذت را غایت زندگی می‌دانست، اما سؤال اصلی‌اش این بود: اگر لذت هدف ماست، کدام نوع لذت پایدارتر، مطمئن‌تر و کم‌هزینه‌تر است؟ پاسخ او در نهایت به زندگی‌ای ساده با نیازهای محدود می‌رسد؛ زیرا کسی که برای خوشبختی به چیزهای فراوان وابسته است، راه‌های بیشتری نیز برای مضطرب و محروم شدن دارد.

۶.۱.۱. اپیکور و باغ؛ فلسفه به‌عنوان یک جامعه: اپیکور (Epicurus) در ۳۴۱ ق.م. متولد شد و پس از فعالیت در چند شهر، در حدود ۳۰۷/۳۰۶ ق.م. به آتن رفت. او ملکی خرید که به Kēpos یا باغ معروف شد و همین نام به جامعه فلسفی پیرامون او اطلاق شد.

باغ از برخی جهات با آکادمی و لوکیوم تفاوت داشت. جامعه اپیکوری نه فقط حول مطالعه نظری، بلکه حول دوستی، زندگی مشترک، تمرین اخلاقی و حفظ سنت مکتب سازمان یافته بود. شواهد همچنین حضور زنانی مانند لئونتیون، تمیستا و باتیس و افرادی برده مانند Mys را در این محیط نشان می‌دهند. نباید با قطعیت گفت «باغ بدون هیچ محدودیتی برای همه باز بود»، اما در مقایسه با بسیاری از محیط‌های فکری یونانی، ترکیب اجتماعی آن فراگیرتر به نظر می‌رسد.

فلسفه اپیکوری نیز فقط یک نظریه اخلاقی درباره لذت نبود. سه بخش معرفت‌شناسی، فیزیک و اخلاق به یکدیگر وابسته بودند. ابتدا باید بدانیم چگونه حقیقت را می‌شناسیم؛ سپس بفهمیم جهان چگونه کار می‌کند؛ و در نهایت بر اساس این شناخت تصمیم بگیریم چگونه زندگی کنیم.

این ارتباط برای اپیکور کاملاً عملی بود. اگر بفهمیم رعدوبرق پیام خشم زئوس نیست، از توفان به‌عنوان مجازات شخصی نمی‌ترسیم. اگر نفس مادی و فانی باشد، دیگر دلیلی برای وحشت از عذاب ابدی پس از مرگ نداریم. فیزیک در خدمت درمان اضطراب است.

۶.۱.۲. حواس، اتم‌ها و جهان طبیعی: در معرفت‌شناسی اپیکوری، ادراکات حسی، پیش‌دریافت‌ها و تجربه لذت و درد نقش بنیادی دارند. جمله مشهور «تمام ادراکات حسی حقیقی‌اند» در نگاه اول عجیب به نظر می‌رسد. اگر برجی از دور گرد و از نزدیک چهارگوش دیده شود، چگونه هر دو ادراک می‌توانند درست باشند؟

پاسخ این است که خود حس فقط گزارش می‌کند چیزی چگونه بر ما ظاهر شده است. از دور واقعاً تصویر خاصی بر چشم اثر گذاشته است. خطا زمانی وارد می‌شود که ذهن از این تجربه نتیجه بگیرد: «پس خود برج در واقع گرد است.» به بیان دیگر، باید میان Appearance یا پدیدار و Judgment یا داوری درباره واقعیت فرق گذاشت.

اعتماد بنیادی به تجربه برای اپیکوریان ضروری بود. اگر تمام حواس را غیرقابل اعتماد بدانیم، حتی ابزاری برای اصلاح خطاهای حسی نیز باقی نمی‌ماند. همین مسئله بعدها یکی از نقاط مناقشه بزرگ آنان با شکاکان شد.

در فیزیک، اپیکور چارچوب اصلی اتم‌گرایی لوکیپوس و دموکریتوس را می‌پذیرد: اتم‌ها و خلأ بنیان جهان‌اند. اتم‌ها ایجاد یا نابود نمی‌شوند و در خلأ حرکت می‌کنند، در حالی که ترکیبات آن‌ها پدید می‌آیند، تغییر می‌کنند و از هم می‌پاشند.

از این منظر مرگ انسان نابودی ماده نیست؛ پراکنده شدن ترکیب خاصی از اتم‌هاست. نفس نیز موجودی غیرجسمانی نیست، بلکه از اتم‌های ظریف تشکیل شده و با فروپاشی بدن ساختار آن نیز از هم می‌رود. پس بعد از مرگ «من»ی باقی نمی‌ماند که درد یا مجازات را تجربه کند.

اپیکوریان همچنین به دلیل نامحدود بودن اتم‌ها و خلأ، وجود جهان‌های متعدد را ممکن می‌دانستند. زمین دیگر مرکز خلقت یگانه‌ای نبود که همه ساختار کیهان به خاطر انسان ساخته شده باشد.

۶.۱.۳. انحراف اتمی و مسئله آزادی: در سنت اپیکوری نظریه مشهوری درباره انحراف بسیار کوچک اتم‌ها مطرح شد که در لاتین بعدها Clinamen نام گرفت. مسئله روشن است: اگر حرکت تمام اتم‌ها به شکلی کاملاً ضروری از علل پیشین تعیین شده باشد، آیا همه اعمال انسان نیز از آغاز جهان از قبل تعیین نشده‌اند؟

بر اساس گزارش‌های متأخر، اتم می‌تواند در زمان و مکانی نامعین اندکی از مسیر خود منحرف شود و به این ترتیب نوعی عدم تعین وارد طبیعت شود.

اما رابطه این نظریه با اختیار را نباید بیش از حد ساده کرد. در آثار باقی‌مانده خود اپیکور توضیح مستقیمی از swerve نداریم و اطلاعات اصلی از نویسندگانی مانند لوکرتیوس و سیسرون می‌آید. همچنین روشن نیست انحراف اتمی مستقیماً «اراده آزاد تولید می‌کند» یا صرفاً مانع بسته شدن طبیعت در یک زنجیره کاملاً جبری می‌شود.

۶.۱.۴. خدایان؛ موجودات کامل چرا باید از ما عصبانی باشند؟

اپیکور در دوران باستان گاه «ملحد» معرفی شد، اما این تعبیر ساده‌کننده است. او وجود خدایان را انکار نمی‌کرد؛ در عوض تصویر رایج خدایانی خشمگین، حسود و مداخله‌گر را زیر سؤال می‌برد.

اگر موجود الهی واقعاً کامل و سعادتمند باشد، چرا باید دائماً درگیر مجازات انسان‌ها، گرفتن قربانی، فرستادن طوفان و تعیین نتیجه جنگ‌ها باشد؟ چنین اضطراب و مداخله‌ای خود با سعادت کامل الهی ناسازگار به نظر می‌رسد.

بنابراین طبیعت را باید با علت‌های طبیعی توضیح داد، نه با تصور اینکه هر صاعقه پیامی شخصی از زئوس است. همین تغییر تفسیر روان انسان را نیز تغییر می‌دهد: شناخت طبیعت → کاهش خرافه → کاهش ترس → Ataraxia.

در سنت اپیکوری گاهی گفته می‌شود خدایان در فضاهای میان جهان‌ها زندگی می‌کنند، اما جزئیات ماهیت و محل آن‌ها محل اختلاف پژوهشگران است. مطمئن‌تر این است که بگوییم خدایان اپیکوری سعادتمند و غیرمداخله‌گرند.

۶.۱.۵. مرگ برای ما هیچ است: یکی از مشهورترین استدلال‌های اپیکور چنین است: خیر و شر برای ما از طریق تجربه لذت و درد معنا پیدا می‌کنند، اما مرگ دقیقاً پایان تجربه است. وقتی من وجود دارم، مرگ هنوز حاضر نیست؛ وقتی مرگ حاضر شده است، دیگر «منی» وجود ندارد که آن را تجربه کند. بنابراین مرگ نمی‌تواند برای فرد مرده تجربه‌ای دردناک باشد.

لوکرتیوس بعدها این استدلال را با نوعی تقارن گسترش داد: میلیاردها سال پیش از تولدمان وجود نداشتیم و معمولاً از این عدم وجود وحشت نداریم؛ پس چرا عدم وجود پس از مرگ باید ماهیتی کاملاً متفاوت داشته باشد؟

البته اعتراض بزرگی باقی می‌ماند: شاید مرگ نه به این دلیل که پس از آن درد می‌کشیم، بلکه به این دلیل بد باشد که ما را از خوبی‌هایی که می‌توانستیم در آینده تجربه کنیم محروم می‌کند. این «نظریه محرومیت» هنوز یکی از پاسخ‌های مهم به استدلال اپیکور است.

۶.۱.۶. لذت؛ آرامش نه عیش بی‌پایان: اپیکور آشکارا می‌گوید لذت آغاز و غایت زندگی سعادتمند است، اما از این جمله نتیجه نمی‌گیرد که باید هر لذت موجود را فوراً انتخاب کرد. گاهی یک لذت کوتاه‌مدت درد بسیار بزرگ‌تری ایجاد می‌کند و گاهی پذیرش یک درد محدود به لذت و آسایش بیشتری در آینده منتهی می‌شود. عاقل باید پیامدهای لذت و درد را محاسبه کند.

دو مفهوم اصلی در اینجا Ataraxia و Aponia هستند. Ataraxia نبود آشفتگی روانی است: رهایی از ترس خدایان، ترس مرگ، حسادت و جاه‌طلبی بی‌پایان. Aponia نیز نبود درد جسمانی است. به همین دلیل اپیکور برخلاف کورناییان، نبود درد را حالت خنثی و بی‌ارزشی نمی‌بیند. وقتی تشنگی برطرف شده است، لازم نیست برای افزایش خوشبختی دائماً نوشیدنی عجیب‌تر و گران‌تری پیدا کنیم. نیاز طبیعی نقطه اشباع دارد.

همین منطق در تقسیم مشهور امیال روشن‌تر می‌شود. برخی امیال طبیعی و ضروری هستند، مانند آب، غذای کافی و امنیت. برخی طبیعی اما غیرضروری‌اند، مانند غذای بسیار مجلل. دسته سوم امیال خالی هستند: ثروت بی‌نهایت، شهرت بی‌حد و مقام برای خود مقام. مشکل دسته آخر این است که حد طبیعی ندارند. بدن می‌تواند بگوید «دیگر تشنه نیستم»، اما هیچ سازوکار طبیعی‌ای نمی‌گوید «اکنون به اندازه کافی مشهور هستی». به همین دلیل میل بی‌حد یکی از مهم‌ترین منابع اضطراب است.

در چنین اخلاقی Phronēsis یا خرد عملی اهمیتی اساسی پیدا می‌کند. حتی برای لذت‌گرا بودن باید بفهمیم کدام لذت انتخاب‌شدنی، کدام درد تحمل‌کردنی و کدام میل بیهوده است. انسان نادان ممکن است تمام عمر دنبال لذت بدود و دقیقاً به همین دلیل زندگی‌اش را پر از درد کند.

پیروان بعدی اپیکور این جنبه درمانی فلسفه را در Tetrapharmakos یا داروی چهارگانه خلاصه کردند: از خدا نترس؛ از مرگ نترس؛ خیر ضروری آسان به دست می‌آید؛ و درد عموماً قابل تحمل است. این صورت‌بندی مشهور متعلق به نوشته‌های مستقیم باقی‌مانده اپیکور نیست و به سنت بعدی مکتب تعلق دارد.

۶.۱.۷. دوستی، عدالت و سیاست: دوستی یا Philia در اپیکوریسم جایگاهی استثنایی دارد. دوست در بیماری کمک می‌کند، ترس از تنهایی را کاهش می‌دهد، امکان گفت‌وگوی فلسفی فراهم می‌کند و خودش نیز سرچشمه لذت است. شبکه دوستان از جهتی مانند نوعی امنیت مشترک عمل می‌کند: خطرهای زندگی دیگر فقط بر دوش یک فرد نیستند.

این موضوع پرسش جالبی ایجاد می‌کند. اگر هدف نهایی لذت خود من است، چرا باید برای دوست فداکاری کنم؟ پاسخ‌های اپیکوری نشان می‌دهند دوستی ممکن است از منفعت آغاز شود، اما می‌تواند به رابطه‌ای تبدیل شود که خود دوست نیز برای ما ارزشمند می‌شود.

عدالت نیز برای اپیکور Formی جاودانه مانند عدالت افلاطونی نیست. بنیاد آن توافقی برای «نه آسیب زدن و نه آسیب دیدن» است. قوانین برای ایجاد امنیت متقابل پدید می‌آیند و اگر قانونی دیگر این کارکرد را نداشته باشد، نمی‌توان صرفاً به دلیل «قانون بودن» آن را عادلانه دانست. حتی جرم پنهانی نیز آرامش را تهدید می‌کند. فرد هیچ‌گاه نمی‌تواند کاملاً مطمئن باشد که عملش آشکار نخواهد شد و همین ترس، Ataraxia را از بین می‌برد.

عبارت Lathe Biōsas نیز معمولاً «گمنام زندگی کن» ترجمه می‌شود. منظور این نیست که اپیکوری باید تحت هر شرایطی از جامعه فرار کند، بلکه جاه‌طلبی سیاسی معمولاً رقابت، خطر و اضطراب ایجاد می‌کند. پرهیز از سیاست بیشتر یک قاعده عملی عمومی بود، نه ممنوعیتی مطلق.

۶.۱.۸. پس از اپیکور؛ از باغ تا روم: پس از اپیکور، متردوروس لامپساکوسی یکی از مهم‌ترین مدافعان سبک زندگی مکتب شد و هرمارخوس جانشینی باغ را بر عهده گرفت. هرمارخوس درباره منشأ جامعه، قانون و امنیت نیز بحث می‌کرد؛ نشانه‌ای از اینکه اپیکوریسم صرفاً اخلاق فردی نداشت.

کولوتس یکی از مهاجم‌ترین مدافعان مکتب بود و علیه بسیاری از فیلسوفان، به‌ویژه شکاکان، استدلال می‌کرد. استدلال معروفش این بود که اگر هیچ ادراکی قابل اعتماد نباشد، چگونه حتی می‌توانیم غذا بخوریم یا از پرتگاه دور شویم؟

چند قرن بعد زنون صیدونی نشان می‌دهد باغ همچنان یک نهاد فلسفی فعال بود. شاگردش فیلودموس گادارایی به ایتالیا رفت و بخش بزرگی از نوشته‌هایش به دلیل دفن شدن در ویلای پاپیروس‌ها در هرکولانئوم باقی ماند. این متون نشان داده‌اند اپیکوریان درباره خشم، موسیقی، شعر، خطابه، اقتصاد و Parrhēsia یا آزادگویی فلسفی نیز بحث می‌کردند.

در آزادگویی اپیکوری، دوست حقیقی فقط شما را تأیید نمی‌کند؛ گاهی باید رفتاری را که با اهداف خودتان ناسازگار است به شما گوشزد کند. فلسفه در اینجا تا حدی به تمرین جمعی اصلاح شخصیت تبدیل می‌شود. در جهان رومی، لوکرتیوس با منظومه De Rerum Natura یکی از مهم‌ترین واسطه‌های انتقال اتم‌گرایی و اخلاق اپیکوری شد. چند قرن بعد نیز دیوگنس اوینواندایی بخش بزرگی از فلسفه اپیکوری را روی دیواری عمومی کتیبه کرد تا مردم عادی بتوانند آن را بخوانند. این دو نمونه نشان می‌دهند اپیکوریسم بسیار فراتر از زندگی خود بنیان‌گذار دوام آورد.

۶.۲. رواقی‌گری (Stoicism)

اگر اپیکوریسم می‌پرسید «چگونه ترس و نیاز بیهوده را کاهش دهم؟»، رواقی‌گری پرسش گسترده‌تری مطرح کرد که انسان چه جایگاهی در جهانی عقلانی و علّی دارد و چگونه باید اراده خود را با آن هماهنگ کند؟

رواقی‌گری را نباید فقط مجموعه‌ای از توصیه‌های اخلاقی درباره «تحمل سختی» دانست. نظام آن سه بخش به‌هم‌پیوسته داشت: منطق، فیزیک و اخلاق. برای فهم اینکه چگونه باید زندگی کنیم، باید ابتدا بدانیم جهان چگونه است و چگونه می‌توانیم درباره آن درست قضاوت کنیم.

از سه رئیس نخست مکتب ــ زنون، کلئانتس و خروسیپوس ــ هیچ اثر فلسفی کامل باقی نمانده و بخش زیادی از نظام آنان از قطعات و گزارش‌های نویسندگان بعدی بازسازی شده است. بنابراین در جزئیات بهتر است گاهی از تعبیر «در سنت رواقی» استفاده کنیم.

۶.۲.۱. زنون، کلئانتس و خروسیپوس: زنون کیتیومی در حدود ۳۰۰ ق.م. در آتن مکتب خود را شکل داد. او از سقراط، کلبیان و به‌ویژه کراتس، مگاراییان و آکادمی تأثیر گرفته بود. روایت مشهور کشتی‌شکستگی او را بهتر است حکایتی سنتی بدانیم: گفته می‌شد زنون پس از از دست دادن کشتی تجاری‌اش به آتن رسید و همان فاجعه آغاز زندگی فلسفی او شد.

زنون در Stoa Poikile، «رواق نقاشی‌شده» آگورا، تدریس می‌کرد و به همین دلیل پیروان او Stoikoi، یعنی «اهل رواق»، نام گرفتند. برخلاف «افلاطونی» و «اپیکوری»، نام رواقی از نام بنیان‌گذار نیامده است.

او همچنین اثری با عنوان Republic داشت که ظاهراً جامعه‌ای بسیار کلبی‌وار و جهان‌وطنی‌تر از شهر افلاطونی تصویر می‌کرد و بسیاری از نهادهای قراردادی، مرزهای شهری و پول را کم‌اهمیت‌تر می‌ساخت.

کلئانتس پس از زنون رهبر مکتب شد. از او Hymn to Zeus باقی مانده است؛ متنی که در آن زئوس بیش از اینکه خدای انسان‌وار هومر باشد، به قانون عقلانی جهان نزدیک می‌شود. انسان خردمند نمی‌تواند از نظم جهان خارج شود؛ مسئله این است که آیا با آن در ستیز دائمی زندگی می‌کند یا آگاهانه خود را با آن هماهنگ می‌سازد.

سومین شخصیت بزرگ، خروسیپوس، چنان در نظام‌مند کردن رواقی‌گری اهمیت داشت که بعدها می‌گفتند: «اگر خروسیپوس نبود، رواقی‌گری نبود.» او منطق، فلسفه زبان، معرفت‌شناسی، علیت، تقدیر، اخلاق، نظریه عواطف و الهیات رواقی را گسترش داد و بخش بزرگی از آنچه امروز فلسفه کلاسیک رواقی می‌نامیم در شکل نظام‌مندش مدیون اوست.

۶.۲.۲. فیزیک رواقی؛ جهان زنده و عقلانی: رواقیان موضعی بسیار جسمانی داشتند. اصل بنیادین آنان این بود که فقط جسم می‌تواند عمل کند یا تحت تأثیر قرار گیرد. بنابراین حتی خدا، نفس و عقل کیهانی در نظام آنان به معنایی جسمانی‌اند.

آن‌ها میان ماده به‌عنوان اصل منفعل و Logos، خدا یا عقل به‌عنوان اصل فعال تمایز می‌گذاشتند، اما این دو در دو جهان جدا قرار ندارند. اصل فعال در خود ماده حضور دارد؛ خدا سازنده‌ای بیرون از کیهان نیست. مفهوم مهم Pneuma نیز از همین‌جا شکل می‌گیرد: نوعی نفَس یا نیروی تنش‌دار که در ماده نفوذ می‌کند و آن را منسجم و سازمان‌یافته نگه می‌دارد. در اجسام بی‌جان به شکل Hexis یا انسجام ظاهر می‌شود، در گیاهان به‌عنوان Physis و در جانوران در مرتبه‌ای پیچیده‌تر به نفس، ادراک، حرکت و میل مربوط می‌شود.

کل کیهان در چنین تصویری موجودی زنده، عقلانی و الهی است. اصطلاح «همه‌خدایی» می‌تواند برای تقریب ذهن مفید باشد، اما بهتر است بگوییم الهیات رواقی درون‌ماندگار و اغلب همه‌خدایانه توصیف می‌شود، نه اینکه بدون قید آن را با یک نظریه مدرن یکسان بدانیم.

۶.۲.۳. تقدیر، جبر و مسئولیت: جهان رواقی در شبکه‌ای فراگیر از علل قرار دارد. این نظم علّی همان Heimarmenē یا تقدیر است و با Logos الهی جهان پیوند دارد. اما Determinism با Fatalism یکی نیست. منتقدی ممکن است بگوید: اگر مقدر باشد بیمار خوب شود، رفتن یا نرفتن نزد پزشک اهمیتی ندارد؛ و اگر مقدر باشد بمیرد، پزشک نیز نمی‌تواند کاری کند.

خروسیپوس پاسخ می‌دهد نتیجه و وسیله رسیدن به آن می‌توانند با هم مقدر باشند. ممکن است بهبود یافتن از طریق مراجعه به پزشک رخ دهد؛ همان‌طور که رشد درخت از طریق دریافت آب رخ می‌دهد. جبر علّی به معنای بی‌اثر بودن علت‌ها نیست.

تشبیه مشهور دیگری استوانه و مخروط را مثال می‌زند. اگر هر دو را با نیروی یکسان هل دهیم، حرکتشان یکسان نیست؛ فشار بیرونی آغاز حرکت است، اما ساختار خود جسم تعیین می‌کند چگونه حرکت کند. انسان نیز برداشت یا Impression را از بیرون دریافت می‌کند، اما پاسخ او با شخصیت و Assent یا تصدیق خودش مرتبط است. به همین دلیل فلسفه رواقی یکی از نمونه‌های مهم باستانی تلاش برای سازگار کردن جبر و مسئولیت است.

بسیاری از رواقیان اولیه همچنین به Ekpyrosis، حریق دوره‌ای کیهان، باور داشتند: جهان در پایان چرخه‌ای به آتش الهی بازمی‌گردد و دوباره شکل می‌گیرد. اما این آموزه مورد قبول همه رواقیان نبود و حتی درباره اینکه هر چرخه دقیقاً تکرار همان افراد و رویدادهاست یا فقط جهان‌هایی بسیار مشابه پدید می‌آیند، گزارش‌های باستانی یکدست نیستند.

۶.۲.۴. منطق و زبان؛ دستاوردی که اغلب فراموش می‌شود

منطق در رواقی‌گری فقط قیاس صوری نبود؛ خطابه، دستور زبان، معرفت‌شناسی و فلسفه زبان را نیز دربرمی‌گرفت.

یکی از نوآوری‌های مهم مفهوم Lekton بود. سه نفر می‌توانند به زبان‌های مختلف بگویند «سقراط می‌دود». صداها و واژه‌ها متفاوت‌اند و سقراط نیز شیء خارجی دیگری است، اما محتوای آنچه گفته می‌شود می‌تواند واحد باشد. رواقیان میان علامت زبانی، شیء واقعی و این محتوای معنادار تمایز می‌گذاشتند.

در منطق صوری نیز برخلاف تمرکز ارسطو بر روابط میان اصطلاحات، رواقیان توجه زیادی به گزاره‌های کامل داشتند: «اگر P آنگاه Q». صورت‌هایی مانند Modus Ponens و Modus Tollens بخشی از دستگاه آنان بودند و هنوز در منطق مدرن تدریس می‌شوند.

۶.۲.۵. معرفت؛ برداشت شناختی و Assent: رواقیان می‌خواستند میان یک تصور معمولی و ادراکی که واقعاً بتواند معرفت ایجاد کند تمایز بگذارند. مفهوم مشهور Katalēptikē Phantasia یا «برداشت شناختی» باید از واقعیت ناشی شده، مطابق آن شکل گرفته و آن‌چنان باشد که یک برداشت کاذب نتواند دقیقاً همان خصوصیات را داشته باشد.

اما برداشت به‌تنهایی باور نیست. ذهن باید به آن Assent یا تصدیق بدهد. ممکن است چیزی شبیه انسان ببینیم و ذهن آن را تأیید، رد یا داوری را موقتاً به تعویق بیندازد.

همین نقطه به میدان اصلی نبرد رواقیان و شکاکان تبدیل شد. آرکسیلائوس و کارنیادس پرسیدند: آیا واقعاً هیچ تجربه صادقی وجود دارد که یک رؤیا، توهم یا تجربه کاذب کاملاً مشابه نتواند از نظر ذهنی با آن اشتباه شود؟ این مناقشه برای نزدیک به دو قرن یکی از موتورهای اصلی معرفت‌شناسی هلنیستی شد.

۶.۲.۶. زندگی مطابق طبیعت و خیر حقیقی: غایت اخلاق رواقی را معمولاً با عبارت «زیستن هماهنگ با طبیعت» خلاصه می‌کنند. اما طبیعت در اینجا به معنای «رفتن به جنگل» نیست. انسان طبیعتی عقلانی و اجتماعی دارد و کل کیهان نیز از نظر رواقیان عقلانی و قانون‌مند است. بنابراین زندگی مطابق طبیعت یعنی هماهنگ کردن عقل فردی با عقل کل.

رادیکال‌ترین بخش اخلاق رواقی این است که فقط فضیلت خیر حقیقی و فقط رذیلت شر حقیقی است. پول، سلامتی، بیماری، شهرت و حتی مرگ به خودی خود تعیین نمی‌کنند زندگی از نظر اخلاقی خوب یا بد است.

این به معنای بی‌تفاوتی عملی نسبت به سلامتی نیست. رواقیان میان Preferred Indifferents، مانند سلامتی، امنیت و منابع کافی، و امور ناترجیح‌دادنی مانند بیماری و فقر فرق می‌گذاشتند. رواقی بیمار به پزشک مراجعه می‌کند؛ فقط سعادت اخلاقی خودش را کاملاً وابسته به نتیجه درمان نمی‌سازد.

بنابراین هدف رواقی کنترل نتیجه نیست، بلکه انتخاب و عمل درست در شرایطی است که در اختیار او قرار گرفته‌اند.

۶.۲.۷. وظیفه، Oikeiōsis و شهروندی جهانی: مفهوم Kathēkon به «عمل مناسب» یا وظیفه‌ای اشاره دارد که با نقش و موقعیت انسان هماهنگ است: مراقبت از فرزند به‌عنوان پدر یا مادر، وفاداری در دوستی، عدالت در شهروندی و احترام به عقل دیگران به‌عنوان انسان.

مفهوم مهم دیگر Oikeiōsis است. موجود زنده در آغاز به حفظ خودش گرایش دارد؛ اما انسان با رشد عقل درمی‌یابد دیگر انسان‌ها نیز مانند خودش موجوداتی عقلانی‌اند. از اینجا دایره توجه می‌تواند از خود به خانواده، از خانواده به همشهریان و از همشهریان به همه انسان‌ها گسترش یابد.

همین روند به Cosmopolis می‌رسد. همه انسان‌های عقلانی اعضای نوعی «شهر جهانی» هستند و Logos قانون مشترک آن است. این ایده ادامه جمله مشهور کلبی دیوگنس، «من شهروند جهانم»، اما در رواقی‌گری به نظریه‌ای گسترده‌تر درباره اخلاق و قانون طبیعی تبدیل می‌شود. البته نباید از این جهان‌وطنی فوراً نتیجه گرفت که رواقیان برنامه سیاسی کاملی برای لغو بردگی، برابری حقوقی مدرن یا برابری جنسیتی داشتند. برابری اخلاقی جهان‌شمول با برنامه سیاسی مدرن یکی نیست.

۶.۲.۸. عواطف؛ Apatheia یعنی بی‌احساسی نیست: رواقیان عواطف مخرب یا Pathē را صرفاً نیروهایی کور و غیرعقلانی نمی‌دیدند. در انسان بالغ، بسیاری از این حالات به داوری‌های ارزشی بستگی دارند. فردی به من توهین می‌کند. میان جمله‌ای که او گفته و خشم من، داوری‌ای قرار دارد. «این اتفاق یک شر واقعی برای من است و من باید انتقام بگیرم.» اگر این داوری تغییر کند، عاطفه نیز می‌تواند تغییر کند.

از همین‌جا یکی از بزرگ‌ترین سوءتفاهم‌ها درباره رواقی‌گری روشن می‌شود. Apatheia به معنای تبدیل شدن به رباتی بی‌احساس نیست. رواقیان برای حکیم Eupatheiai یا احساسات خوب، مانند شادی عقلانی، خواست عقلانی و احتیاط عقلانی قائل بودند. پس Apatheia یعنی رهایی از هیجانات بیمارگونه و داوری‌های ارزشی غلط، نه نابودی احساس.

حکیم کامل یا Sophos نیز معیاری تقریباً دست‌نیافتنی بود. بیشتر انسان‌ها Prokoptontes، یعنی «پیش‌روندگان»، هستند؛ افرادی که هنوز حکیم نشده‌اند اما می‌توانند دائماً خودشان را اصلاح کنند. این نکته بعدها برای فهم سنکا، اپیکتتوس و مارکوس اورلیوس بسیار مهم است.

۶.۲.۹. از خروسیپوس تا پانایتیوس و پوزیدونیوس: میان نسل نخست رواقیان و دوران رومی، شخصیت‌هایی مانند دیوگنس بابلی و آنتیپاتر تارسوسی نقش واسطه داشتند. پس از آنان پانایتیوس و پوزیدونیوس قرار می‌گیرند؛ دوره‌ای که در تاریخ‌نگاری مدرن معمولاً «رواقی‌گری میانه» نامیده می‌شود، هرچند این تقسیم‌بندی نام رسمی خود مکتب باستانی نبود.

پانایتیوس با نخبگان رومی ارتباط نزدیکی داشت و مسائل اخلاق عملی و Kathēkonta را برجسته کرد. اثر از دست‌رفته‌اش درباره وظایف بعدها یکی از منابع اصلی De Officiis سیسرون شد. او همچنین حریق دوره‌ای کیهان را نپذیرفت و علاقه بیشتری به برخی اندیشه‌های افلاطون و ارسطو نشان داد.

پوزیدونیوس دامنه‌ای حیرت‌آور از فلسفه، تاریخ و جغرافیا تا نجوم و روان‌شناسی را دنبال می‌کرد و به ارتباط میان «کیهان بزرگ» و «انسان کوچک» علاقه داشت. او همچنین ظاهراً توضیح خروسیپوس درباره عواطف را بیش از حد عقل‌گرایانه می‌دانست و نقش نیروهای غیرعقلانی روان را جدی‌تر می‌گرفت.

۶.۲.۱۰. ادامه رواقی‌گری در جهان رومی: از سنکا به بعد از دوره هلنیستی در معنای دقیق خارج شده و وارد دوران امپراتوری روم می‌شویم؛ اما این فیلسوفان مهم‌اند، زیرا آثار کامل‌ترشان امروز شناخته‌شده‌ترین متون رواقی‌اند.

سنکا فیلسوف، سیاستمدار و مشاور نرون بود. در آثاری مانند On the Shortness of Life تأکید می‌کرد مشکل اصلی این نیست که زندگی کوتاه است؛ ما بخش بزرگی از آن را تلف می‌کنیم. انسان از پول و ملکش محافظت می‌کند، اما زمانش را به‌آسانی در اختیار دیگران می‌گذارد.

در On Anger نیز استدلال می‌کند برای عدالت به خشم نیاز نداریم. می‌توان جلوی ظلم را گرفت، از قربانی دفاع کرد و حتی مجازات کرد، بدون اینکه عقل را تسلیم عصبانیت کنیم: عدالت با خشم یکی نیست.

موسونیوس روفوس فلسفه را تمرین رفتار شریف می‌دانست و بر سادگی، تحمل سختی، ازدواج و تربیت شخصیت تأکید می‌کرد. یکی از دیدگاه‌های قابل توجه او این بود که زنان نیز باید فلسفه بیاموزند، زیرا عقل و نیاز به فضیلت منحصر به مردان نیست. البته این دیدگاه هنوز در چارچوب جامعه باستان قرار دارد و نباید آن را دقیقاً با برابری مدرن یکی گرفت.

اپیکتتوس خود کتابی ننوشت و آموزه‌هایش را شاگردش آریان ثبت کرد. در آغاز Enchiridion میان اموری که eph’ hēmin، «به ما وابسته‌اند»، و چیزهایی که کاملاً به ما وابسته نیستند تمایز می‌گذارد. عنوان امروزی «دوتایی کنترل» یک اصطلاح مدرن است، اما خود تمایز واقعاً در متن وجود دارد.

آنچه بیش از همه به ما وابسته است Prohairesis، یعنی توان انتخاب و نحوه استفاده ما از برداشت‌ها، داوری‌ها و مقاصد است. نتیجه پروژه‌ها، شهرت، ثروت، بدن و رفتار دیگران کاملاً در اختیار ما نیستند.

این به معنای «هیچ تأثیری بر بدن یا پول نداریم» نیست. ورزش روی بدن اثر دارد و کار می‌تواند درآمد را افزایش دهد؛ مسئله این است که نتیجه نهایی تضمین‌شده نیست. ممکن است ورزش کنیم و باز بیمار شویم یا خوب کار کنیم و شرکت ورشکست شود.

اپیکتتوس آن را به توپ‌بازی تشبیه می‌کند. بازیکن خوب برای گرفتن توپ تلاش می‌کند، اما ارزش اخلاقی خود را در «داشتن توپ» قرار نمی‌دهد. پول، مقام و سلامتی نیز مواد بازی‌اند؛ مهم این است که چگونه بازی می‌کنیم.

مارکوس اورلیوس نیز امپراتور روم بود، اما Meditations اساساً یادداشت‌هایی خصوصی برای خودش است؛ نه کتابی که برای تعلیم عمومی طراحی شده باشد. او دائماً به خودش یادآوری می‌کند مغرور یا خشمگین نشود، به شهرت وابسته نباشد، فناپذیری را به یاد آورد و برای خیر عمومی کار کند.

این دقیقاً نشان می‌دهد رواقی‌گری چه تصوری از فلسفه داشت: حتی امپراتور نیز از قبل حکیم کامل نیست و باید هر روز خودش را تربیت کند. عبارت لاتین Memento Mori نقل‌قول یا شعار شخصی مارکوس نیست، هرچند تأمل درباره مرگ و کوتاهی زندگی در آثارش جایگاه مهمی دارد.

۶.۳. شکاکیت باستان

واژه یونانی Skepsis در اصل به معنای بررسی یا تحقیق است. از این رو «شکاک» در معنای باستانی لزوماً کسی نیست که می‌گوید «هیچ حقیقتی وجود ندارد»؛ می‌تواند کسی باشد که هنوز در حال جست‌وجو است.

همچنین باید دو سنت را از هم تفکیک کنیم: شکاکیت آکادمیک که در آکادمی افلاطون رشد کرد، و پیرونیسم که نام خود را از پیرون گرفت و بعدها در آینسیدموس و سکستوس امپریکوس صورت نظام‌مندتری یافت.

این دو از استدلال‌های مشابهی استفاده می‌کنند، اما یک چیز نیستند. شکاک آکادمیک می‌تواند علیه امکان معیار معرفت رواقی استدلال کند؛ پیرونی متأخر حتی مراقب است جمله «شناخت غیرممکن است» را نیز به یک عقیده جزمی تازه تبدیل نکند.

۶.۳.۱. پیرون؛ آغاز دشوار یک سنت: پیرون الیسی چیزی ننوشت و شناخت ما از او عمدتاً به شاگردش تیمون و گزارش‌های متأخر وابسته است. سنت باستان می‌گوید او همراه لشکر اسکندر به شرق رفت و با حکیمان هندی ملاقات کرد، اما میزان تأثیر واقعی اندیشه هند بر فلسفه او روشن نیست.

حتی درباره محتوای دیدگاه پیرون نیز اختلاف وجود دارد. در گزارش تیمون، اشیا Adiaphora، Astathmēta و Anepikrita توصیف می‌شوند؛ یعنی تقریباً نامتمایز، ناپایدار یا قضاوت‌ناپذیر. آیا پیرون می‌گفت خود واقعیت ذاتاً نامتعین است، یا فقط می‌گفت ما قادر به تعیین ماهیت آن نیستیم؟ اگر تفسیر اول درست باشد، او برخلاف پیرونیان متأخر خودش نظریه‌ای مثبت درباره واقعیت داشته است. بنابراین پیرون تاریخی را نباید بدون قید همان سکستوس امپریکوس چند قرن بعد دانست.

در سنت مربوط به پیرون، خودداری از حکم قاطع می‌تواند به Ataraxia منتهی شود. اگر دائماً اصرار کنم چیزی حتماً خیر مطلق و چیزی دیگر حتماً شر مطلق است، هر تهدید علیه این ارزش‌ها می‌تواند آرامشم را نابود کند. کاهش تعهد جزمی ممکن است بخشی از این اضطراب را کاهش دهد.

حکایت‌هایی که پیرون را فردی معرفی می‌کنند که از جلوی ارابه کنار نمی‌رفت یا بدون ترس به سوی پرتگاه می‌رفت، نباید به‌عنوان گزارش تاریخی قطعی پذیرفت. حتی منابع باستانی دیگر او را فردی معرفی می‌کنند که مطابق پدیدارهای عادی زندگی می‌کرد.

تیمون فلیوسی مهم‌ترین شاگرد پیرون و واسطه اصلی انتقال تصویر او بود. هجویات فلسفی او فیلسوفان مدعی حقیقت را هدف قرار می‌دادند و پیرون را نمونه‌ای از رهایی از نزاع‌های بی‌پایان فلسفی تصویر می‌کردند.

۶.۳.۲. شکاکیت وارد آکادمی افلاطون می‌شود: اینکه مدرسه افلاطون چند نسل بعد به مرکز شکاکیت تبدیل شد در نگاه نخست عجیب است، اما رهبران جدید می‌توانستند خود را ادامه‌دهنده جنبه‌ای از روش سقراط بدانند: آزمایش ادعاهای دانایی، اعتراف به محدودیت معرفت و رساندن گفتگوکننده به Aporia. با آرکسیلائوس، آکادمی وارد دوره‌ای شکاکانه شد. هدف اصلی او معیار رواقی Katalēptikē Phantasia بود.

رواقیان می‌گفتند برخی برداشت‌های صادق دارای ویژگی‌ای هستند که هیچ برداشت کاذبی نمی‌تواند داشته باشد. آرکسیلائوس مثال‌هایی مانند دوقلوهای تقریباً یکسان یا رؤیای بسیار واقعی را پیش می‌کشید: اگر تجربه کاذب بتواند از نظر ذهنی دقیقاً مانند تجربه صادق باشد، وضوح نمی‌تواند ضمانت حقیقت باشد.

او سپس از مقدمات خود رواقیان علیه آنان استفاده می‌کرد. اگر حکیم نباید به برداشت غیرشناختی تصدیق بدهد، و اگر هیچ برداشت تضمین‌شده‌ای وجود نداشته باشد، پس خود حکیم رواقی باید Assent را معلق کند.

اما اینکه آرکسیلائوس خودش واقعاً معتقد بود «هیچ چیز قابل شناخت نیست» روشن نیست. ممکن است هدف او بیشتر دیالکتیکی بوده باشد: نشان دهد اصول خود رواقیان آن‌ها را به تعلیق حکم می‌رساند.

مسئله بعدی واضح بود: اگر تصدیق نکنیم، چگونه زندگی کنیم؟ مفهوم Eulogon یا امر معقول وارد بحث می‌شود. شاید عمل روزمره نیازمند یقین متافیزیکی نباشد؛ کافی است یک اقدام با توجه به شواهد موجود معقول باشد. بااین‌حال، حتی درباره اینکه این معیار موضع مثبت خود آرکسیلائوس بود یا فقط پاسخی دیالکتیکی، اختلاف وجود دارد.

۶.۳.۳. کارنیادس؛ چگونه بدون یقین تصمیم بگیریم؟ کارنیادس از بزرگ‌ترین جدلیان دوران باستان بود و مانند آرکسیلائوس چیزی ننوشت. او علیه رواقیان، اپیکوریان، نظریه‌های الهیاتی و بسیاری از نظریات اخلاقی استدلال می‌کرد.

روایت مشهور سفارت آتن به روم می‌گوید او یک روز در دفاع از عدالت و روز بعد علیه آن سخنرانی کرد. حتی اگر جزئیات روایت دقیق نباشد، روش کارنیادس را خوب نشان می‌دهد: ساختن قوی‌ترین استدلال ممکن برای هر دو سوی یک مسئله، نه لزوماً به‌منظور اثبات اینکه هیچ‌یک حقیقت ندارند، بلکه برای نشان دادن اینکه ادعای اثبات قطعی آسان نیست.

مفهوم مهم او چیزی اقناع‌پذیر یا موجه برای عمل (Pithanon) است. این را نباید با احتمال آماری مدرن اشتباه گرفت. فرض کنید در تاریکی چیزی شبیه طناب می‌بینید. در مرحله اول برداشت شما اقناع‌کننده است، اما ممکن است مار باشد. اطراف را بررسی می‌کنید: حرکت نمی‌کند و ظاهرش با طناب سازگار است. اگر مسئله مهم باشد، نور می‌اندازید و دقیق‌تر بررسی می‌کنید. اکنون برداشت شما هم اقناع‌کننده، هم با دیگر مشاهدات سازگار و هم آزموده‌شده است.

پس می‌توان بدون یقین مطلق، بر اساس سطح بررسی و قوت شواهد عمل کرد. حتی شاگردان کارنیادس درباره اینکه خودش تا چه اندازه به چنین برداشت‌هایی «باور» داشت اختلاف داشتند.

کارنیادس همچنین استدلال‌های الهیاتی رواقیان را هدف قرار می‌داد، اما هدف او لزوماً اثبات بی‌خدایی نبود؛ بیشتر می‌کوشید نشان دهد استدلال‌های رواقی برای خدا، عقل کیهانی و مشیت با مشکلات درونی روبه‌رو هستند. این تفاوت میان نقد یک برهان و اثبات نقیض نتیجه آن برای فهم شکاکیت آکادمیک ضروری است.

پس از او، کلیتوماخوس نقش مهمی در ثبت و انتقال استدلال‌های استادش داشت و فیلون لاریسایی به موضعی معتدل‌تر رسید: شاید شناخت ممکن باشد، حتی اگر معیار خطاناپذیر رواقی برای تشخیص آن در اختیار نداشته باشیم. با فیلون، مرحله شکاک آکادمی رو به پایان رفت و آنتیوخوس عسقلانی بعدها به نوعی افلاطونی‌گری مثبت بازگشت.

۶.۳.۴. آینسیدموس؛ بازگشت پیرونیسم: در سده نخست پیش از میلاد، آینسیدموس از تحول آکادمی ناراضی شد و سنتی رادیکال‌تر را با نام پیرونیسم احیا کرد. فرایند پیرونی را می‌توان چنین خلاصه کرد:

تعارض دلایل یا پدیدارها ← هم‌وزنی (Isostheneia) ← تعلیق حکم (Epochē) ← Ataraxia

نکته مهم این است که آرامش معمولاً نتیجه غیرمنتظره تعلیق حکم است، نه اصلی که از ابتدا با اثبات یک نظریه فلسفی به دست آمده باشد. «ده شیوه» منسوب به این سنت ابزارهایی برای نشان دادن وابستگی پدیدارها به مشاهده‌گر و شرایط‌اند. عسل ممکن است برای موجودات مختلف متفاوت تجربه شود؛ افراد مختلف یک شراب را شیرین یا ترش بدانند؛ یک غذا هنگام سلامت خوشمزه و هنگام تب تلخ باشد؛ برج از دور کوچک و از نزدیک بزرگ دیده شود؛ و چیزی در یک فرهنگ مقدس و در فرهنگ دیگر شرم‌آور باشد.

هدف این مثال‌ها اثبات اینکه «هیچ چیز وجود ندارد» یا اینکه «هرکس حقیقت خودش را دارد» نیست. پیرونی نمی‌گوید همه دیدگاه‌ها حقیقت‌های نسبی نهایی‌اند. می‌گوید «عسل اکنون برای من شیرین ظاهر می‌شود؛ اما درباره اینکه در ذات خودش چیست، حکم قطعی صادر نمی‌کنم.» بنابراین شکاکیت پیرونی با نسبی‌گرایی یکی نیست.

۶.۳.۵. آگریپا و مشکل پایان‌ناپذیر توجیه: درباره آگریپا تقریباً هیچ اطلاعات زندگینامه‌ای نداریم، اما پنج شیوه مشهور در سنت متأخر با نام او مرتبط شده‌اند.

  • نخست اختلاف: درباره یک مسئله فیلسوفان صاحب‌نظر اختلاف دارند و برای انتخاب میان آن‌ها نیازمند دلیل تازه‌ایم.

  • دوم تسلسل نامتناهی: اگر هر دلیل برای توجیه خود به دلیل دیگری نیاز داشته باشد، زنجیره هرگز پایان نمی‌یابد.

  • سوم نسبیت: اشیا همواره نسبت به مشاهده‌گر، شرایط یا مقایسه خاصی ظاهر می‌شوند.

  • چهارم فرض بدون اثبات: برای توقف تسلسل ناگهان می‌گوییم «این اصل را بدون دلیل قبول می‌کنم». شکاک می‌پرسد چرا دقیقاً این اصل باید استثنا باشد؟

  • پنجم دور: P را با Q اثبات می‌کنیم، اما خود Q نیز نهایتاً به P وابسته است.

سه مورد تسلسل، فرض و دور بعدها در فلسفه مدرن گاهی Agrippa’s Trilemma نامیده شدند، اما این اصطلاح مدرن را نباید با مجموعه کامل پنج شیوه باستانی یکی گرفت. اهمیت این استدلال‌ها در پرسشی است که هنوز زنده است این است که توجیه یک باور در نهایت کجا متوقف می‌شود؟ بنیادگرایی، انسجام‌گرایی و حتی نظریه‌های مبتنی بر تسلسل نامتناهی هنوز درگیر همین مسئله‌اند.

۶.۳.۶. سکستوس امپریکوس؛ ادامه پیرونیسم در دوران روم: سکستوس امپریکوس احتمالاً در سده دوم یا سوم میلادی زندگی می‌کرد؛ بنابراین از نظر تاریخی فیلسوف هلنیستی به معنای دقیق نیست، اما بدون او شناخت ما از پیرونیسم بسیار محدودتر بود. Outlines of Pyrrhonism و نوشته‌هایی که با عنوان Against the Mathematicians شناخته می‌شوند مهم‌ترین منابع کامل باقی‌مانده این سنت‌اند.

سکستوس سه واکنش به جست‌وجوی حقیقت را از هم جدا می‌کند. جزم‌گرا می‌گوید «حقیقت را یافته‌ام». کسی دیگر ممکن است بگوید «یافتن حقیقت غیرممکن است». پیرونی می‌گوید «هنوز تحقیق می‌کنم.» از این جهت Skeptic حقیقی یک Investigator یا پژوهشگر است، نه کسی که نظریه نهایی «هیچ حقیقتی وجود ندارد» را پذیرفته باشد.

اگر دو استدلال متعارض پس از بررسی هم‌وزن باشند، Isostheneia رخ می‌دهد و شکاک به Epochē، تعلیق حکم، می‌رسد. او نه می‌گوید «P قطعاً درست است» و نه «P قطعاً غلط است»، بلکه فعلاً داوری را متوقف می‌کند.

سکستوس با داستان نقاش آپلس توضیح می‌دهد که آرامش چگونه به‌طور غیرمنتظره ظاهر می‌شود. آپلس نمی‌توانست کف دهان اسب را درست نقاشی کند و از خشم اسفنجش را به تابلو پرتاب کرد؛ اثر اسفنج اتفاقاً همان تصویری را ایجاد کرد که می‌خواست. شکاک نیز ابتدا در جست‌وجوی پاسخ قطعی بود، اما پس از ناتوانی در پایان دادن به نزاع‌ها حکم را معلق کرد و Ataraxia مانند سایه به دنبال Epochē آمد.

این آرامش تمام دردها را از بین نمی‌برد. اگر شکاک گرسنه، زخمی یا بیمار شود همچنان درد می‌کشد. چیزی که می‌تواند کاهش یابد رنج ثانویه ناشی از داوری جزمی است. «دندانم درد می‌کند» با «این درد یک شر مطلق و فاجعه‌ای است که نباید برای من رخ می‌داد» یکسان نیست.

۶.۳.۷. آیا شکاک می‌تواند در زندگی واقعی کاری انجام دهد؟ یکی از قدیمی‌ترین اعتراض‌ها این است که اگر شکاک هیچ حکم قطعی نداشته باشد، چگونه غذا می‌خورد، از ارابه کنار می‌رود، پزشکی می‌کند یا قانون را رعایت می‌کند؟

پاسخ سکستوس این است که برای زندگی عادی لازم نیست درباره ماهیت نهایی واقعیت نظریه متافیزیکی قطعی داشته باشیم. ما بر اساس آنچه ظاهر می‌شود عمل می‌کنیم.

او چهار راهنما ذکر می‌کند:

  • هدایت طبیعی بدن و ذهن

  • فشار نیازهایی مانند گرسنگی و تشنگی

  • رسوم و قوانین جامعه

  • فنون و مهارت‌ها

پزشک می‌تواند بر اساس پزشکی عمل کند بدون اینکه ادعا کند نظریه‌ای خطاناپذیر درباره ماهیت نهایی واقعیت دارد. شکاک می‌تواند بگوید «عسل برای من شیرین است»؛ چیزی که از آن خودداری می‌کند این ادعای اضافی است که «عسل در ذات خودش و مستقل از هر مشاهده‌گری قطعاً شیرین است».

اینکه پیرونی واقعاً هیچ باوری ندارد یا فقط از باورهای نظری و جزمی فلسفی اجتناب می‌کند، هنوز محل اختلاف تفسیر است. به همین دلیل جمله ساده «پیرونی هیچ باوری ندارد» بیش از حد قطعی است.

همچنین پیرونیسم می‌کوشد از خودویرانگری پرهیز کند. شکاک نمی‌گوید «حقیقت نهایی این است که هیچ چیز قابل دانستن نیست»، زیرا این جمله خودش یک ادعای جزمی است. عبارت‌هایی مانند «تعیین نمی‌کنم» یا «حکم را معلق می‌کنم» بیشتر گزارش وضعیت فعلی تحقیق‌اند؛ حتی خود شکاکیت نیز می‌تواند دوباره موضوع تحقیق شود.

۶.۴. سه مناظره بزرگ فلسفه هلنیستی

برای فهم این دوره بهتر است مکاتب را فقط سه جزیره جدا تصور نکنیم. اپیکوریان، رواقیان و شکاکان دائماً با یکدیگر بحث می‌کردند و بخشی از فلسفه هر مکتب در پاسخ به رقیبان شکل گرفت.

۶.۴.۱. آیا حواس قابل اعتمادند؟ اپیکوری می‌گوید تجربه حسی پایه معرفت است و خطا زمانی رخ می‌دهد که ذهن درباره آن داوری نادرست کند. رواقی می‌گوید برخی برداشت‌ها آن‌قدر با واقعیت منطبق‌اند که می‌توانند پایه معرفت باشند.

شکاک آکادمیک می‌پرسد آیا واقعاً ویژگی‌ای وجود دارد که همیشه برداشت صادق را از رؤیا، توهم یا برداشت کاذب مشابه جدا کند. پیرونی یک گام دیگر عقب می‌رود: استدلال‌های همه طرف‌ها را بررسی می‌کند و اگر هیچ معیار نهایی قاطعی پیدا نکند، درباره مسئله Epochē می‌کند. این مناقشه یکی از پیچیده‌ترین فصل‌های معرفت‌شناسی باستان را ساخت.

۶.۴.۲. آیا جهان تحت تقدیر الهی است؟ اپیکوری جهان را حاصل اتم‌ها و خلأ می‌داند و خدایان را از اداره روزمره جهان کنار می‌گذارد. رواقی جهان را نظامی زنده، عقلانی و الهی می‌بیند که Logos در سراسر آن حضور دارد و رویدادهایش در شبکه تقدیر و علیت قرار گرفته‌اند. شکاک می‌پرسد هر دو طرف استدلال‌های پیچیده‌ای دارند، اما آیا یکی از آن‌ها واقعاً چنان برهان قاطعی دارد که دیگری را برای همیشه حذف کند؟

۶.۴.۳. سعادت به چه وابسته است؟ اپیکوری پاسخ می‌دهد لذت عقلانی، Aponia و Ataraxia. رواقی می‌گوید فضیلت به‌تنهایی خیر حقیقی است و امور خارجی نمی‌توانند سعادت اخلاقی را تضمین یا نابود کنند. پیرونی به جای ساختن نظریه‌ای درباره «خیر فی‌نفسه»، نشان می‌دهد تعلیق برخی داوری‌های جزمی می‌تواند بخشی از آشفتگی ما را کاهش دهد.

۶.۵. سه راه متفاوت برای رسیدن به آرامش

جالب است که هم اپیکوری و هم پیرونی از Ataraxia سخن می‌گویند، اما تقریباً از دو مسیر مخالف به آن می‌رسند. اپیکوری می‌گوید من آرام می‌شوم چون چیزهایی درباره جهان فهمیده‌ام: مرگ تجربه ندارد، خدایان مرا مجازات نمی‌کنند، نیازهای طبیعی محدودند و جهان با علت‌های طبیعی کار می‌کند. مسیر او تقریبا از معرفت به رفع ترس و از رفع ترس به آرامش است.

پیرونی می‌گوید در بعضی مسائل دلایل متعارض به نتیجه قطعی نمی‌رسند؛ به جای وانمود کردن به یقین، حکم را معلق می‌کنم:

تعارض دلایل ← Epochē ← آرامش

پس اپیکوری با یافتن پاسخ آرام می‌شود و پیرونی با نچسبیدن به پاسخی که هنوز اثبات نشده است.

Apatheia رواقی نیز با Ataraxia اپیکوری یکسان نیست. اپیکوری بیشتر به نبود آشفتگی روانی توجه دارد؛ رواقی به اصلاح Pathē، یعنی هیجاناتی که از داوری‌های ارزشی غلط ناشی شده‌اند. یک رواقی می‌تواند سیاستمدار، والد، فرمانده یا مدیر باشد و همچنان در پی Apatheia باشد. بنابراین رواقی‌گری ذاتاً فلسفه کناره‌گیری از جهان نیست.

یک مثال تفاوت این سه را روشن می‌کند. فرض کنید بخش بزرگی از ثروتتان را از دست داده‌اید.

  • اپیکوری می‌پرسد آیا هنوز غذای کافی، امنیت و دوستان دارم؟ اگر پاسخ مثبت باشد، شاید چیزی که از دست داده‌ام بیشتر تجمل و مازاد بوده است.

  • رواقی می‌پرسد آیا از دست دادن پول فضیلت مرا از بین برده است؟ اگر نه، پول چیزی ترجیح‌دادنی بود، اما خیر حقیقی من نبود.

  • پیرونی می‌پرسد آیا ثروت واقعاً فی‌نفسه خیر مطلق است؟ چون فیلسوفان در این مسئله اختلاف دارند، ممکن است از حکم قطعی خودداری کند و به این ترتیب از بخشی از رنج ناشی از تصور «یک خیر مطلق را از دست داده‌ام» بکاهد.

سه مکتب از سه مسیر متفاوت تلاش می‌کنند سلطه اتفاقات بیرونی بر روان انسان را کاهش دهند.

این نکته تفاوتشان با ارسطو را نیز روشن می‌کند. ارسطو پذیرفته بود که Eudaimonia علاوه بر فضیلت به مقداری سلامتی، امکانات، دوستان و بخت مناسب نیز نیاز دارد. رواقی این وابستگی را رادیکال‌تر کاهش می‌دهد و می‌گوید فضیلت به‌تنهایی برای سعادت کافی است. اپیکور از راه دیگری عمل می‌کند: نیازهای لازم برای سعادت را آن‌قدر محدود می‌کند که دستیابی به آن‌ها آسان‌تر شود.

به صورت فشرده:

  • رواقی: ارزش امور بیرونی را کاهش بده.
    اپیکوری: وابستگی و میل خود به امور بیرونی را محدود کن.

۶.۶. میراث فلسفه هلنیستی

فلسفه هلنیستی را نباید صرفاً فاصله‌ای میان ارسطو و نوافلاطونیان تصور کرد. برخی از مهم‌ترین مسائل تاریخ فلسفه در همین دوره شکل تازه‌ای پیدا کردند. رواقیان منطق گزاره‌ای را گسترش دادند، نظریه‌ای پیچیده درباره زبان و معنا ساختند، نسبت جبر و مسئولیت را بررسی کردند، مفهوم Assent را وارد نظریه معرفت و اخلاق کردند و جهان‌وطنی را به نظامی فلسفی تبدیل کردند.

اپیکوریان اتم‌گرایی را احیا و اصلاح کردند، ذهن و مرگ را در چارچوبی طبیعی توضیح دادند، ترس و میل را در مرکز اخلاق قرار دادند و نظریه‌ای قراردادی از عدالت ارائه کردند. شکاکان نیز معیار حقیقت و توجیه را زیر سؤال بردند، مسئله تسلسل، دور و فرض را به مرکز معرفت‌شناسی آوردند و نشان دادند اعتراف به فقدان یقین الزاماً به فلج عملی منتهی نمی‌شود.

اگر فلسفه کلاسیک افلاطون و ارسطو در پی ساختن تصویری جامع از واقعیت، انسان و دولت بود، فلسفه هلنیستی پرسش را به شکلی بسیار شخصی مطرح کرد اگر جهان همیشه مطابق خواست من رفتار نمی‌کند، فلسفه هنوز چه چیزی می‌تواند تغییر دهد؟

  • اپیکور پاسخ داد: ترس‌ها و امیالت را اصلاح کن.

  • رواقیان گفتند: داوری و شخصیتت را با عقل و طبیعت هماهنگ کن.

  • پیرونیان گفتند: جایی که دلیل قاطع نداری، مجبور نیستی وانمود کنی یقین داری.

اما هر سه در یک چیز اتفاق نظر داشتند: فلسفه اگر فقط در کتاب باقی بماند کافی نیست. باید شیوه دیدن جهان، ارزش‌گذاری، خواستن، ترسیدن، تصمیم گرفتن و حتی مواجه شدن با مرگ را تغییر دهد. در کمتر دوره‌ای از تاریخ فلسفه این تصور به اندازه دوران هلنیستی روشن است فلسفه فقط نظریه‌ای درباره زندگی نیست؛ تمرینی برای خودِ زندگی است.

بخش ۷: فلسفه یونانی در دوره یونانی–رومی

اگر تاریخ فلسفه را مستقیماً از اپیکوریان، رواقیان و شکاکان به فلوطین ببریم، چند سده بسیار مهم (تقریباً از سده نخست پیش از میلاد تا آغاز سده سوم میلادی) را از دست می‌دهیم؛ دوره‌ای که در آن بسیاری از عناصر لازم برای پیدایش نوافلاطونی‌گری به‌تدریج کنار یکدیگر قرار گرفتند. در این فاصله، افلاطونیان از شکاکیت آکادمیک به سوی نوعی متافیزیک ایجابی بازگشتند، فیثاغورس دوباره نه فقط به‌عنوان ریاضی‌دان بلکه به‌عنوان حکیم و الگوی زندگی فلسفی مطرح شد، و نوشته‌های فنی ارسطو بار دیگر در مرکز آموزش فلسفه قرار گرفتند.

در همین دوره اتفاق مهم دیگری نیز رخ داد: شرح‌نویسی بر آثار قدما خود به یک شیوه فلسفه‌ورزی تبدیل شد. فیلسوف فقط نمی‌پرسید «من چه نظریه‌ای دارم؟»، بلکه می‌پرسید افلاطون واقعاً چه گفته، ارسطو را چگونه باید فهمید، آیا اختلاف آن‌ها واقعی است یا ظاهری، و آیا مکاتب مختلف یونانی در عمق خود از حقیقتی واحد سخن می‌گویند. این فرهنگ تفسیر و آشتی‌دادن سنت‌ها بعدها یکی از پایه‌های اصلی نوافلاطونی‌گری شد.

۷.۱. افلاطونی‌گری میانه (Middle Platonism): «افلاطونی‌گری میانه» نامی مدرن برای طیفی از متفکران افلاطونی میان آنتیوخوس عسقلانی در سده نخست پیش از میلاد و فلوطین در سده سوم میلادی است. این عنوان نباید ما را به اشتباه بیندازد: با مکتبی یکپارچه، رهبر واحد یا مجموعه‌ای از آموزه‌های ثابت روبه‌رو نیستیم. این فیلسوفان حتی درباره خدا، مُثُل، ماده، نفس و میزان اعتبار ارسطو با یکدیگر اختلاف داشتند.

وجه مشترک مهم آن‌ها این بود که پس از چند قرن شکاکیت آکادمیک، افلاطون را دوباره عمدتاً به‌عنوان صاحب یک فلسفه مثبت درباره واقعیت خواندند. خدا، مُثُل، نفس و واقعیت‌های غیرمادی بار دیگر به مرکز بحث بازگشتند، در حالی که در منطق و اخلاق از ارسطوییان و رواقیان نیز آزادانه استفاده می‌شد. نفوذ اندیشه‌های فیثاغوری هم به‌تدریج بیشتر شد.

این تغییر جهت بسیار مهم بود. آکادمی آرکسیلائوس و کارنیادس بیشتر می‌پرسید: «آیا اصلاً می‌توانیم ادعا کنیم حقیقت را شناخته‌ایم؟» اما افلاطونیان این دوره بیشتر می‌خواستند بدانند: «اگر افلاطون نظامی درباره خدا، نفس، مُثُل و جهان داشته، آن نظام دقیقاً چگونه بوده است؟»

همین تغییر توجه باعث شد گفت‌وگوهایی مانند Timaeus، Republic، Phaedo و Parmenides اهمیت تازه‌ای پیدا کنند؛ به‌ویژه تیمائوس که در فلسفه افلاطونی متأخر به یکی از مهم‌ترین متون تبدیل شد.

۷.۱.۱. آنتیوخوس عسقلانی؛ پایان شکاکیت و بازگشت «آکادمی قدیم»: آنتیوخوس عسقلانی (Antiochus of Ascalon)، حدود ۱۳۰ تا ۶۹/۶۸ ق.م.، نقطه خوبی برای آغاز این تحول است. او در ابتدا شاگرد فیلون لاریسایی و خود از مدافعان شکاکیت آکادمیک بود، اما بعدها به‌شدت علیه این سنت موضع گرفت. از نظر او آرکسیلائوس و جانشینانش آکادمی را از مسیر اصلی افلاطون منحرف کرده بودند. آنتیوخوس ادعا نمی‌کرد مکتبی تازه ساخته است؛ می‌گفت می‌خواهد Old Academy یا آکادمی قدیم را احیا کند.

اما فلسفه‌ای که او «افلاطونی اصیل» می‌نامید، در بسیاری از جنبه‌ها به رواقی‌گری نزدیک بود. او امکان معرفت واقعی را می‌پذیرفت و در اخلاق نیز از رواقیان، ارسطو و پولمون استفاده می‌کرد؛ تا جایی که برخی معاصرانش او را عملاً رواقی‌ای می‌دانستند که خودش را آکادمیک می‌نامد.

آنتیوخوس همچنین نظریه‌ای تاریخی مطرح کرد که در قرن‌های بعد تأثیر عظیمی گذاشت. به نظر او افلاطون، آکادمی قدیم، ارسطو و حتی رواقیان در بنیاد فلسفه چندان از یکدیگر دور نبودند و بسیاری از اختلاف‌هایشان صرفاً اختلاف در واژگان بود.

این ادعا از نظر تاریخ واقعی فلسفه به‌شدت قابل بحث است، اما یک ایده بسیار مهم را وارد سنت کرد که افلاطون و ارسطو شاید دو بیان متفاوت از یک حقیقت باشند. همین پروژه Harmonization یا سازگار کردن افلاطون و ارسطو بعداً به یکی از ویژگی‌های اصلی نوافلاطونیان تبدیل شد. البته همه افلاطونیان آن را نپذیرفتند؛ آتیکوس چند قرن بعد دقیقاً علیه همین دیدگاه موضع گرفت.

در اخلاق نیز آنتیوخوس موضعی میان ارسطو و رواقیان داشت. رواقیان می‌گفتند فضیلت به‌تنهایی برای سعادت کافی است، در حالی که ارسطو برای زندگی سعادتمند به برخی خیرهای جسمانی و بیرونی نیز اهمیت می‌داد. آنتیوخوس می‌کوشید هر دو را حفظ کند: فضیلت برای زندگی سعادتمند کافی است، اما برای کامل‌ترین درجه سعادت به برخی خیرهای بیرونی نیز نیاز داریم. این شیوه ترکیب کردن سنت‌ها یکی از مشخصه‌های مهم کل این دوره است.

۷.۱.۲. اودوروس اسکندرانی؛ بازگشت واحد و متافیزیک متعالی: با اودوروس اسکندرانی (Eudorus of Alexandria) در سده نخست ق.م. افلاطونی‌گری از شکل بسیار رواقی‌شده آنتیوخوس فاصله می‌گیرد و به سوی ترکیبی از متافیزیک متعالی و فیثاغوری‌گری حرکت می‌کند.

در سنت مرتبط با او، مفهوم One یا واحد در مرتبه‌ای بسیار بالا قرار می‌گیرد و در کنار مفاهیمی مانند Monad، Dyad، حد و نامحدود برای توضیح ساختار واقعیت استفاده می‌شود. مسئله‌ای که پشت این دستگاه قرار دارد بعدها به یکی از پرسش‌های بنیادی نوافلاطونی‌گری تبدیل شد که چگونه کثرت عظیم جهان از اصلی واحد و برتر پدید می‌آید؟

از این جهت می‌توان خطی از اودوروس به مودراتوس و سپس نومنیوس ترسیم کرد که آرام‌آرام راه را برای «فلسفه واحد» در فلوطین آماده می‌کند. در اخلاق نیز هدف زندگی بیشتر رنگی دینی و کیهانی پیدا می‌کند. اودوروس مفهوم افلاطونی Homoiōsis Theōi، یعنی «همانند شدن با خدا تا حد امکان»، را برجسته می‌کند. انسان با عدالت، خرد و پاکی می‌کوشد نفس خود را شبیه‌تر به مبدأ الهی کند.

به این ترتیب اخلاق افلاطونی به‌تدریج از پرسش «چگونه شهروند خوبی باشم؟» به مسئله‌ای بزرگ‌تر حرکت می‌کند که چگونه نفس خود را به مرتبه‌ای شبیه‌تر به امر الهی برسانم؟ نکته جالب این است که همین اودوروس در کنار افلاطون و فیثاغورس، متونی مانند Categories و Metaphysics ارسطو را نیز بررسی می‌کرد. این موضوع نشان می‌دهد مرز میان «افلاطونی» و «ارسطویی» در این دوره بسیار سیال‌تر از چیزی بود که تقسیم‌بندی‌های ساده کتاب‌های درسی نشان می‌دهند.

۷.۱.۳. پلوتارک خرونیا؛ افلاطون، دین و مسئله شر: پلوتارک خرونیا (Plutarch of Chaeronea)، حدود ۴۵ تا ۱۲۰ میلادی، همان نویسنده مشهور Parallel Lives است؛ اما خود او از نظر فلسفی هویت روشنی به‌عنوان Platonist داشت. مجموعه آثار معروف به Moralia او از اخلاق و سیاست تا دین، نفس، معرفت و کیهان‌شناسی را دربرمی‌گیرد.

پلوتارک برخلاف آنتیوخوس نمی‌خواست جنبه پرسشگر، سقراطی و aporetic آثار افلاطون را حذف کند. او معتقد بود افلاطون آموزه‌های مثبتی دارد، اما آن‌ها را گاه از طریق گفت‌وگو، اسطوره و نوعی عدم قطعیت بیان می‌کند. بنابراین در پلوتارک می‌توان تعالیم مثبت و روحیه پرسشگری سقراطی را در کنار هم دید.

Timaeus برای او اهمیتی ویژه داشت. برخلاف افلاطونیانی که روایت آفرینش جهان در این اثر را کاملاً تمثیلی می‌خواندند، پلوتارک تا حد زیادی آن را به‌عنوان سامان‌یافتن واقعی جهان در زمانی مشخص تفسیر می‌کرد: پیش از Cosmos وضعیتی بی‌نظم وجود داشته و Demiurge نظم عقلانی را بر آن اعمال کرده است.

از همین‌جا مسئله شر پدید می‌آید. اگر خدا نیک است و جهان را سامان می‌دهد، منشأ بی‌نظمی، کشمکش و شر چیست؟ پلوتارک برای توضیح این مسئله به نوعی تنش میان اصل نظم و عنصر نامتعین و بی‌نظم متوسل می‌شود. او همچنین از نفس کیهانی اولیه و غیرعقلانی سخن می‌گوید که خدا آن را عقلانی و منظم می‌کند، هرچند آثاری از عنصر غیرعقلانی همچنان باقی می‌ماند. بهتر است این نظریه را به شکل ساده «دو نفس، یکی خوب و یکی شرور» خلاصه نکنیم.

پلوتارک همچنین کاهن آپولون در دلفی بود و فلسفه و دین را الزاماً دشمن یکدیگر نمی‌دانست. در On Isis and Osiris اسطوره‌های مصری را به شیوه‌ای فلسفی تفسیر می‌کند. از اسطوره به نماد و از نماد به معنای متافیزیکی. این روش بعدها نزد فرفوریوس، یامبلیخوس و پروکلوس اهمیت بسیار بیشتری پیدا خواهد کرد.

۷.۱.۴. آلکینوس؛ افلاطون به صورت یک نظام آموزشی: آلکینوس (Alcinous)، احتمالاً در سده دوم میلادی، بیش از هر چیز به خاطر Didaskalikos یا «راهنمای افلاطونی‌گری» اهمیت دارد. این کتاب تصویری بسیار جالب از چیزی ارائه می‌کند که یک دانشجوی فلسفه در آن دوره ممکن بود به‌عنوان نظام فلسفی افلاطون بیاموزد.

مدت‌ها آلکینوس را با آلبینوس (Albinus) یکی می‌دانستند، اما این شناسایی امروز معمولاً پذیرفته نیست و بهتر است نام مؤلف نسخه‌های خطی، یعنی Alcinous، حفظ شود.

Didaskalikos فلسفه را به سه بخش منطق، فیزیک/متافیزیک و اخلاق تقسیم می‌کند، اما افلاطون عرضه‌شده در این کتاب «افلاطون خالص» نیست. آلکینوس از ارسطو و رواقیان نیز آزادانه استفاده می‌کند و حتی برخی مفاهیم منطقی و مقوله‌های ارسطویی را با چارچوب افلاطونی سازگار می‌کند.

یکی از تحولات مهمی که در چنین افلاطونی‌گری‌ای می‌بینیم، تفسیر مُثُل به‌عنوان افکار عقل الهی است. برای مثال «مثلث کامل» دیگر فقط واقعیتی مستقل نیست، بلکه می‌تواند الگویی در عقل خدا باشد که جهان مطابق آن سازمان یافته است. این تفسیر بعدها تأثیر عظیمی بر افلاطونیان متأخر، الهیات مسیحی و فلسفه قرون وسطی گذاشت.

در الهیات آلکینوس نیز تمایزهایی میان خدای نخستین، عقل کیهانی و نفس جهان دیده می‌شود، اما هنوز نباید دستگاه او را همان سلسله‌مراتب کامل فلوطین دانست. در عین حال، نوعی Via Negativa یا الهیات سلبی اهمیت پیدا می‌کند: اگر خدا فراتر از جسم، تغییر و صفات حسی است، شاید بهتر باشد بگوییم خدا چه نیست تا اینکه صفات انسانی را صرفاً در مقیاسی بزرگ‌تر به او نسبت دهیم. این مسیر بعداً در نوافلاطونی‌گری و الهیات سلبی مسیحی نقش بسیار مهمی پیدا کرد.

۷.۱.۵. آتیکوس؛ آیا واقعاً می‌توان افلاطون و ارسطو را آشتی داد؟ اگر آنتیوخوس می‌گفت «افلاطون و ارسطو اساساً موافق‌اند»، آتیکوس (Atticus) در سده دوم میلادی تقریباً موضع مقابل را گرفت که اختلاف آن‌ها واقعی است و نباید پنهان شود.

او از سرسخت‌ترین مخالفان پروژه Harmonization بود. در مسئله مُثُل، آتیکوس نقد ارسطو بر Forms متعالی را حمله‌ای به قلب فلسفه افلاطون می‌دید. در الهیات نیز معتقد بود خدای افلاطونی با عنایت و مراقبت از جهان ارتباط نزدیک‌تری دارد، در حالی که خدای ارسطویی از امور جهان، به‌ویژه قلمرو زیر ماه، فاصله بیشتری دارد.

در نظریه نفس نیز بر استقلال و بقای نفس پس از مرگ تأکید می‌کرد و هیلومورفیسم ارسطو را تهدیدی برای این استقلال می‌دید. همچنین Timaeus را جدی می‌گرفت و با نظریه ارسطویی ازلی بودن جهان مخالفت داشت.

از دید آتیکوس، پس آشتی دادن افلاطون و ارسطو لزوماً احترام به هر دو نیست؛ ممکن است به قیمت تحریف افلاطون تمام شود. همین مناقشه بعدها دوباره در میان نوافلاطونیان مطرح خواهد شد.

۷.۱.۶. نومنیوس؛ یکی از مهم‌ترین پل‌ها به فلوطین: نومنیوس آپامئایی (Numenius of Apamea) در سده دوم میلادی یکی از مهم‌ترین واسطه‌های میان افلاطونی‌گری میانه و نوافلاطونی‌گری است. او هم Platonist و هم Pythagorean خوانده می‌شود؛ ترکیبی که خود نشان می‌دهد این دو جریان در این دوره به‌شدت در هم تنیده بودند.

نومنیوس معتقد بود برای بازیابی افلاطون حقیقی نباید فقط تاریخ آکادمی را بررسی کرد، بلکه باید به فیثاغورس و حتی سنت‌های حکمت بسیار قدیمی‌تر بازگشت. او از برهمنان هند، مغان ایرانی، مصریان و یهودیان یاد می‌کرد و آن‌ها را حاملان احتمالی حکمت باستانی می‌دانست.

جمله‌ای مشهور به او نسبت داده شده است که «افلاطون چیست جز موسی‌ای که به زبان آتیکی سخن می‌گوید؟»

منظور این نبود که نومنیوس یهودی یا افلاطون پیرو موسی بوده است؛ ایده مهم‌تر این بود که حقیقتی فلسفی ممکن است در سنت‌های مختلف با زبان‌ها و تصاویر متفاوت ظاهر شود. این تصور «حکمت باستانی مشترک» در اواخر دوران باستان و حتی رنسانس آینده‌ای طولانی داشت.

نظام الهی نومنیوس معمولاً دست‌کم با دو اصل توضیح داده می‌شود. خدای نخستین خیر برتر، متعالی و متوجه عالم معقول است. خدای دوم یا Demiurge از او تقلید می‌کند و با جهان و سازمان دادن ماده سروکار دارد. برخی قطعات از خدایی سوم نیز سخن می‌گویند، اما روشن نیست باید آن را مرتبه‌ای کاملاً مستقل بدانیم یا جنبه‌ای از فعالیت Demiurge در جهان. بنابراین بهتر است نظام نومنیوس را به جدول ساده «سه خدای مجزا» تقلیل ندهیم.

او ماده را نیز نسبت به بسیاری از افلاطونیان منفی‌تر می‌دید و میان خیر معقول و بی‌نظمی مادی تنش بیشتری ایجاد می‌کرد. این گرایش و سلسله‌مراتب الهی او شباهت‌هایی آشکار با فلسفه بعدی فلوطین دارد؛ تا جایی که حتی در دوران خود فلوطین ادعا شد او بخشی از اندیشه‌های نومنیوس را گرفته است. چنین اتهامی ساده‌انگارانه بود، اما شدت نزدیکی فکری آن‌ها را نشان می‌دهد.

در کنار این شخصیت‌ها، چهره‌هایی مانند تئون اسمیرنایی در ریاضیات و علوم افلاطونی، آلبینوس به‌عنوان آموزگار افلاطونی، آپولیوس در جهان لاتینی و ماکسیموس صوری در پیوند میان فلسفه، خدا و دیمن‌ها نیز اهمیت داشتند. وجود این افراد نشان می‌دهد افلاطونی‌گری میانه نه یک مدرسه محلی، بلکه شبکه‌ای وسیع از متفکران در سراسر مدیترانه بود.

۷.۲. نوفیثاغوری‌گری (Neopythagoreanism)

«نوفیثاغوری‌گری» را نیز نباید مانند رواقی‌گری مکتبی واحد با سلسله‌ای مشخص از رهبران تصور کرد. این نام بیشتر به صورت‌های مختلف احیای فلسفه و شیوه زندگی فیثاغوری در اواخر دوره هلنیستی و دوران رومی اشاره دارد.

در این احیا سه عنصر اهمیت خاصی پیدا کردند. نخست، فیثاغورس دیگر فقط ریاضی‌دان نبود، بلکه حکیمی مقدس، استاد اخلاق و الگوی یک زندگی پاک و منضبط محسوب می‌شد. دوم، عدد دوباره معنایی متافیزیکی پیدا کرد و می‌توانست نماد ساختار واقعیت باشد. سوم، Pythagorean Bios یا «زندگی فیثاغوری» شامل خودمهاری، پاکی، رژیم خاص، آیین، سکوت و مطالعه بود.

در همین دوره مجموعه‌ای از آثار شبه‌فیثاغوری پدید آمدند که به فیثاغورس، آرخوتاس، تیمائوس لوکری و شخصیت‌های دیگر نسبت داده می‌شدند، در حالی که بسیاری از آن‌ها در واقع بسیار متأخر و تحت تأثیر افلاطون، ارسطو و رواقیان نوشته شده بودند. این مسئله بعدها اهمیت زیادی داشت، زیرا برخی فیلسوفان متأخر تصور کردند این متون ثابت می‌کنند خود افلاطون فلسفه‌اش را از فیثاغورس گرفته است.

۷.۲.۱. مودراتوس؛ عدد به‌عنوان زبان مراتب هستی: مودراتوس گادسی (Moderatus of Gades) در سده نخست میلادی اهل Gades، کادیس امروزی در اسپانیا، بود. اثر بزرگ او Pythagorean Lectures در یازده کتاب از میان رفته است.

برای او اعداد صرفاً ابزار محاسبه نبودند. هنگامی که متفکری مانند مودراتوس از ساختار عددی واقعیت سخن می‌گوید، نباید تصور کنیم جهان به معنای تحت‌اللفظی از اعداد «۱، ۲، ۳» مانند آجر ساخته شده است. عدد بیشتر زبان نمادین روابط و مراتب متافیزیکی است.

گزارش‌هایی درباره چند مرتبه از «واحد» در فلسفه او باقی مانده‌اند، اما چون این اطلاعات از منابع متأخر رسیده‌اند، بازسازی دقیق نظام او دشوار است. مطمئن‌تر است بگوییم تفسیر مودراتوس از واحد و سلسله‌مراتب واقعیت شباهت‌های چشمگیری با ساختارهای بعدی نوافلاطونی دارد و احتمالاً یکی از زمینه‌های شکل‌گیری آن‌ها بوده است.

۷.۲.۲. نیکوماخوس؛ ریاضیات به‌مثابه راهی برای فهم جهان: نیکوماخوس گراسایی (Nicomachus of Gerasa)، فعال در حدود ۱۰۰ میلادی، اهل جرش امروزی در اردن بود. Introduction to Arithmetic و Manual of Harmonics او باقی مانده‌اند و در کنار آثار از دست‌رفته‌اش درباره هندسه، فیثاغورس و الهیات اعداد، تأثیر بزرگی بر سنت آموزشی بعدی گذاشتند.

برای نیکوماخوس، عدد فقط وسیله شمارش اشیای مادی نبود. روابط عددی می‌توانستند ساختار هماهنگی، موسیقی، نسبت و کیهان را آشکار کنند. «یک» با وحدت، «دو» با دوگانگی و اعداد بعدی با ساختارهای پیچیده‌تر ارتباط می‌یافتند.

البته این را نباید با عددشناسی عامه‌پسند مدرن یکی دانست. اهمیت تاریخی نیکوماخوس در این بود که ریاضیات را دوباره به بخش بنیادی آموزش فلسفی فیثاغوری–افلاطونی تبدیل کرد. آثارش بعداً بر یامبلیخوس، بوئتیوس و آموزش ریاضی قرون وسطایی تأثیر گذاشتند.

۷.۲.۳. آپولونیوس تیانایی؛ فلسفه به‌عنوان شیوه زندگی مقدس: آپولونیوس تیانایی (Apollonius of Tyana) در سده نخست میلادی چهره‌ای متفاوت است. او بیش از آنکه متافیزیسینی نظام‌ساز باشد، در سنت بعدی به شکل فیلسوف، زاهد و حکیمی مقدس تصویر شد. زندگی فیثاغوری در روایت‌های مربوط به او با گیاه‌خواری، پاکی آیینی، ساده‌زیستی، سفر و آموزش اخلاقی پیوند می‌خورد. از این نظر، آپولونیوس بیش از هر چیز تجسم Pythagorean Way of Life است.

اما درباره زندگی او باید احتیاط کرد. بخش اعظم داستان‌های مشهور از Life of Apollonius اثر فیلستراتوس در سده سوم میلادی می‌آید؛ بیش از یک قرن پس از زندگی آپولونیوس. داستان‌هایی درباره پنج سال سکوت، معجزات، پیش‌گویی‌ها و سفرهای دوردست را بنابراین بهتر است به صورت «در زندگینامه متأخر فیلستراتوس آمده است که...» نقل کنیم، نه به‌عنوان واقعیت تاریخی قطعی.

نومنیوس نیز دوباره نشان می‌دهد مرزها چقدر سیال‌اند: او را هم در تاریخ افلاطونی‌گری میانه و هم در سنت فیثاغوری قرار می‌دهند. بنابراین این دو عنوان را نباید مانند دو مکتب کاملاً جدا از یکدیگر تصور کرد.

۷.۳. احیای ارسطویی (The Aristotelian Revival)

پس از تئوفراستوس، ارسطوگرایی هرگز ناپدید نشد، اما در دوران هلنیستی در سایه رواقیان، اپیکوریان و شکاکان قرار گرفت. از اواخر سده دوم و به‌ویژه سده نخست پیش از میلاد، توجه تازه‌ای به خود نوشته‌های فنی ارسطو شکل گرفت.

پیامد این تحول بسیار بزرگ بود. فلسفه اکنون بیش از پیش می‌توانست به شکل شرح دقیق یک متن کلاسیک انجام شود. پرسش دیگر فقط «ارسطو چه نظری داشت؟» نبود، بلکه این بود که «ارسطو در این جمله مشخص دقیقاً چه منظوری دارد؟»

این شیوه از دوران آندرونیکوس و اسکندر افرودیسی آغاز شد و در نوافلاطونیان، فیلسوفان اسلامی و سنت لاتینی قرون وسطی ادامه پیدا کرد.

۷.۳.۱. آندرونیکوس رودسی؛ شکل‌گیری Corpus Aristotelicum

آندرونیکوس رودسی (Andronicus of Rhodes) در سده نخست پیش از میلاد به‌عنوان یکی از شخصیت‌های اصلی احیای مطالعه ارسطو شناخته می‌شود. درباره او داستان مشهوری وجود دارد: آثار ارسطو کاملاً گم شدند، آندرونیکوس آن‌ها را پیدا کرد، مرتب کرد و مجموعه امروزی را ساخت. اما پژوهش جدید این روایت را بیش از حد ساده می‌داند.

چیزی که با اطمینان بیشتری می‌توان گفت این است که آندرونیکوس آثار ارسطو و تئوفراستوس را مرتب و نوشته‌های مرتبط را کنار یکدیگر قرار داد و درباره ترتیب، اصالت و محتوای آن‌ها تحقیق کرد. از این جهت در تثبیت مجموعه‌ای که بعدها Corpus Aristotelicum نام گرفت نقش بسیار مهمی داشت.

اما نسخه او «نسخه نهایی و قطعی» تمام آثار ارسطو نبود؛ چند قرن بعد نیز خوانش‌های متفاوت از متون وجود داشتند. همین مسئله درباره Organon هم صدق می‌کند. فعالیت آندرونیکوس در شکل دادن سنت منطقی ارسطویی بسیار مهم بود، اما Organon با شکل امروزی حاصل تاریخ طولانی‌تری است.

حتی نام Metaphysics را نیز نباید بدون قید اختراع قطعی آندرونیکوس دانست. عنوان Ta meta ta physika، «مطالب پس از طبیعیات»، سنتاً با این دوره ارتباط دارد، اما جزئیات دقیق چگونگی شکل‌گیری مجموعه چهارده‌کتابی Metaphysics روشن نیست.

اهمیت واقعی آندرونیکوس شاید در تغییر خود شیوه فلسفه‌ورزی باشد. از اینجا سنتی عظیم شکل گرفت که در آن متن ارسطو خط‌به‌خط خوانده، تفسیر و نقد می‌شد؛ سنتی که از آندرونیکوس تا اسکندر افرودیسی و سپس فرفوریوس، آمونیوس، فیلوپونوس و سیمپلیکیوس ادامه یافت.

۷.۳.۲. بوئثوس و آسپاسیوس؛ فلسفه به‌صورت شرح متن: بوئثوس صیدونی (Boethus of Sidon) شاگرد آندرونیکوس بود و مخصوصاً در تفسیر Categories اهمیت داشت. نوشته‌های او بعدها در آثار شارحان دیگر استفاده شدند. با این نسل الگویی شکل گرفت که قرن‌ها دوام آورد:

ارسطو ← شرح ارسطو ← شرح و نقد شارحان قبلی.

در سده دوم میلادی آسپاسیوس (Aspasius) نیز شرحی بر Nicomachean Ethics نوشت که قدیمی‌ترین شرح نسبتاً کامل باقی‌مانده بر یکی از آثار ارسطو محسوب می‌شود. این اثر نشان می‌دهد سنت شرح‌نویسی تنها درباره منطق و متافیزیک نبود؛ اخلاق نیز جمله‌به‌جمله تفسیر می‌شد.

۷.۳.۳. اسکندر افرودیسی؛ «مفسر» بزرگ ارسطو: با اسکندر افرودیسی (Alexander of Aphrodisias) در حدود ۱۹۸ تا ۲۰۹ میلادی به یکی از اوج‌های ارسطوگرایی مستقل باستان می‌رسیم. اعتبار او چنان زیاد بود که بعدها Ho Exēgētēs، یعنی «مفسر»، نامیده شد.

اهمیت اسکندر در این است که هنوز پیش از غلبه کامل چارچوب نوافلاطونی قرار دارد. نوافلاطونیان بعدی معمولاً می‌کوشیدند ارسطو را با افلاطون سازگار کنند؛ اما اسکندر پیش از هر چیز ارسطویی است. هدف او فهمیدن ارسطو، دفاع از نظریاتش و حل مشکلات درونی فلسفه او بود.

از شروح او بر بخش‌هایی از Prior Analytics، Topics، Metaphysics و آثار طبیعی ارسطو مطالبی باقی مانده است. رساله‌های مستقلی نیز درباره نفس، تقدیر و عنایت الهی نوشته بود. یکی از مهم‌ترین اختلاف‌هایش با رواقیان مسئله تقدیر بود. رواقیان کل جهان را در زنجیره فراگیر علیت قرار می‌دادند، اما اسکندر از ارسطو برای دفاع از Contingency استفاده می‌کرد: برخی امور واقعاً می‌توانند به شکلی متفاوت رخ دهند.

اگر همه رویدادهای آینده از قبل ضروری باشند، مفاهیمی مانند انتخاب، مشورت و مسئولیت اخلاقی بخشی از معنای خود را از دست می‌دهند. رساله On Fate او به همین دلیل یکی از مهم‌ترین دفاع‌های باستانی از امکان واقعی بدیل‌ها در برابر جبر رواقی است.

۷.۳.۴. عقل فعال؛ مسئله‌ای که تا فلسفه اسلامی ادامه یافت

تفسیر اسکندر از عقل در De Anima نیز تأثیر بسیار بزرگی داشت. او میان حالت‌های مختلف عقل تمایز می‌گذاشت: عقل بالقوه یا مادی به‌عنوان توانایی انسان برای اندیشیدن، عقل دارای ملکه که بالفعل دانش کسب کرده، و عقل فعال به‌عنوان اصل بالفعل‌کننده.

اسکندر عقل فعال را با عقلی الهی و بیرون از نفس فردی مرتبط می‌کند، اما نباید بدون توضیح آن را مستقیماً و ساده با «محرک نامتحرک» یکی گرفت. همین مسئله بعداً به یکی از دشوارترین موضوعات فلسفه نفس تبدیل شد.

با ترجمه سنت اسکندر به عربی، بحث او درباره عقل وارد فلسفه اسلامی شد. فارابی، ابن‌سینا و به‌ویژه ابن‌رشد با پرسش‌هایی درباره عقل فعال، عقل بالقوه و نسبت عقل فردی با عقل کلی روبه‌رو شدند که بخش مهمی از صورت‌بندی آن‌ها میراث همین سنت تفسیری بود.

۷.۴. سه مسیر که به نوافلاطونی‌گری نزدیک می‌شوند

تا آغاز سده سوم میلادی سه جریان بزرگ به یکدیگر نزدیک شده بودند.

  • افلاطونی‌گری میانه زبان خدا، مُثُل، نفس، تعالی و سلسله‌مراتب واقعیت را گسترش داده بود.

  • نوفیثاغوری‌گری مفهوم واحد، عدد، مراتب هستی، پاک‌سازی نفس و زندگی فلسفی–دینی را برجسته کرده بود.

  • ارسطوگرایی احیاشده ابزارهای دقیق منطق، تحلیل علیت، مفاهیم فلسفی و فرهنگ شرح‌نویسی را در اختیار فلسفه گذاشته بود.

در قرن سوم، فلوطین وارد جهانی فلسفی می‌شود که همه این مواد از قبل در آن حضور دارند. نوآوری نوافلاطونی‌گری در این نیست که ناگهان از هیچ ظاهر شده باشد؛ بلکه در این است که بسیاری از این خطوط پراکنده را در ساختاری تازه به یکدیگر متصل می‌کند. می‌توان تحول این چند سده را در یک پرسش خلاصه کرد که آیا تمام سنت بزرگ فلسفه یونان یعنی افلاطون، فیثاغورس و حتی ارسطو را می‌توان اجزای یک حقیقت واحد دانست؟ پاسخی که نوافلاطونیان به این سؤال خواهند داد، مسیر فلسفه یونان در اواخر دوران باستان را تعیین خواهد کرد.

بخش ۸: نوافلاطونی‌گری و فلسفه اواخر عهد باستان

اصطلاح نوافلاطونی‌گری (Neoplatonism) نامی است که پژوهشگران مدرن برای شاخه‌ای از سنت افلاطونی از فلوطین (تقریباً از سده سوم تا ششم میلادی) به بعد به کار می‌برند. خود فلوطین احتمالاً هرگز نمی‌گفت «من نوافلاطونی‌ام»؛ او خود را افلاطونی می‌دانست و تصور می‌کرد در حال توضیح معنای حقیقی فلسفه افلاطون است. بنابراین بخش «نو» در نام نوافلاطونی‌گری بیشتر داوری مورخان جدید درباره میزان تحول و نوآوری این متفکران است، نه نامی که خودشان انتخاب کرده باشند.

نوافلاطونی‌گری نیز یک مکتب یکپارچه با مجموعه‌ای ثابت از آموزه‌ها نبود. از حلقه فلوطین در رم و شاگردش فرفوریوس، به یامبلیخوس در سوریه و سپس به سنت‌های بزرگ آتن و اسکندریه می‌رسیم؛ جریان‌هایی که در مسائل مهمی با یکدیگر اختلاف داشتند.

بااین‌حال، چند ایده مشترک به‌تدریج تثبیت شد: واقعیت دارای مراتب مختلف است؛ جهان معقول از نظر وجودی بر جهان محسوس تقدم دارد؛ مبدأ نهایی واقعیت نوعی وحدت بسیار متعالی است؛ نفس انسان می‌تواند به مراتب بالاتر بازگردد؛ افلاطون بالاترین مرجع فلسفی محسوب می‌شود، در حالی که ارسطو نقشی اساسی در آموزش مقدماتی دارد؛ و فلسفه صرفاً دانستن مجموعه‌ای از نظریه‌ها نیست، بلکه راهی برای همانند شدن با امر الهی است.

۸.۱. آمونیوس ساکاس (Ammonius Saccas)

آمونیوس ساکاس، فعال در نیمه نخست سده سوم میلادی، یکی از مرموزترین چهره‌های تاریخ فلسفه باستان است. اهمیت او بسیار زیاد است، زیرا فلوطین حدود یازده سال نزد او در اسکندریه تحصیل کرد؛ اما تقریباً هیچ چیز قطعی درباره فلسفه خود آمونیوس نمی‌دانیم.

فرفوریوس نقل می‌کند که فلوطین پیش از ملاقات با آمونیوس نزد چند آموزگار دیگر رفته و از آن‌ها ناامید شده بود. وقتی برای نخستین بار سخنان آمونیوس را شنید، ظاهراً گفت: «این همان کسی است که دنبالش می‌گشتم.» سپس بیش از یک دهه نزد او ماند. حتی اگر جزئیات این روایت را با احتیاط بخوانیم، روشن است که آمونیوس تأثیر شخصی بسیار عمیقی بر فلوطین داشت.

۸.۱.۱. چقدر از فلسفه آمونیوس را واقعاً می‌شناسیم؟ در برخی گزارش‌های متأخر، آمونیوس با پروژه هماهنگ کردن افلاطون و ارسطو مرتبط شده است. اما از آنجا که او اثری به جا نگذاشته، نمی‌توان با اطمینان گفت دقیقاً چه نظری درباره این دو فیلسوف داشته است. بنابراین به‌جای اینکه بگوییم «آمونیوس ثابت کرد افلاطون و ارسطو یک حقیقت را بیان می‌کنند»، دقیق‌تر است بگوییم:

سنت‌های متأخر آمونیوس را با پروژه هماهنگ‌سازی افلاطون و ارسطو مرتبط کرده‌اند، اما بازسازی دقیق فلسفه او ممکن نیست. درباره دین شخصی او نیز منابع باستانی اختلاف دارند. برخی می‌گویند در خانواده‌ای مسیحی بزرگ شد و بعداً از مسیحیت فاصله گرفت، در حالی که گزارش‌های دیگری تصویر متفاوتی ارائه می‌کنند. بنابراین در این زمینه نیز بهتر است از قطعیت پرهیز کرد.

۸.۲. فلوطین / پلوتینوس (Plotinus)

فلوطین (۲۰۴/۲۰۵ تا ۲۷۰ میلادی) معمولاً بنیان‌گذار فلسفه‌ای دانسته می‌شود که امروز نوافلاطونی‌گری می‌نامیم. او در مصر متولد شد، در اسکندریه نزد آمونیوس تحصیل کرد و پس از سفری ناموفق به شرق همراه لشکر امپراتور گوردیان سوم، در حدود ۲۴۵ میلادی به رم رفت. بیشتر فعالیت فلسفی او نیز در رم صورت گرفت.

مدرسه فلوطین دانشگاهی رسمی نبود. جلسات او شامل خواندن گفت‌وگوهای افلاطون، بررسی شارحان پیشین، مطالعه ارسطو و اسکندر افرودیسی و بحث آزاد درباره مسائل فلسفی می‌شد. همین موضوع نکته‌ای مهم را روشن می‌کند: نوافلاطونی‌گری ضد ارسطو نبود. بسیاری از نوافلاطونیان می‌کوشیدند افلاطون را با استفاده از ابزارهایی که چند قرن فلسفه ارسطویی فراهم کرده بود، بهتر بفهمند.

۸.۲.۱. سه مرتبه بنیادین واقعیت: ساختار فلسفه فلوطین را معمولاً با سه مرتبه اصلی توضیح می‌دهند:

اما این نمودار نباید مانند طبقات یک ساختمان تصور شود. «بالا» و «پایین» در اینجا مکانی نیستند؛ این مراتب بیانگر درجات متفاوت وحدت، کمال و وابستگی وجودی هستند.

۸.۲.۲. واحد؛ مبدأیی حتی فراتر از هستی: فلوطین از یک پرسش ساده آغاز می‌کند که هر چیزی که از اجزای مختلف ساخته شده باشد، چگونه هنوز یک چیز است؟ بدن اندام دارد، اندام‌ها از بافت‌ها تشکیل شده‌اند و هر کثرتی برای اینکه واقعاً یک موجود واحد باشد نیازمند نوعی وحدت است.

اگر این مسیر را ادامه دهیم، در نهایت نمی‌توانیم دوباره به چیزی مرکب برسیم. باید مبدأیی باشد که خودش دیگر محتاج وحدت‌بخش دیگری نیست؛ اصلی که مطلقاً واحد است. این مبدأ همان To Hen — The One است.

نکته عجیب این است که فلوطین حتی نمی‌خواهد واحد را صرفاً «یک موجود بسیار قدرتمند» بنامد. اگر بگوییم واحد «یک موجود» است، آن را در کنار دیگر موجودات قرار داده‌ایم؛ در حالی که قرار است علت امکان تمام موجودات و تمام وحدت‌ها باشد.

از همین‌جا فلوطین واحد را با عبارت افلاطونی «خیر فراتر از هستی» پیوند می‌دهد. واحد یک شیء در بالاترین طبقه جهان نیست، بلکه اصل امکان وجود و وحدت هر چیزی است. همین تعالی باعث می‌شود زبان ما درباره واحد دائماً با مشکل مواجه شود. هر تعریف می‌گوید «X چنین است و چنان نیست» و در نتیجه برای موضوع حد و مرز تعیین می‌کند. اما واحد قرار است از چنین تعین و ترکیبی فراتر باشد.

بنابراین زبان درباره آن غالباً Apophatic یا سلبی می‌شود: واحد جسم نیست، متعدد نیست، محدود نیست و حتی عقل به معنایی که معمولاً می‌شناسیم نیست. این سلب‌ها به این معنا نیستند که واحد «هیچ» است؛ بلکه می‌گویند مبدأ نهایی در مقولات معمول موجودات نمی‌گنجد.

۸.۲.۳. Nous؛ عقل و جایگاه مُثُل: اگر واحد مطلقاً یکی است، نخستین کثرت چگونه پدید می‌آید؟ پاسخ فلوطین Nous یا عقل است. در Nous برای نخستین بار نوعی تمایز میان اندیشنده، اندیشیده‌شده و مجموعه مُثُل پدیدار می‌شود، هرچند این کثرت همچنان وحدتی بسیار بیشتر از جهان پایین‌تر دارد.

مُثُل افلاطونی نیز در این نظام در Intellect قرار دارند. اما نباید عقل الهی را مانند هارددیسکی تصور کنیم که فایل‌هایی به نام «عدالت»، «زیبایی» و «انسان» درونش ذخیره شده‌اند. Nous خودش فعالیت کامل اندیشیدن حقایق معقول است؛ اندیشنده و متعلق اندیشه در آن جدایی‌ای مانند ذهن انسانی ندارند.

ذهن ما برای اثبات یک قضیه هندسی باید قدم‌به‌قدم حرکت کند: فرض، مرحله اول، مرحله دوم و نتیجه. این تفکر discursive یا استدلالی است. Nous در مقابل روابط حقیقت را یک‌جا و غیرزمانی می‌فهمد.

۸.۲.۴. نفس؛ میان عالم معقول و جهان محسوس: مرتبه بعدی Soul — نفس است. نفس از Nous کثرت بیشتری دارد، اما همچنان غیرجسمانی است. مهم‌ترین خصوصیتش واسطه بودن است که از یک سو عقل را contemplatively می‌نگرد و از سوی دیگر نظم و حیات را به جهان محسوس منتقل می‌کند.

در سطح کیهانی، World Soul — نفس جهان از طریق Nature صورت‌های عقلانی را در طبیعت تحقق می‌دهد. در نتیجه جهان محسوس در فلسفه فلوطین توده‌ای مرده و بی‌معنا نیست؛ تصویری زنده اما ناقص از نظم معقول است.

زمان نیز به همین فعالیت نفس مربوط می‌شود. Nous در ابدیت قرار دارد و تمام محتوایش یک‌جا حاضر است، اما نفس فعالیت خود را در توالی گسترش می‌دهد. از این‌رو زمان برای فلوطین با نحوه فعالیت نفس کیهانی پیوند عمیقی پیدا می‌کند.

۸.۲.۵. «فیضان»؛ چگونه کثرت از واحد پدید می‌آید؟ برای توضیح رابطه واحد، عقل و نفس معمولاً از اصطلاح Emanation — فیضان استفاده می‌شود. مثال آموزشی مشهور خورشید است: خورشید نور می‌دهد، بدون اینکه با نور دادن خودش کمتر شود. به شکلی مشابه:

One → Nous → Soul → Nature

اما این فرایند نه زمانی است، نه فضایی و نه مادی. هیچ لحظه‌ای وجود نداشته که واحد برای مدتی تنها باشد و سپس تصمیم بگیرد عقل را «خلق» کند. رابطه میان مراتب نوعی وابستگی وجودی است.

واحد نیز به دلیل نیاز، تنهایی یا تصمیم شخصی چیزی تولید نمی‌کند. کمال فوق‌العاده مبدأ دارای نوعی قدرت مولد است. آنچه از مبدأ پدید می‌آید، سپس به سوی علت خود بازمی‌گردد و با توجه به آن تعین پیدا می‌کند. از همین‌جا الگوی بزرگ Procession + Return — صدور و بازگشت شکل می‌گیرد؛ الگویی که بعداً پروکلوس آن را بسیار نظام‌مندتر خواهد کرد.

۸.۲.۶. ماده و شر؛ تاریکی به‌عنوان فقدان نور: در پایین‌ترین مرتبه واقعیت، ماده قرار دارد؛ چیزی بدون صورت و کیفیت که فلوطین آن را به نوعی Non-Being نزدیک می‌کند. ماده با شر ارتباط پیدا می‌کند، زیرا بیشترین فاصله را از صورت، وحدت و خیر دارد.

اما نباید تصور کرد ماده در فلسفه فلوطین مانند یک شیطان مستقل عمل می‌کند. شر قدرتی الهی یا موجودی رقیب خیر نیست؛ بیشتر نوعی فقدان، کاستی و دوری از کمال است. مثال تاریکی این مسئله را خوب نشان می‌دهد. تاریکی چیزی نیست که مانند نور «ذرات تاریکی» منتشر کند؛ تاریکی همان کمبود نور است. به شکلی مشابه، شر در بسیاری از صورت‌بندی‌های نوافلاطونی کاهش و فقدان حضور خیر است.

۸.۲.۷. نفس انسان و مسئله «سقوط»: یک تصویر عامه‌پسند از نوافلاطونی‌گری می‌گوید «روح جرقه‌ای الهی است که در بدن سقوط کرده.» این تصویر برای خود فلوطین بیش از حد ساده است. فلوطین حتی معتقد است نفس انسان هرگز به‌طور کامل در بدن فرو نمی‌رود و مرتبه‌ای از آن همچنان با عالم معقول مرتبط باقی می‌ماند. بنابراین مسئله فلسفه لزوماً «فرار جسمانی از بدن» نیست؛ بیشتر تغییر جهت توجه نفس است.

می‌توان آن را با تنظیم یک رادیو مقایسه کرد. ایستگاه‌های مختلف هم‌زمان در حال پخش‌اند، اما دستگاه روی یک فرکانس خاص تنظیم شده است. نفس نیز می‌تواند توجهش را به لذت، ثروت و بدن معطوف کند یا به سوی فضیلت، حقیقت و عقل برگرداند. در این معنا فلسفه نوعی تنظیم دوباره آگاهی است.

۸.۲.۸. Epistrophē؛ راه بازگشت: حرکت هستی فقط از بالا به پایین نیست. هر موجودی به شکلی میل دارد به خیر و علت خود بازگردد. برای انسان این بازگشت از چند مرحله عبور می‌کند: ابتدا فضایل مدنی که رفتار و شخصیت را منظم می‌کنند؛ سپس فضایل تطهیری که سلطه تمایلات جسمانی را کاهش می‌دهند؛ بعد دیالکتیک و فلسفه برای شناخت واقعیت معقول؛ و در نهایت contemplation و نزدیک شدن به وحدت با مبدأ.

در بالاترین سطح، مفهوم Henosis — اتحاد مطرح می‌شود. انسان واحد را مانند یک شیء معمولی که «من اینجا هستم و آن را آنجا می‌بینم» نمی‌شناسد، زیرا این ساختار هنوز دوگانگی فاعل و موضوع را حفظ می‌کند. در اتحاد با واحد این دوگانگی به نحوی کنار می‌رود.

این را گاهی «خاموش شدن عقل» توصیف می‌کنند، اما دقیق‌تر است بگوییم اتحاد با واحد از فعالیت عادی Nous فراتر می‌رود، نه اینکه انسان بیهوش یا غیرعاقل شود. فرفوریوس بعدها گزارش کرد که در مدتی که با فلوطین زندگی می‌کرد، استادش چند بار چنین تجربه‌ای داشته است. این گزارش برای فهم جنبه تجربی فلسفه فلوطین مهم است، اما طبیعتاً گزارش زندگینامه‌ای یک شاگرد است، نه چیزی که بتوان مستقلاً آزمود.

۸.۲.۹. زیبایی؛ راه دیگری برای صعود: در رساله مشهور On Beauty، فلوطین زیبایی جسمانی را حاصل صورت و نظم می‌داند. یک چهره زیبا، موسیقی، تناسب یا حتی یک شخصیت فضیلت‌مند می‌تواند نفس را از زیبایی محسوس به سوی زیبایی معقول هدایت کند. در اینجا راهی که افلاطون در Symposium و Phaedrus ترسیم کرده بود دوباره زنده می‌شود: زیبایی می‌تواند چیزی بیشتر از یک تجربه لذت‌بخش باشد؛ نشانه‌ای باشد که ذهن را به سوی مبدأ بالاتر هدایت می‌کند.

۸.۲.۱۰. فلوطین علیه گنوسیان؛ آیا جهان طبیعت شر است؟ فلوطین با برخی گروه‌های گنوسی زمان خود مخالفت شدیدی داشت. یکی از مهم‌ترین اختلاف‌ها این بود که برخی از آنان جهان محسوس را محصول موجودی ناقص یا شرور می‌دانستند. فلوطین با وجود نگاه منفی‌اش به ماده، چنین برداشتی را نمی‌پذیرفت. کل کیهان از نظر او زیبا، منظم و بهترین تصویر ممکن از جهان معقول است. تحقیر طبیعت به این دلیل که کامل نیست، به معنای ندیدن نظمی است که از مراتب بالاتر در آن حضور دارد. بنابراین فلوطین نمی‌گوید «ماده پایین‌تر است، پس کل طبیعت بد است».

۸.۳. فرفوریوس (Porphyry of Tyre)

فرفوریوس (حدود ۲۳۴ تا ۳۰۵ میلادی) اهل صور بود. او ابتدا نزد لونگینوس در آتن تحصیل کرد و در سال ۲۶۳ میلادی به حلقه فلوطین در رم پیوست. اهمیتش فقط در مقام شاگرد نیست؛ بدون فعالیت او ممکن بود آثار فلوطین به شکل کاملاً متفاوتی به دست ما برسند.

۸.۳.۱. تاسوعات؛ فرفوریوس چگونه فلوطین را برای ما ساخت؟ فلوطین ۵۴ رساله نوشته بود. فرفوریوس آن‌ها را نه بر اساس ترتیب تاریخی نگارش، بلکه بر مبنای موضوع فلسفی در شش مجموعه نه‌تایی (۶ × ۹ = Enneads — تاسوعات) تنظیم کرد.

تقریباً از اخلاق و انسان در مجموعه اول آغاز می‌کنیم، به طبیعت و جهان، سپس نفس و عقل می‌رسیم و در مجموعه ششم با هستی و واحد روبه‌رو می‌شویم. خود این ترتیب یک تصمیم خنثی نبود؛ نوعی تفسیر از معماری فلسفه فلوطین محسوب می‌شد. فرفوریوس همچنین Life of Plotinus را نوشت که اطلاعات بخش بزرگی از زندگی، شاگردان، روش تدریس و ترتیب نگارش رساله‌های فلوطین را مدیون آن هستیم.

۸.۳.۲. ارسطو؛ مقدمه‌ای برای رسیدن به افلاطون: فرفوریوس نقش مهمی در تثبیت الگویی آموزشی داشت که بعدها تقریباً به استاندارد نوافلاطونی تبدیل شد که ابتدا ارسطو را یاد بگیر؛ سپس وارد افلاطون شو.

او بر منطق ارسطو شرح نوشت و نشان داد یک افلاطونی می‌تواند ارسطو را نه دشمن، بلکه مرحله‌ای ضروری در تربیت ذهن فلسفی بداند. اثر مشهورش مقدمه (Isagoge ) برای ورود به Categories ارسطو نوشته شده بود و پنج مفهوم منطقی را توضیح می‌داد که جنس، نوع، فصل، خاصه و عرض.

برای مثال درباره سقراط می‌توان گفت: جنس او «حیوان»، نوعش «انسان»، فصلش در تعریف سنتی «عاقل»، خاصه‌اش در مثال‌های منطقی «قابلیت خندیدن» و خصوصیاتی مانند نشستن یا داشتن قد مشخص «عرض» هستند. هدف این تقسیم‌بندی کمک به تعریف و استدلال دقیق‌تر بود.

۸.۳.۳. مسئله کلیات؛ چند سؤال کوتاه با هزار سال پیامد: فرفوریوس در آغاز Isagoge چند سؤال مطرح کرد اما عمداً از پاسخ دادن به آن‌ها خودداری کرد: آیا جنس و نوع واقعاً وجود دارند؟ اگر وجود دارند جسمانی‌اند یا غیرجسمانی؟ و اگر غیرجسمانی‌اند، جدا از اشیای منفرد وجود دارند یا در خود اشیا؟

این چند سؤال کوتاه یکی از مهم‌ترین سرچشمه‌های مسئله کلیات در قرون وسطی شد. پرسش قدیمی افلاطونی درباره اینکه «انسانیت چیست؟» بعدها در نزاع Realism و Nominalism دوباره مطرح شد.

۸.۳.۴. فرفوریوس و تئورژی: اینکه بگوییم «فرفوریوس تئورژی را کاملاً رد کرد» بیش از حد ساده است. او نسبت به این ادعا که آیین‌های دینی یا جادویی می‌توانند عقل را مستقیماً به عالم معقول منتقل کنند تردید داشت، اما همه اعمال آیینی را بی‌اثر نمی‌دانست.

اختلاف مهم او با یامبلیخوس بیشتر در این بود که فرفوریوس تطهیر فلسفی و contemplation را در مرکز صعود نفس قرار می‌داد، در حالی که یامبلیخوس معتقد بود انسان برای بازگشت کامل به امر الهی به یاری خدایان از طریق Theurgy نیاز دارد.

فرفوریوس همچنین درباره اوراکل‌ها، هومر، ادیان سنتی، گیاه‌خواری و مسیحیت نوشت و اثر بزرگی با عنوان Against the Christians داشت که از میان رفته است. در او می‌توان روند مهمی را دید که در اواخر دوران باستان شدت می‌گیرد: متافیزیک، شرح متن و فلسفه دین هرچه بیشتر در هم ادغام می‌شوند.

۸.۴. یامبلیخوس (Iamblichus)

یامبلیخوس (حدود ۲۴۲ تا ۳۲۵ میلادی) فیلسوفی سوری و یکی از مهم‌ترین وارثان فرفوریوس بود. اگر فلوطین معماری اصلی نوافلاطونی‌گری را بنا کرد، یامبلیخوس این معماری را پیچیده‌تر، دینی‌تر و آیین‌محورتر کرد. تأثیر او بر سنت متأخر و به‌ویژه پروکلوس بسیار عمیق بود.

۸.۴.۱. آیا عقل انسان به‌تنهایی برای بازگشت کافی است؟ در فلوطین، مرتبه‌ای از نفس انسانی هیچ‌گاه ارتباط خود را با عالم معقول کاملاً از دست نمی‌دهد. یامبلیخوس با این خوش‌بینی موافق نبود. از نظر او نفس انسانی عمیق‌تر در جهان کون و فساد فرود آمده است.

پس مسئله‌ای جدی پدید می‌آید: اگر نفس واقعاً تا این اندازه در این مرتبه گرفتار شده، چگونه می‌تواند فقط با نیروی عقل خودش فاصله تا امر الهی را طی کند؟ پاسخ یامبلیخوس این است که کمک باید از بالا بیاید.

۸.۴.۲. Theurgy؛ عمل الهی، نه صرفاً «جادو»: واژه Theourgia تقریباً به معنای «عمل الهی» است. در نگاه یامبلیخوس، تئورژی به این معنا نیست که یک جادوگر انسانی با تکنیک‌هایش خدایان را مجبور به انجام کاری کند؛ برعکس، قدرت اصلی متعلق به امر الهی است و آیین بستری فراهم می‌کند که نفس بتواند با آن ارتباط برقرار کند.

جهان در این تلقی پر از Symbola و Synthēmata، یعنی نشانه‌ها و ردپاهای الهی است. سنگ‌ها، گیاهان، صداها، نام‌ها، اعداد و آیین‌ها ممکن است از طریق نوعی همدلی کیهانی با مراتب الهی ارتباط داشته باشند.

بنابراین ترجمه ساده Theurgy به «جادو» ممکن است گمراه‌کننده باشد. بهتر است آن را مجموعه‌ای از اعمال و آیین‌های قدسی برای ارتباط با مراتب الهی توصیف کنیم و سپس توضیح دهیم که بخشی از این فعالیت‌ها از دید امروز در قلمرو religious magic قرار می‌گیرند.

۸.۴.۳. چرا متافیزیک نوافلاطونی پیچیده‌تر شد؟ فلوطین سه مرتبه اصلی واحد، عقل و نفس داشت. یامبلیخوس می‌پرسید آیا واقعاً می‌توان فاصله میان واحد کاملاً متعالی و عقل را تنها با یک گذار توضیح داد. در نتیجه مراتب واسطه بیشتری در دستگاه او ظاهر شدند.

جزئیات دقیق متافیزیک یامبلیخوس محل اختلاف است، اما جهت کلی روشن است: سلسله‌مراتب واقعیت پیچیده‌تر شد. این گرایش بعداً در پروکلوس به یکی از عظیم‌ترین معماری‌های متافیزیکی دوران باستان تبدیل خواهد شد.

یامبلیخوس همچنین پروژه‌ای بزرگ درباره فیثاغوری‌گری داشت. فیثاغورس برای او نه فقط ریاضی‌دان، بلکه فیلسوف، مرد مقدس و الگوی زندگی اخلاقی بود. در این مرحله می‌توان دید که نوفیثاغوری‌گری عملاً در نوافلاطونی‌گری متأخر جذب می‌شود.

۸.۵. حلقه یامبلیخوسی و امپراتور ژولیان

میان یامبلیخوس و مدرسه بزرگ نوافلاطونی آتن، یک نسل واسطه وجود داشت. شاگردانی مانند آیدسیوس (Aedesius) سنت او را ادامه دادند و در نسل بعد ماکسیموس افسوسی به‌ویژه به تئورژی علاقه‌مند شد. حتی در همین حلقه نیز درباره میزان اهمیت تئورژی اختلاف وجود داشت.

این جریان زمانی اهمیت سیاسی پیدا کرد که ژولیان، امپراتور روم (۳۳۱/۳۳۲–۳۶۳)، تحت تأثیر نوافلاطونی‌گری یامبلیخوسی قرار گرفت و کوشید سنت‌های دینی غیرمسیحی امپراتوری را احیا کند. این دوره یادآوری می‌کند که نوافلاطونی‌گری صرفاً فلسفه‌ای منزوی در کتابخانه نبود؛ می‌توانست وارد دین، سیاست امپراتوری و حتی نظریه حکومت شود.

۸.۶. مدرسه نوافلاطونی آتن

در سده پنجم، آتن دوباره به یکی از مراکز اصلی فلسفه افلاطونی تبدیل شد. اما نباید این مدرسه را ادامه مستقیم و بدون وقفه آکادمی افلاطون از سده چهارم پیش از میلاد دانست. قرن‌ها تحول و گسست میان آن‌ها وجود داشت.

اعضای مدرسه متأخر خود را وارث افلاطون می‌دانستند و رئیس آن حتی عنوان جانشین (Diadochos ) داشت، اما پیوستگی نهادی مستقیم میان این مدرسه و آکادمی کلاسیک محل تردید است.

۸.۶.۱. برنامه آموزشی؛ اول ارسطو، بعد افلاطون: آموزش نوافلاطونی متأخر تقریباً مانند یک صعود مرحله‌به‌مرحله طراحی شده بود. دانشجو ابتدا با Isagoge فرفوریوس وارد منطق می‌شد؛ سپس آثاری از ارسطو مانند Categories، De Interpretatione، Analytics، Physics، De Anima و Metaphysics را می‌خواند. تنها پس از این آموزش وارد مجموعه‌ای از گفت‌وگوهای افلاطون می‌شد.

در بالاترین مراحل، Timaeus و Parmenides به‌ترتیب با عالی‌ترین مباحث فیزیک/کیهان‌شناسی و الهیات ارتباط پیدا می‌کردند. این برنامه نشان می‌دهد نوافلاطونی بودن به معنای کنار گذاشتن ارسطو نبود؛ ارسطو مقدمه‌ای ضروری برای رسیدن به افلاطون محسوب می‌شد.

۸.۶.۲. پلوتارک آتنی و سوریانوس: پلوتارک آتنی را نباید با پلوتارک خرونیا اشتباه گرفت. او از چهره‌های اصلی احیای نوافلاطونی‌گری یامبلیخوسی در آتن بود و سنتی را نمایندگی می‌کرد که روان‌شناسی ارسطویی را مرحله‌ای مفید در آموزش می‌دانست، اما معتقد بود برای رسیدن به الهیات باید به افلاطون و آثاری مانند Timaeus و Parmenides رفت.

پس از او سوریانوس رئیس مدرسه و استاد مستقیم پروکلوس شد. سوریانوس ارسطو را بسیار جدی می‌گرفت، اما حاضر نبود تمام اختلاف‌های او با افلاطون را ظاهری بداند. در منطق و طبیعت، ارسطو مرجعی بزرگ بود؛ اما هنگامی که ارسطو در Metaphysics به مُثُل و اصول ریاضی افلاطونی حمله می‌کرد، سوریانوس آشکارا از افلاطون دفاع می‌کرد.

موضع او چیزی میان دو افراط بود:

  • آتیکوس: «ارسطو عمیقاً با افلاطون ناسازگار است.»

  • هماهنگ‌گرای افراطی: «ارسطو هیچ‌گاه واقعاً با افلاطون اختلاف ندارد.»

سوریانوس می‌گفت ارسطو برای جهان محسوس و منطق بسیار مهم است، اما در بالاترین متافیزیک، افلاطون مرجع برتر است.

۸.۶.۳. پروکلوس؛ معمار بزرگ نوافلاطونی‌گری: پروکلوس (Proclus)، ۴۱۲ تا ۴۸۵ میلادی، یکی از کامل‌ترین نظام‌پردازان نوافلاطونی بود. اگر فلوطین معماری اولیه این سنت را بنا کرده باشد، پروکلوس تقریباً تمام میراث پیش از خودش ــ افلاطون، ارسطو، فلوطین، فرفوریوس، یامبلیخوس، ریاضیات و سنت‌های دینی ــ را در یک نظام عظیم کنار هم قرار داد.

اثر مشهور او Elements of Theology ساختاری شبیه آثار هندسی دارد: گزاره‌ای مطرح می‌شود، اثبات می‌شود و سپس گزاره بعدی بر پایه آن ساخته می‌شود. نسخه موجود ۲۱۷ گزاره دارد. پروکلوس به‌نوعی می‌کوشد متافیزیک را مانند رشته‌ای قیاسی و منظم شبیه هندسه پیش ببرد. از گزاره‌هایی مانند «هر کثرت به نحوی در وحدت مشارکت دارد» آغاز می‌کند و گام‌به‌گام به علیت، مشارکت، ابدیت، نفس، عقل و خدایان می‌رسد.

۸.۶.۴. Monē – Proodos – Epistrophē: یکی از مهم‌ترین اصول پروکلوس سه‌گانه زیر است:

  • ماندن در علت(Monē )

  • صدور یا پیش‌آمدن از علت (Proodos)

  • بازگشت به علت (Epistrophē)

هر معلول به نحوی در علت خود ریشه دارد، از آن متمایز می‌شود و دوباره به سوی آن بازمی‌گردد.

می‌توان نور خورشید را مثال زد. نور در خورشید ریشه دارد، از آن منتشر می‌شود بی‌آنکه خودش خورشید باشد، و تمام وجود و جهتش به خورشید وابسته است. مثال کامل نیست، اما ساختار Remaining → Procession → Return را قابل تصور می‌کند.

۸.۶.۵. Henads؛ از واحد مطلق تا خدایان متعدد: پروکلوس میان واحد مطلق و عقل، مرتبه‌ای از Henads — وحدت‌های الهی قرار می‌دهد. هر Henad به نحوی یک «خدا» است، اما نه موجودی شبیه انسانی فوق‌العاده قدرتمند.

Henads راهی برای توضیح این مسئله‌اند که چگونه کثرت جهان می‌تواند در وحدت مشارکت کند و در عین حال خدایان متعدد سنت یونانی نیز در متافیزیکی مبتنی بر One جای بگیرند. در نتیجه اسطوره نیز به زبان متافیزیک تبدیل می‌شود. روابط زئوس، آتنا و دیگر خدایان را نباید لزوماً داستان‌هایی تحت‌اللفظی درباره شخصیت‌های انسان‌وار دانست؛ آن‌ها می‌توانند روابط میان نیروها و مراتب علّی واقعیت را به شکلی نمادین بیان کنند. به بیان فشرده:

Mythology becomes metaphysics in symbolic form.

در Platonic Theology نیز پروکلوس می‌کوشد نشان دهد این دستگاه عظیم واقعاً در نوشته‌های افلاطون وجود دارد. این یکی از تناقض‌های جذاب نوافلاطونی‌گری متأخر است: هرچه نظام آن‌ها از نظر تاریخی نوآورانه‌تر می‌شد، خودشان بیشتر اصرار داشتند که فقط معنای واقعی افلاطون را کشف کرده‌اند.

۸.۶.۶. میراث پروکلوس: پروکلوس از چند مسیر تأثیر عظیمی بر فلسفه بعدی گذاشت. یکی از مهم‌ترین آن‌ها Proclus، Pseudo-Dionysius و الهیات مسیحی شرقی و غربی است. مفاهیمی مانند سلسله‌مراتب، صدور، بازگشت و الهیات سلبی در نوشته‌های دیونوسیوس مسیحی بازسازی شدند.

مسیر دیگر به جهان اسلامی مربوط است. اثری که در لاتین Liber de Causis — کتاب العلل نام گرفت، اثر خود پروکلوس نبود؛ بلکه بازنویسی عربی ناشناسی بر پایه بخش‌هایی از Elements of Theology بود که عناصر دیگری نیز به آن افزوده شده بودند. این اثر مدت‌ها در غرب به اشتباه به ارسطو نسبت داده شد.

۸.۶.۷. مارینوس و فلسفه در قالب زندگی‌نامه: مارینوس، شاگرد و جانشین پروکلوس، کتاب Life of Proclus را نوشت. این اثر فقط زندگینامه استاد نیست؛ پروکلوس را به‌عنوان الگوی فیلسوف کامل نوافلاطونی تصویر می‌کند که از درجات مختلف فضیلت، از طبیعی و اخلاقی تا سیاسی، تطهیری، contemplative و theurgic، عبور می‌کند. بنابراین حتی Biography می‌تواند به فلسفه اخلاق در قالب یک زندگی تبدیل شود.

۸.۶.۸. داماسکیوس؛ آیا حتی «واحد» هم بیش از حد می‌گوید؟ داماسکیوس (Damascius)، حدود ۴۵۸ تا پس از ۵۳۲ میلادی، آخرین رئیس مهم مدرسه نوافلاطونی آتن بود. در Problems and Solutions Concerning First Principles پرسشی رادیکال مطرح می‌کند که آیا زبان و مفهوم‌سازی ما هنگام سخن گفتن از مبدأ نهایی از همان ابتدا با مشکل مواجه نمی‌شود؟

پروکلوس دستگاه عظیمی درباره واحد ساخته بود. داماسکیوس می‌پرسد که اگر مبدأ واقعاً فراتر از هر تعین باشد، حتی نامیدن آن به «One» نیز یک ویژگی به آن نسبت نمی‌دهد؟ از همین‌جا بحث به چیزی می‌رسد که Ineffable — ناگفتنی است. این را می‌توان نوعی Aporetic Metaphysics نامید. داماسکیوس نمی‌گوید چون نمی‌توانیم همه چیز را بدانیم، فلسفه را کنار بگذاریم؛ برعکس، با استدلالی بسیار دقیق نشان می‌دهد عقل وقتی منشأ خودش را بررسی می‌کند ممکن است به مرزهای خود عقل برسد.

۸.۶.۹. سال ۵۲۹؛ آیا یوستینیانوس «آکادمی افلاطون» را بست؟ روایت مشهور می‌گوید «در سال ۵۲۹ میلادی، امپراتور یوستینیانوس آکادمی افلاطون را بست و فلسفه یونانی پایان یافت.» این روایت بیش از حد ساده است. اقدامات یوستینیانوس در سال ۵۲۹ فعالیت آموزشی برخی فیلسوفان غیرمسیحی را به‌شدت محدود کرد و مدرسه نوافلاطونی آتن ضربه بزرگی خورد، اما روشن نیست یک فرمان مشخص نهادی با نام «آکادمی افلاطون» را رسماً تعطیل کرده باشد؛ ضمن اینکه مدرسه سده ششم ادامه نهادی مستقیم مدرسه افلاطون نبود.

پس دقیق‌تر است بگوییم اقدامات یوستینیانوس در ۵۲۹ فعالیت فلسفی پاگانی در آتن را به‌شدت محدود کرد و عملاً به پایان مدرسه نوافلاطونی آتن انجامید، اما روایت «بسته شدن آکادمی افلاطون» بیش از حد ساده است. داماسکیوس و شش فیلسوف دیگر، از جمله سیمپلیکیوس، بعدها مدتی به دربار خسرو اول انوشیروان در ایران رفتند. منابع می‌گویند از شرایط آنجا راضی نبودند و پس از پیمان صلح ۵۳۲ میان ایران و روم، با تضمین‌هایی برای امنیتشان بازگشتند. این ماجرا یکی از جذاب‌ترین نقاط تماس مستقیم فلسفه یونانی و ایران ساسانی در اواخر دوران باستان است.

۸.۷. سنت نوافلاطونی اسکندریه

اسکندریه در سده‌های چهارم تا ششم یکی از مراکز مهم فلسفه، ریاضیات، نجوم، پزشکی و مسیحیت بود. زمانی رایج بود که تفاوت آتن و اسکندریه را خیلی ساده چنین بیان کنند:

  • آتن = عرفانی و دینی

  • اسکندریه = علمی و عقلانی

اما پژوهش جدید این تصویر را بیش از حد ساده می‌داند. از نظر برنامه آموزشی و بسیاری از آموزه‌های فلسفی، دو سنت بسیار نزدیک‌تر از آن بودند که قبلاً تصور می‌شد. تفاوت اصلی بیشتر در محیط اجتماعی و نوع آثار باقی‌مانده بود.

آتن محیطی آشکارتر پاگانی و تئورژیک داشت. اسکندریه شهری بسیار مسیحی‌تر بود و دانشجویان مسیحی فراوانی در مدارس آن حضور داشتند؛ به همین دلیل بخش بزرگی از آثار باقی‌مانده اسکندرانیان شرح‌های آموزشی ارسطوست. اما این به معنای بی‌علاقگی اسکندرانیان به افلاطون، متافیزیک یا حتی تئورژی نیست.

۸.۷.۱. هیپاتیا؛ فلسفه، ریاضیات و سیاست اسکندریه: هیپاتیا (Hypatia of Alexandria)، حدود ۳۵۰/۳۷۰ تا ۴۱۵ میلادی، یکی از مشهورترین فیلسوفان و دانشمندان اواخر دوران باستان بود. او دختر تئون اسکندرانی، ریاضی‌دان و اخترشناس، بود و در ریاضیات، نجوم و فلسفه فعالیت داشت. شاگردانی از میان نخبگان مناطق مختلف به حلقه او می‌آمدند.

یکی از مهم‌ترین شاهدان ما سینسیوس کورنایی است که بعدها اسقف مسیحی شد. نامه‌های او نشان می‌دهند هیپاتیا برای شاگردانش صرفاً مدرس ریاضی نبود؛ مرجع و آموزگاری فلسفی محسوب می‌شد. همین رابطه نشان می‌دهد واقعیت اسکندریه را نمی‌توان به دو اردوگاه ساده «فیلسوفان پاگان» و «مسیحیان مخالف فلسفه» تقسیم کرد.

آثار مستقل هیپاتیا باقی نمانده‌اند. منابع او را با شرح یا ویرایش آثار دیوفانتوس، آپولونیوس و بطلمیوس مرتبط می‌کنند، اما مشخص کردن دقیق سهم شخصی او در متون موجود دشوار است. بنابراین بهتر است از ادعاهای خیلی دقیق درباره کتاب‌هایی که «قطعاً خودش نوشته» پرهیز کنیم. قتل هیپاتیا در سال ۴۱۵ واقعاً خشونت‌آمیز و در بستر تنش‌های مذهبی رخ داد، اما روایت مشهور «دانشمند عقل‌گرا که در جنگ علم با دین کشته شد» بیش از حد مدرن است.

زمینه فوری ماجرا شامل منازعه شدید میان اورستس، فرماندار اسکندریه، و سیریل، اسقف شهر بود. هیپاتیا به اورستس نزدیک بود و مخالفانش او را مانعی در راه آشتی سیاسی می‌دیدند. بنابراین قتل او همزمان ابعاد سیاسی، شهری و مذهبی داشت و نمی‌توان آن را صرفاً به Science vs Religion تقلیل داد.

۸.۷.۲. از هیروکلس تا آمونیوس فرزند هرمیاس: هیروکلس اسکندرانی در سده پنجم یکی از حلقه‌های میان نسل هیپاتیا و مدرسه بعدی آمونیوس بود. شرح او بر Golden Verses منسوب به فیثاغورس نشان می‌دهد اخلاق، عنایت الهی و میراث فیثاغوری همچنان در سنت اسکندریه حضور داشتند.

شخصیت بسیار مهم‌تر آمونیوس فرزند هرمیاس (Ammonius Hermeiou) است که باید او را از آمونیوس ساکاس سده سوم کاملاً جدا کرد. او در آتن نزد پروکلوس تحصیل کرد و سپس به اسکندریه بازگشت. آمونیوس نسل فوق‌العاده‌ای از فیلسوفان مثل فیلوپونوس، سیمپلیکیوس، اسکلپیوس و احتمالاً المپیودوروس را تربیت کرد . داماسکیوس نیز درس‌های او را شنیده بود. بخش بزرگی از سنت شرح‌نویسی سده ششم مستقیم یا غیرمستقیم به کلاس او برمی‌گردد.

برخی از شروح با عبارت apo phōnēs Ammoniou، یعنی تقریباً «از درس یا صدای آمونیوس»، منتقل شده‌اند. این‌ها یادداشت‌هایی هستند که شاگردان از کلاس استاد برداشته و تنظیم کرده‌اند. بنابراین همیشه روشن نیست کدام جمله عین سخن آمونیوس و کدام بخش تنظیم شاگرد باشد. یکی از تلاش‌های جالب آمونیوس نیز این بود که نشان دهد خدای ارسطو فقط Final Cause نیست و می‌توان او را به نحوی Efficient Cause نیز دانست. هدف این تفسیر کاهش فاصله میان الهیات افلاطون و ارسطو بود؛ نمونه‌ای روشن از پروژه هماهنگ‌سازی نوافلاطونی متأخر.

۸.۷.۳. یوحنا فیلوپونوس؛ استفاده از ارسطو علیه ارسطو: یوحنا فیلوپونوس (John Philoponus)، حدود ۴۹۰ تا دهه ۵۷۰ میلادی، یکی از جالب‌ترین متفکران اواخر دوران باستان است. او در آغاز شارح نوافلاطونی ارسطو بود، اما به‌عنوان متفکری مسیحی بعدها علیه بخش‌هایی بنیادی از فلسفه ارسطو و پروکلوس استدلال کرد.

یکی از مهم‌ترین موضوعات ازلی بودن جهان بود. پروکلوس و بسیاری از فیلسوفان یونانی جهان را ازلی می‌دانستند. فیلوپونوس در Against Proclus on the Eternity of the World استدلال‌های پروکلوس را یک‌به‌یک بررسی کرد. نکته مهم این است که فقط نمی‌گفت «کتاب مقدس می‌گوید جهان آغاز داشته»؛ تلاش می‌کرد با ابزارهای خود فلسفه یونانی نظریه ابدیت جهان را نقد کند.

یکی از استدلال‌هایش این بود که اگر جهان از ازل وجود داشته باشد، تا امروز باید بی‌نهایت روز بالفعل سپری شده باشد؛ اما ارسطو خودش وجود بی‌نهایت بالفعل را در بسیاری زمینه‌ها نمی‌پذیرد. فیلوپونوس در نتیجه می‌کوشد برخی اصول ارسطو را علیه کیهان‌شناسی خود ارسطو به کار ببرد. این نوع استدلال بعدها در فلسفه اسلامی، کلام و فلسفه قرون وسطایی دوباره ظاهر شد.

۸.۷.۴. حرکت پرتابه و نقد فیزیک ارسطویی: فیلوپونوس در فیزیک نیز نوآوری‌هایی داشت. در نظریه ارسطویی این پرسش وجود داشت که وقتی سنگ از دست پرتاب‌کننده جدا شد، چه چیزی همچنان آن را حرکت می‌دهد؟ پاسخ ارسطویی نقش مهمی برای محیط و هوا در ادامه حرکت قائل بود.

فیلوپونوس پیشنهاد کرد عامل پرتاب‌کننده چیزی شبیه نیروی حرکتی به خود جسم منتقل می‌کند و سنگ برای مدتی به دلیل همین نیروی منتقل‌شده حرکتش را ادامه می‌دهد. البته نباید گفت «فیلوپونوس قانون اول نیوتن را کشف کرد». حرکت برای او هنوز به نیروی انتقال‌یافته نیاز دارد. بااین‌حال، نظریه‌اش گام مهمی در فاصله گرفتن از توضیح کلاسیک ارسطویی بود.

او حتی به نظریه ارسطو درباره سقوط اجسام اعتراض کرد و استدلال کرد تفاوت سرعت سقوط اجسام سنگین و سبک به اندازه‌ای نیست که یک رابطه ساده مستقیم با وزن پیش‌بینی می‌کند. اهمیت فیلوپونوس فقط در این نیست که «پیش از گالیله چیزی شبیه او گفته بود». اهمیت عمیق‌ترش این است که نشان می‌دهد رابطه مسیحیت و فلسفه یونان دو گزینه ساده پذیرش کامل یا رد کامل نبود. او می‌توانست ارسطو را عمیقاً بیاموزد، از ابزارهای مفهومی او استفاده کند و سپس علیه برخی اصولش استدلال کند.

۸.۷.۵. المپیودوروس؛ فلسفه در کلاس درس: المپیودوروس جوان، حدود ۴۹۵ تا پس از ۵۶۵ میلادی، از آخرین آموزگاران پاگان فلسفه در اسکندریه بود. از او شرح‌هایی بر Alcibiades، Gorgias و Phaedo افلاطون و چند اثر ارسطویی باقی مانده‌اند.

جذابیت نوشته‌های او این است که گاهی بیشتر از یک «کتاب» شبیه یادداشت‌های کلاس درس هستند. می‌توان دید استاد چگونه متن را می‌خواند، مثال می‌زند، مسئله را ساده می‌کند و به اعتراض احتمالی دانشجو پاسخ می‌دهد.

از این جهت آثار او یکی از بهترین پنجره‌های ما به زندگی واقعی یک کلاس فلسفه در سده ششم هستند. بسیاری از شاگردان این استاد پاگان احتمالاً مسیحیانی بودند که بعدها وارد کلیسا یا دستگاه بیزانس می‌شدند. بار دیگر واقعیت تاریخی بسیار پیچیده‌تر از تصویر «پاگان‌ها یک طرف، مسیحیان یک طرف و هیچ ارتباطی میانشان نبود» است.

۸.۷.۶. سیمپلیکیوس؛ شارحی که بخش‌هایی از فلسفه قدیم را نجات داد: سیمپلیکیوس (Simplicius)، حدود ۴۹۰ تا پس از ۵۳۲ میلادی، میان دو سنت آتن و اسکندریه قرار می‌گیرد. او نزد آمونیوس در اسکندریه آموزش دید و بعداً به حلقه داماسکیوس در آتن پیوست. بنابراین بهتر است او را فیلسوف متأخر سنت آتنی با آموزش اسکندرانی بدانیم، نه صرفاً یک «فیلسوف اسکندرانی».

شرح‌هایی از او بر Categories، Physics، On the Heavens ارسطو و Enchiridion اپیکتتوس باقی مانده‌اند. برخلاف ادعایی که گاهی دیده می‌شود، شرح مستقلی از Metaphysics ارسطو از او در اختیار نداریم. اهمیت او فقط برای نوافلاطونی‌گری نیست. سیمپلیکیوس هنگام شرح ارسطو بارها نوشته‌های فیلسوفان بسیار قدیمی‌تر را نقل می‌کند و به همین دلیل بخش‌هایی طولانی از پارمنیدس، امپدوکلس، آناکساگوراس و زنون را برای ما حفظ کرده است.

به این ترتیب یک ارتباط جالب میان آغاز و پایان تاریخ فلسفه یونان شکل می‌گیرد که بخشی از آنچه امروز درباره پیشاسقراطیان می‌خوانیم به دلیل نقل قول‌های فیلسوفی تقریباً هزار سال متأخر باقی مانده است. البته سیمپلیکیوس تنها منبع ما نیست؛ ارسطو، تئوفراستوس، پلوتارک، سکستوس و دیگران نیز نقش مهمی در حفظ قطعات داشته‌اند.

۸.۸. آتن و اسکندریه؛ دو سنت چقدر متفاوت بودند؟

تفاوت میان آتن و اسکندریه را بهتر است تفاوت در تأکید و محیط نهادی بدانیم، نه دو فلسفه کاملاً متفاوت. در آتن، آثار باقی‌مانده بیشتر بر متافیزیک افلاطونی و تئورژی تأکید دارند و محیط مدرسه آشکارتر پاگانی بود. در اسکندریه بخش بزرگی از آثار باقی‌مانده شرح‌های آموزشی ارسطو هستند و شهر محیطی بسیار مسیحی‌تر داشت.

اما در هر دو سنت، ارسطو برای آموزش مقدماتی اهمیت داشت و افلاطون همچنان بالاترین مرجع فلسفی بود. بنابراین همان‌قدر که عبارت «آتن فقط عرفانی بود» غلط است، تصویر «اسکندریه فقط علمی و عاری از دین بود» نیز گمراه‌کننده است. جریان استاد و شاگرد میان دو شهر نیز دائمی بود.

۸.۹. مسئله اوریجن؛ دو نفر با یک نام؟

نام Origen یکی از سردرگمی‌های مهم این دوره است. امروزه معمولاً میان دو شخصیت متفاوت اوریجن اسکندرانیِ مسیحی و اوریجن افلاطونی تمایز گذاشته می‌شود و پژوهش امروز عموماً آن‌ها را دو فرد متفاوت می‌داند.

۸.۹.۱. اوریجن مسیحی: Origen of Alexandria، حدود ۱۸۵ تا ۲۵۳/۲۵۴ میلادی، یکی از بزرگ‌ترین متفکران مسیحیت اولیه بود. او در تفسیر کتاب مقدس، الهیات، فلسفه و تفسیر تمثیلی فعالیت داشت و فلسفه یونانی را صرفاً دشمن وحی نمی‌دانست؛ از آن به‌عنوان ابزاری برای فهم و نظام‌مند کردن آموزه‌های مسیحی استفاده می‌کرد.

او از اصطلاح Hypostasis درباره پدر، پسر و روح‌القدس استفاده کرد؛ اما شباهت واژگانی نباید باعث شود تثلیث مسیحی را با سه Hypostasis فلوطینی یکی بدانیم. ساختار و رابطه میان آن‌ها متفاوت است. این اشتراک بیشتر نشان می‌دهد متفکران مسیحی و افلاطونی در یک محیط مفهومی یونانی مشترک سخن می‌گفتند.

۸.۹.۲. اوریجن افلاطونی: اوریجن افلاطونی هم‌دوره فلوطین و از شاگردان آمونیوس ساکاس بود. آثار منسوب به او از میان رفته‌اند، اما به نظر می‌رسد برخلاف نومنیوس و فلوطین تمایز قاطعی میان خدای اعلی و خالق جهان ایجاد نمی‌کرد و نوعی Monism سخت‌گیرانه‌تر داشت که خدای اعلی همان خالق است.

یک ابهام جداگانه نیز وجود دارد که منابع می‌گویند اوریجن مسیحی نزد فیلسوفی به نام آمونیوس درس خوانده است. بسیاری از پژوهشگران آن شخص را همان آمونیوس ساکاس می‌دانند، اما شواهد کاملاً قطعی نیست. بنابراین رابطه شاگردی آمونیوس ساکاس با فلوطین و اوریجن افلاطونی را می‌توان مطمئن‌تر دانست، ولی ارتباطش با اوریجن مسیحی باید با علامت سؤال همراه باشد.

۸.۱۰. وقتی «شرح متن» خودش فلسفه می‌شود

یکی از ویژگی‌های تعیین‌کننده اواخر دوران باستان این است که شرح (Commentary) دیگر خلاصه ساده کتاب نبود. فرض کنید دانشجویی در کلاس پروکلوس یا آمونیوس نشسته است. استاد شاید فقط پنج خط از افلاطون یا ارسطو را بخواند، اما در شرح همین پنج خط وارد متافیزیک، الهیات، منطق، فیزیک و معرفت‌شناسی شود.

به این معنا شرح‌نویسی خودش تبدیل به ژانری خلاق برای فلسفه‌ورزی شد. شارحان نوافلاطونی همچنین معمولاً نوعی اصل حسن تفسیر (Charity) را رعایت می‌کردند. فرض اولیه این بود که فیلسوف بزرگ احمق نیست، با خودش بی‌دلیل تناقض ندارد و متنش هدفی مشخص دارد.

پس وقتی دو عبارت ارسطو متناقض به نظر می‌رسیدند، اولین واکنش این نبود که «ارسطو اشتباه کرده»، بلکه می‌پرسیدند چه تفسیری می‌تواند هر دو عبارت را معنادار و سازگار کند؟ این شیوه بعدها تأثیر عمیقی بر سنت شرح‌نویسی در بیزانس، فلسفه اسلامی و دانشگاه‌های قرون وسطایی اروپا گذاشت.

۸.۱۱. افلاطون و ارسطو؛ هماهنگ یا واقعاً مخالف؟

یکی از خطوطی که از بخش ۷ تا پایان بخش ۸ ادامه دارد، پرسش از رابطه افلاطون و ارسطوست.

  • آنتیوخوس تا حد زیادی آن‌ها را هماهنگ می‌دید.

  • آتیکوس با این پروژه به‌شدت مخالف بود.

  • فلوطین ارسطو را بسیار مفید می‌دانست، اما در مسائل مهمی با او اختلاف داشت.

  • فرفوریوس بر سازگاری دو سنت تأکید بیشتری گذاشت.

  • یامبلیخوس پروژه هماهنگی را ادامه داد.

  • سوریانوس ارسطو را در منطق و طبیعت مرجع می‌دانست اما در متافیزیک از افلاطون علیه او دفاع می‌کرد.

  • پروکلوس ارسطو را مرحله‌ای ضروری از آموزش می‌دانست، ولی افلاطون را مرجع بالاتر می‌دید.

  • آمونیوس اسکندرانی حتی می‌کوشید برخی تفاوت‌های الهیات ارسطویی و افلاطونی را کاهش دهد.

این مناقشه بعدها یکی از مسائل اصلی فلسفه اسلامی، یهودی و مسیحی شد.

۸.۱۲. از افلاطون تا داماسکیوس؛ متافیزیک چگونه تغییر کرد؟

اگر بخواهیم مسیر چند قرن را بسیار فشرده کنیم، از افلاطونی آغاز می‌کنیم که درباره مُثُل، خیر، صانع و نفس سخن می‌گوید. آکادمی قدیم ریاضیات و اصول متافیزیکی را توسعه می‌دهد و سپس شکاکیت آکادمیک ادعای معرفت قطعی را به چالش می‌کشد. آنتیوخوس دوباره به فلسفه مثبت بازمی‌گردد. اودوروس و افلاطونیان فیثاغوری‌شده مفهوم واحد و اصول متعالی را برجسته می‌کنند. پلوتارک و آلکینوس خدا، مُثُل و نفس جهان را در نظام‌هایی تازه قرار می‌دهند و نومنیوس میان خدای نخستین و Demiurge تمایز می‌گذارد. با فلوطین معماری مشهور

One → Intellect → Soul

پدید می‌آید. فرفوریوس ارسطو را عمیق‌تر در این سنت ادغام می‌کند. یامبلیخوس سلسله‌مراتب را پیچیده‌تر و Theurgy را پررنگ می‌کند. پروکلوس ساختاری بسیار مفصل از واحد، Henads، مراتب عقلانی و نفس می‌سازد و اصل

Monē → Proodos → Epistrophē

را نظام‌مند می‌کند. و در پایان داماسکیوس حتی می‌پرسد آیا «واحد» برای توصیف مبدأ نهایی بیش از حد مشخص نیست؟ و به سوی مفهوم ناگفتنی حرکت می‌کند.

۸.۱۳. نوافلاطونی‌گری چگونه وارد فلسفه اسلامی شد؟

انتقال فلسفه یونانی به عربی یکی از عجیب‌ترین فصل‌های این تاریخ است. در این فرایند دو مجموعه مهم نوافلاطونی مدتی زیر نام ارسطو وارد جهان فکری اسلامی شدند. بخش‌هایی از Enneads IV–VI فلوطین در محیط فلسفی مرتبط با الکندی به عربی ترجمه و بازپردازی شدند و متنی با نام اثولوجیا / الهیات ارسطو (Theology of Aristotle) پدید آمد.

در نتیجه فیلسوفان مسلمان با مفاهیمی مانند واحد، عقل و نفس روبه‌رو می‌شدند، اما بخشی از این آموزه‌ها را به‌عنوان فلسفه ارسطو دریافت می‌کردند. تقریباً همین اتفاق برای پروکلوس رخ داد. بخش‌هایی از Elements of Theology در اثری عربی با عنوان کتاب خیر محض ( Kalām fī maḥḍ al-khayr) بازپردازی شد که در لاتین Liber de Causis نام گرفت و مدت‌ها اثر ارسطو تصور می‌شد. بنابراین «ارسطویی» که یک فیلسوف در بغداد سده نهم می‌شناخت گاهی ترکیبی عجیب بود:

Aristotle + Plotinus + Proclus

و این یکی از دلایلی است که در فیلسوفانی مانند فارابی و ابن‌سینا عناصر ارسطویی و نوافلاطونی تا این اندازه نزدیک به هم دیده می‌شوند.

۸.۱۴. مسیر انتقال به مسیحیت

نوافلاطونی‌گری از مسیر دیگری نیز وارد الهیات مسیحی شد. اندیشه‌های فلوطین و فرفوریوس بر آگوستین تأثیر گذاشتند و چند قرن بعد آثار پروکلوس در نوشته‌های Pseudo-Dionysius بازسازی شدند. دیونوسیوس مفاهیمی مانند سلسله‌مراتب، صدور، بازگشت و الهیات سلبی را در چارچوبی مسیحی به کار گرفت و از این مسیر نوافلاطونی‌گری بر الهیات مسیحی شرقی و غربی تأثیر عمیقی گذاشت.

۸.۱۵. فلوطین، یامبلیخوس و پروکلوس؛ سه مرحله نوافلاطونی‌گری

تفاوت این سه متفکر را می‌توان به شکلی فشرده دید. در فلوطین ساختار اصلی نسبتاً ساده‌تر است:

One → Intellect → Soul

و راه بازگشت انسان عمدتاً از طریق فضیلت، دیالکتیک و contemplation می‌گذرد. بخشی از نفس نیز همچنان با جهان معقول مرتبط باقی می‌ماند. در یامبلیخوس سلسله‌مراتب پیچیده‌تر می‌شود و نفس انسانی عمیق‌تر در جهان مادی قرار می‌گیرد. بنابراین فلسفه به‌تنهایی برای بازگشت کافی نیست و Theurgy و یاری الهی اهمیت اساسی پیدا می‌کنند. در پروکلوس همین مسیر به یک دستگاه عظیم و بسیار نظام‌مند از One، Henads، مراتب عقلانی، نفس‌ها و مراتب مختلف هستی تبدیل می‌شود. فلسفه، الهیات و تئورژی در یک ساختار واحد قرار می‌گیرند.

۸.۱۶. افلاطونی‌گری میانه و نوافلاطونی‌گری چه تفاوتی داشتند؟

مرز میان این دو کاملاً دقیق نیست، اما برای فهم آموزشی می‌توان تفاوت مهمی را مشخص کرد. در افلاطونی‌گری میانه ساختار متافیزیکی بسیار متنوع بود؛ اغلب چیزی مانند

God / Intellect → Forms → World Soul → Cosmos

دیده می‌شود، اما هر فیلسوف نسخه متفاوتی از آن ارائه می‌کند. از فلوطین به بعد، یک اصل برجسته‌تر می‌شود که مبدأ نهایی کاملاً واحد و حتی فراتر از Being و Intellect است. از آن:

Intellect → Soul → مراتب پایین‌تر

پدید می‌آیند و مسئله اصلی فلسفه تبدیل می‌شود به اینکه چگونه تمام کثرت از واحد وابسته است و چگونه دوباره به مبدأ خود بازمی‌گردد.

۸.۱۷. جمع‌بندی؛ فلسفه یونانی تا کجا پیش رفت؟

اگر کل مسیر فلسفه یونان را از ابتدا نگاه کنیم، پرسش‌ها دائماً تغییر کرده‌اند.

  • پیشاسقراطیان پرسیدند جهان از چه ساخته شده و چگونه کار می‌کند؟

  • سقراط پرسید چگونه باید زندگی کرد؟

  • افلاطون واقعیت حقیقی و خیر چیست؟

  • ارسطو موجودات چگونه و به چه عللی آن چیزی هستند که هستند؟

  • مکاتب هلنیستی چگونه در جهانی ناپایدار و خارج از کنترل خود به سعادت برسیم؟

و در دوره یونانی–رومی و اواخر دوران باستان پرسش تازه‌ای هرچه پررنگ‌تر شد که آیا پشت تمام این سنت‌های فلسفی، نوعی حکمت اصیل و مشترک وجود دارد؟

آنتیوخوس تلاش کرد افلاطون، ارسطو و رواقیان را دوباره به یک سنت متصل کند. اودوروس و نوفیثاغوریان واحد، عدد و فیثاغورس را احیا کردند. آندرونیکوس و اسکندر افرودیسی متون ارسطو را دوباره به مرکز فلسفه آوردند. نومنیوس افلاطون، فیثاغورس و «حکمت باستانی» را به هم نزدیک کرد.

و سرانجام فلوطین همه این تحولات را در پرسشی بنیادی متمرکز کرد که «اگر واقعیت کثیر است، منشأ نهایی وحدت چیست؟ پاسخ او واحد (The One) است. از واحد، عقل؛ از عقل، نفس؛ و از نفس، نظم جهان محسوس. اما همین متافیزیک بلافاصله به اخلاق تبدیل می‌شود.

اگر نفس انسان نیز در همین ساختار قرار دارد، پرسش بعدی ناگزیر است که اگر از مبدأیی عقلانی و واحد آمده‌ایم، چگونه به آن بازگردیم؟

  • فلوطین پاسخ داد با تطهیر، فلسفه و contemplation.

  • یامبلیخوس افزود با یاری خدایان و Theurgy.

  • پروکلوس این حرکت را به قانون کلی هستی تبدیل کرد

    :

Monē → Proodos → Epistrophē

هر چیز در علت خود ریشه دارد، از آن صادر می‌شود و دوباره به سوی آن بازمی‌گردد.

  • داماسکیوس در پایان حتی آخرین واژه را نیز زیر سؤال برد کهاگر مبدأ همه چیز فراتر از هر تعین است، آیا حتی نامیدن آن به "واحد" نیز بیش از حد گفتن نیست؟

در این نقطه فلسفه یونانی به یکی از دورترین مرزهای خود رسیده بود که عقل با استفاده از عقل، مرزهای خودِ عقل را بررسی می‌کرد.

اما این پایان داستان نبود. سنت نوافلاطونی از آتن و اسکندریه وارد مسیحیت، بیزانس، جهان اسلامی، فلسفه یهودی و سپس فلسفه لاتینی قرون وسطی شد. بسیاری از بحث‌های بعدی درباره خدا و صفاتش، وجود و ماهیت، عقل فعال، صدور کثرت از واحد، کلیات، علیت، نفس و الهیات سلبی بدون این چند سده پایانی فلسفه یونانی قابل فهم نیستند.

بخش ۹: نقشه کلی تحول فلسفه یونان

۹.۱. از جست‌وجوی مبدأ طبیعت تا جست‌وجوی اصل نخستین

بیش از هزار سال فلسفه یونان را نمی‌توان صرفاً مجموعه‌ای از نام‌ها و نظریه‌های جدا از هم دانست. فیلسوفان باستان آثار و اندیشه‌های پیشینیان خود را می‌خواندند، نقد می‌کردند، بازتفسیر می‌کردند و گاهی ادعا می‌کردند معنای حقیقی یک سنت قدیمی در طول زمان فراموش شده است.

اما این تاریخ یک خط مستقیم هم نیست؛ به این معنا که هر فیلسوف لزوماً مسئله‌ای را از نفر قبلی تحویل نگرفت و حل نکرد تا نفر بعدی ادامه‌اش دهد. هراکلیتوس و پارمنیدس الزاماً در حال پاسخ مستقیم به یکدیگر نبودند، سوفسطاییان یک «مکتب» واحد نداشتند، آکادمی افلاطون چند نسل بعد به مرکز شکاکیت تبدیل شد و سپس دوباره به متافیزیک ایجابی بازگشت، و نوافلاطونیانی که از دید امروز نوآوری‌های بزرگی داشتند خودشان غالباً تصور می‌کردند فقط معنای حقیقی افلاطون را آشکار می‌کنند. بنابراین بهتر است تاریخ فلسفه یونان را نه یک زنجیره ساده، بلکه گفت‌وگویی چندصدایی و چندصدساله بدانیم؛ گفت‌وگویی که در آن پرسش‌های قدیمی بارها در قالب‌هایی تازه بازمی‌گردند.

۹.۲. ملطیان؛ طبیعت را با خود طبیعت توضیح بده

یکی از نخستین تحولات بزرگ فلسفه یونانی با تالس، آناکسیمندر و آناکسیمنس در شهرهای ایونیا رخ داد. اهمیت آن‌ها را نباید با روایت ساده «مردم ابتدا اسطوره باور می‌کردند و بعد تالس ناگهان علم را اختراع کرد» توضیح داد. دین، اسطوره و فلسفه مدت‌ها در کنار یکدیگر باقی ماندند و اندیشه یونانی نیز در خلأ رشد نکرد؛ تماس با مصر، بین‌النهرین و دیگر فرهنگ‌های خاور نزدیک در رشد دانش یونانی بی‌اهمیت نبود.

بااین‌حال، نوع پرسش در حال تغییر بود. به‌جای اینکه فقط بپرسند «کدام خدا جهان را ساخته است؟»، بیشتر می‌پرسیدند «چه اصل یا فرایندی می‌تواند تغییرات طبیعت را توضیح دهد؟»

تالس آب را با اصل جهان مرتبط کرد. آناکسیمندر از Apeiron، یعنی نامحدود یا نامتعین، سخن گفت و آناکسیمنس هوا را اصل بنیادی دانست و تغییر را با تراکم و رقیق‌شدن توضیح داد. در اینجا مفهوم Archē اهمیت پیدا می‌کند. Archē را بهتر است فقط «ماده اولیه» ترجمه نکنیم؛ معنای گسترده‌تر آن مبدأ، اصل یا سرچشمه تبیین‌کننده است. همین نکته نشان می‌دهد از همان آغاز، فلسفه یونانی فقط در جست‌وجوی «یک ماده» نبود، بلکه دنبال چیزی بود که بتواند کثرت پدیده‌های جهان را توضیح دهد. حرکت اصلی را می‌توان این‌گونه خلاصه کرد:

پدیده‌های بسیار ← جست‌وجوی یک اصل بنیادی ← Archē ← تبیین طبیعی و نظام‌مند

۹.۳. فیثاغوریان؛ شاید ماده برای فهم جهان کافی نباشد

فیثاغوریان مسیر دیگری گشودند. جهان فقط از «چیزها» تشکیل نشده بود؛ نسبت، ساختار، نظم و هماهنگی نیز اهمیت داشتند. نمونه مشهور موسیقی است. اگر طول سیم‌ها نسبت‌های عددی خاصی داشته باشد، فواصل موسیقایی منظم ایجاد می‌شوند؛ مثلاً نسبت ۲:۱ با اکتاو ارتباط دارد. از چنین مشاهداتی پرسشی بسیار بزرگ‌تر شکل گرفت که اگر موسیقی ساختاری عددی دارد، آیا کل Cosmos نیز نظمی ریاضی دارد؟

از همین‌جا یکی از ماندگارترین ایده‌های تاریخ فلسفه و علم شکل گرفت که واقعیت ممکن است دارای ساختاری ریاضی باشد. البته نباید فیثاغوری‌گری را با ریاضی‌فیزیک مدرن یکی کرد. عدد برای آنان فقط ابزار اندازه‌گیری نبود؛ با کیهان‌شناسی، موسیقی، اخلاق، دین و حتی سبک زندگی پیوند داشت.

پس سؤال فلسفه کمی تغییر کرد. دیگر فقط نمی‌پرسیم جهان از چه ساخته شده است؟ بلکه میپرسیم جهان بر اساس چه نسبت و ساختاری نظم یافته است؟

۹.۴. هراکلیتوس؛ تغییر در دل نظم

هراکلیتوس را معمولاً با جمله مشهور «همه چیز در جریان است» معرفی می‌کنند، اما Panta Rhei صورت‌بندی مشهور متأخری است و بهتر نیست آن را بدون توضیح نقل‌قول مستقیم خود او بدانیم. اندیشه هراکلیتوس پیچیده‌تر از این ادعاست که «هیچ چیز ثابت نیست». او هم‌زمان بر تغییر، وحدت اضداد، Logos، اندازه و نظم تأکید دارد. جهان تغییر می‌کند، اما این تغییر الزاماً به معنای آشوب مطلق نیست؛ خود تغییر نیز می‌تواند تابع نوعی نظم باشد.

مثال رودخانه مسئله را روشن می‌کند. آب‌های تازه دائماً وارد رودخانه می‌شوند. اگر رودخانه امروز از همان ذرات آبی تشکیل نشده باشد که دیروز در آن بودند، چرا همچنان آن را همان رودخانه می‌نامیم؟ از اینجا پرسشی بنیادی پدید می‌آید که چگونه چیزی می‌تواند تغییر کند و در عین حال هویت خود را حفظ کند؟

این پرسش هنوز در متافیزیک معاصر در بحث‌هایی مانند Persistence و Identity through Change حضور دارد. اما بهتر است از پیوندهای اغراق‌آمیز با آنتروپی، مکانیک کوانتومی یا نظریات علمی جدید خودداری کنیم؛ شباهت در پرسش فلسفی وجود دارد، نه تداوم مستقیم یک نظریه علمی.

۹.۵. پارمنیدس؛ وقتی خودِ «هستی» تبدیل به مسئله می‌شود

پارمنیدس یکی از رادیکال‌ترین پرسش‌های فلسفه باستان را مطرح کرد. اگر چیزی نیست، چگونه می‌توان درباره‌اش فکر کرد، از آن سخن گفت یا گفت که از آن چیزی پدید آمده است؟ و اگر چیزی واقعاً هست، چگونه می‌تواند به «نیستی» تبدیل شود؟ از چنین پرسش‌هایی، مفاهیمی مانند پیدایش، نابودی، تغییر و کثرت دیگر بدیهی نبودند؛ باید از نظر عقلانی توضیح داده می‌شدند.

نسخه ساده کتاب‌های عمومی معمولاً می‌گوید که پارمنیدس معتقد بود فقط یک موجود ثابت وجود دارد و تمام جهان محسوس توهم است. این یکی از تفسیرهای تاریخی مهم است، اما تنها تفسیر موجود نیست. درباره نوع Monism پارمنیدس، جایگاه جهان متغیر و حتی نسبت بخش کیهان‌شناختی شعر او با استدلال درباره هستی هنوز اختلاف جدی وجود دارد.

برای نقشه تاریخی، عبارت محتاطانه‌تر و مهم‌تر این است که پارمنیدس مسئله شرایط عقلانی «هستی» را آن‌قدر رادیکال کرد که نسل بعد مجبور شد توضیح دهد تغییر و کثرت چگونه بدون پیدایش چیزی از نیستی ممکن‌اند.

۹.۶. امپدوکلس، آناکساگوراس و اتم‌گرایان؛ تغییر بدون پیدایش از نیستی

یکی از پاسخ‌های مهم به مسئله پارمنیدسی چنین بود که چیزهای بنیادی خودشان پدید نمی‌آیند و نابود نمی‌شوند؛ آنچه ما پیدایش و نابودی می‌نامیم بیشتر حاصل ترکیب و جدایی آن‌هاست. اما این پاسخ شکل‌های متفاوتی پیدا کرد:

  • امپدوکلس از چهار «ریشه» پایدار ــ خاک، آب، هوا و آتش ــ سخن گفت و دو نیروی Love و Strife را مسئول ترکیب و جدایی آن‌ها دانست.

  • آناکساگوراس نظریه متفاوتی داشت. جهان از مجموعه‌ای گسترده از اجزا یا portions تشکیل شده بود و تغییر نتیجه ترکیب و جدایی آن‌ها بود. Nous — عقل نیز آغازگر حرکت کیهانی محسوب می‌شد.

  • لوکیپوس و دموکریتوس پاسخ رادیکال‌تری ارائه کردند: Atoms + Void. اتم‌ها پایدار و تقسیم‌ناپذیر تصور می‌شوند و در خلأ حرکت می‌کنند؛ اشیایی که ما می‌بینیم ترکیب‌هایی موقتی از همین اتم‌ها هستند.

بنابراین نسل پس از پارمنیدس یک راه‌حل عمومی مشترک اما با نسخه‌های مختلف پیدا کرد:

ثبات عناصر بنیادین + تغییر آرایش = امکان تغییر جهان بدون آفرینش از نیستی

این نقطه برای تاریخ فلسفه بسیار مهم است، زیرا مسئله دیگر این نیست که آیا تغییر وجود دارد؟ بلکه چه چیزی باید ثابت بماند تا تغییر امکان‌پذیر شود؟

۹.۷. سوفسطاییان؛ زبان، قانون و قدرت وارد مرکز فلسفه می‌شوند

ظهور سوفسطاییان را نباید با این داستان توضیح داد که «فیلسوفان طبیعی با یکدیگر اختلاف کردند و سوفسطاییان نتیجه گرفتند حقیقت وجود ندارد». سوفسطاییان خودشان یک مکتب واحد نبودند و پیدایش آن‌ها با شرایط اجتماعی و سیاسی سده پنجم پیش از میلاد ارتباط داشت: رشد آموزش حرفه‌ای، اهمیت دادگاه‌ها، مجامع سیاسی دولت‌شهر، رقابت عمومی و نیاز به سخنوری.

آنان آموزگاران حرفه‌ای بودند و یکی از مهم‌ترین حوزه‌های کارشان فن سخن و موفقیت در زندگی مدنی بود. جمله مشهور پروتاگوراس که میگوید «انسان مقیاس همه چیز است» می‌تواند نوعی نسبی‌گرایی درباره ادراک یا داوری تلقی شود، اما حتی درباره معنای همین عبارت نیز تفسیرهای متفاوت وجود دارد. بنابراین بهتر است از جمله‌هایی مانند «سوفسطاییان ثابت کردند حقیقت مطلق وجود ندارد» کاملاً پرهیز کرد.

اهمیت واقعی حرکت سوفسطایی این است که حوزه فلسفه گسترش یافت. حالا علاوه بر پرسش «جهان چیست؟»، سؤال‌های دیگری نیز جدی شدند:

  • ما چگونه درباره جهان سخن می‌گوییم؟

  • قانون طبیعی است یا قراردادی؟

  • قدرت سیاسی چگونه از زبان استفاده می‌کند؟

  • آیا فضیلت را می‌توان آموزش داد؟

  • یک استدلال چگونه مخاطب را قانع می‌کند؟

این‌ها همان مسائلی‌اند که سقراط، افلاطون و ارسطو را مستقیماً درگیر خواهند کرد.

۹.۸. سقراط؛ فلسفه به‌عنوان بررسی زندگی

سقراط چیزی ننوشت و تقریباً تمام شناخت ما از او از نویسندگانی مانند افلاطون، گزنفون و آریستوفانس می‌آید که تصاویر کاملاً یکسانی از او ارائه نمی‌کنند. به همین دلیل مسئله «سقراط تاریخی» همیشه باقی می‌ماند.

بااین‌حال، یک محور مهم در سنت سقراطی روشن است: زندگی انسان باید مورد بررسی قرار گیرد. پرسش سقراطی فقط این نیست که آیا عدالت خوب است؟ بلکه عدالت چیست؟ یا فقط اینکه «این شخص شجاع است؟» کافی نیست؛ باید پرسید شجاعت چیست که همه اعمال شجاعانه را شجاع می‌کند؟

در روش Elenchus، سقراط معمولاً از مخاطب تعریفی می‌خواهد، نتایج آن تعریف را بررسی می‌کند، دیگر باورهای مخاطب را وارد گفت‌وگو می‌کند و نشان می‌دهد باورهای او ممکن است با هم ناسازگار باشند. نتیجه اغلب Aporia یا سرگشتگی است. اما Aporia شکست فلسفه نیست؛ آغاز آن است که «فکر می‌کردم می‌دانم؛ حالا فهمیده‌ام مسئله پیچیده‌تر است.»

در سنت افلاطونی، معرفت به خیر و فضیلت به‌شدت به یکدیگر مرتبط‌اند و خطای اخلاقی با جهل پیوند پیدا می‌کند. بااین‌حال، به دلیل مشکل منابع بهتر است کل اخلاق سقراط تاریخی را به فرمول ساده «فضیلت = معرفت» تقلیل ندهیم. جمله مشهور Apology که می‌گوید «زندگی بررسی‌نشده برای انسان ارزش زیستن ندارد» شاید بهترین نماد این میراث باشد؛ البته نه خلاصه تمام فلسفه سقراط یا تمام فلسفه یونان.

۹.۹. شاگردان سقراط؛ یک استاد، چند سنت متضاد

یکی از مهم‌ترین نکات در نقشه تحول فلسفه یونان این است که مرگ سقراط به پیدایش یک مکتب واحد سقراطی منجر نشد. شاگردان و وارثانش ویژگی‌های متفاوتی از زندگی و گفت‌وگوهای او را برجسته کردند.

  • افلاطون بر معرفت، حقیقت، مُثُل و نظم نفس و شهر تأکید کرد.

  • آنتیستنس و سپس کلبیان بر فضیلت، خودبسندگی و کاهش وابستگی به قراردادهای اجتماعی تمرکز کردند. این مسیر از دیوگنس و کراتس عبور کرد و بعدها بر زنون و رواقی‌گری اثر گذاشت.

  • آریستیپوس و کورناییان لذت و تجربه حاضر را برجسته کردند؛ سنتی که بعدها نقطه مقایسه مهمی برای اپیکوریسم شد.

  • مگاراییان نیز جنبه‌های جدلی و منطقی سنت سقراطی را گسترش دادند و به مسائلی مانند امکان، ضرورت و گزاره‌های شرطی توجه کردند. استیلپون نیز از چهره‌هایی بود که بر زنون تأثیر گذاشت.

نتیجه جالب این است که از سقراط هم کلبیِ زاهد، هم کورناییِ لذت‌گرا و هم افلاطونِ متافیزیسین پدید آمدند. این اختلاف نشان می‌دهد سقراط نظام بسته‌ای از آموزه‌ها برای پیروانش به جا نگذاشته بود. میراث او بیشتر مجموعه‌ای از پرسش‌ها، ارزش‌ها، شیوه بحث و الگویی از زندگی فلسفی بود.

۹.۱۰. افلاطون؛ آیا معرفت به واقعیتی ثابت نیاز دارد؟

افلاطون بسیاری از مسائل قبلی را در ساختاری تازه کنار هم قرار داد. به شکلی بسیار کلی می‌توان گفت مسئله تغییر در هراکلیتوس، مسئله هستی در پارمنیدس، جست‌وجوی تعریف و فضیلت در سقراط و توجه فیثاغوری به ریاضیات، نظم و نفس همگی در فضای فلسفه او حضور پیدا می‌کنند؛ هرچند نباید این مسئله را به یک زنجیره تأثیرگذاری ساده تبدیل کرد.

یکی از مسائل اصلی این است: اگر انسان‌های زیبا تغییر می‌کنند، قوانین عادلانه متفاوت‌اند و اشیای مساوی هیچ‌گاه کاملاً برابر نیستند، چگونه می‌توانیم درباره زیبایی، عدالت و برابری به شکلی کلی فکر کنیم؟ یکی از پاسخ‌های افلاطونی مُثُل (Forms) اما «عالم مُثُل» را نباید مانند مکانی دیگر در آن سوی جهان تصور کرد. Forms واقعیت‌هایی معقول و غیرمحسوس هستند که استقلال آن‌ها از اشیای جزئی بیشتر متافیزیکی است تا جغرافیایی.

خود افلاطون نیز مشکلات نظریه مُثُل را نادیده نمی‌گیرد. در Parmenides اعتراض‌های بسیار دشواری علیه صورت‌هایی از این نظریه مطرح می‌شوند. بنابراین فلسفه افلاطون را بهتر است پروژه‌ای زنده و در حال بازاندیشی بدانیم، نه دستگاهی که در جوانی کامل شد و تا پایان عمر بدون تغییر باقی ماند.

این متافیزیک با سیاست نیز ارتباط پیدا می‌کند. Republic در اصل با مسئله‌ای اخلاقی آغاز می‌شود: آیا همیشه بهتر است عادل باشیم تا ناعادل؟ شهر آرمانی بخشی از پاسخ به این مسئله است. پس ارتباط Forms با philosopher-king وجود دارد، اما مسئله سیاسی افلاطون را نباید به شعار «کسی که عالم مُثُل را دیده باید حکومت کند» تقلیل داد. پرسش عمیق‌تر این است که معرفت، شخصیت، آموزش و قدرت سیاسی چگونه باید با یکدیگر مرتبط شوند؟

۹.۱۱. ارسطو؛ ساختار و علت را در خود جهان جست‌وجو کن

ارسطو حدود بیست سال عضو آکادمی بود. بنابراین بهتر است او را صرفاً «فیلسوف ضدافلاطونی» ندانیم. بسیاری از پرسش‌های افلاطون در فلسفه ارسطو باقی می‌مانند؛ آنچه تغییر می‌کند نوع پاسخ است. یکی از بنیادی‌ترین حرکت‌ها این است که به جای جدا کردن Form از موجود محسوس، ارسطو ماده و صورت را در خود موجود طبیعی بررسی می‌کند. درخت بلوط واقعی باید از جهت ماده، ساختار، توان رشد، فعالیت و غایتش بررسی شود. برای شناخت کامل آن نیز یک نوع «علت» کافی نیست؛ باید بپرسیم:

  • از چه ساخته شده است؟

  • چه ساختاری دارد؟

  • چه چیزی منشأ تغییر آن است؟

  • این ساختار چه کارکرد یا غایتی دارد؟

در منطق نیز بهتر است نگوییم «ارسطو منطق را اختراع کرد». استدلال و جدل پیش از او سابقه داشت. اهمیت ارسطو این است که نخستین نظام جامع و صوری باقی‌مانده درباره منطق و نظریه استنتاج را تدوین کرد و منطق را به حوزه‌ای نظام‌مند از تحقیق تبدیل کرد.

علم نیز از نظر او فقط ثبت اینکه «چه اتفاقی می‌افتد» نیست؛ دانش کامل باید چرایی را روشن کند و برهان علمی روابط علّی و اصول را آشکار سازد. در اخلاق هم نظریه ارسطو را نباید فقط در عبارت «فضیلت حد وسط است» خلاصه کرد. Eudaimonia با فعالیت مطابق فضیلت، عادت، خرد عملی، دوستی، لذت، خیرهای بیرونی و حتی جایگاه زندگی نظری ارتباط دارد. «حد وسط» فقط یکی از اجزای این تصویر بزرگ‌تر است.

۹.۱۲. آکادمی و لوکیوم؛ فلسفه تبدیل به یک سنت پژوهشی می‌شود

پس از افلاطون و ارسطو اتفاق نهادی مهمی رخ داده بود. فلسفه دیگر فقط فعالیت یک شخصیت بزرگ یا مجموعه‌ای از کتاب‌ها نبود؛ جامعه‌هایی از پژوهش، آموزش و مناظره شکل گرفته بودند که چندین نسل ادامه پیدا کردند.

در آکادمی، پس از افلاطون، شخصیت‌هایی مانند اسپئوسیپوس، کسنوقراطس، پولمون، کراتس و سرانجام آرکسیلائوس به رهبری رسیدند. نکته شگفت‌انگیز این است که نهادی که افلاطون بنا کرده بود چند نسل بعد به مرکز Academic Skepticism تبدیل شد.

در لوکیوم نیز تئوفراستوس، استراتون و دیگر مشائیان تحقیقات را در منطق، گیاه‌شناسی، موسیقی، جغرافیا و حتی تاریخ علم ادامه دادند. این مرحله نشان می‌دهد فلسفه یونانی دیگر صرفاً داستان «نابغه‌های منفرد» نبود؛ سنت پژوهش جمعی و انتقال دانش میان نسل‌ها نیز به بخش مهمی از فلسفه تبدیل شده بود.

۹.۱۳. دوران هلنیستی؛ فلسفه به‌عنوان نظام و شیوه زندگی

روایت قدیمی می‌گفت اسکندر آمد، دولت‌شهرها فروپاشیدند، انسان یونانی از سیاست ناامید شد و فلسفه به نوعی درمان اضطراب شخصی تبدیل شد. این روایت امروز بیش از حد ساده دانسته می‌شود. دولت‌شهرها از بین نرفتند و سیاست نیز ناپدید نشد. بااین‌حال درست است که سؤال چگونه خوب زندگی کنیم؟ در مکاتب هلنیستی اهمیت فوق‌العاده‌ای پیدا کرد.

اپیکوریان می‌گفتند طبیعت را بشناس تا از ترس‌های بیهوده آزاد شوی. نظام اپیکور فقط اخلاق لذت نبود؛ معرفت‌شناسی، اتم‌گرایی، نظریه نفس، میل، دوستی و عدالت را نیز شامل می‌شد. هدف چیزی نزدیک به نبود درد جسمانی و آشفتگی روانی بود.

پس اپیکوریسم صرفاً نمی‌گوید لذت ببر. بلکه بیاموز کدام لذت واقعاً ارزش هزینه‌اش را دارد. رواقیان جهان را کلی جسمانی، عقلانی و علّی می‌دیدند و انسان را موجودی عقلانی و اجتماعی درون همین کل. نتیجه اخلاقی آن‌ها این بود که فضیلت را خیر حقیقی بدان و قضاوت و اراده خود را با طبیعت عقلانی هماهنگ کن.

اما رواقی‌گری فقط اخلاق نبود؛ در منطق گزاره‌ای، فلسفه زبان، معرفت‌شناسی، نظریه علیت و جهان‌میهنی نیز نوآوری‌های مهمی داشت. در مسئله تقدیر نیز رواقیان کوشیدند توضیح دهند چگونه انسان می‌تواند در یک جهان علّی همچنان مسئول اعمالی باشد که از Assent و شخصیت خودش ناشی می‌شوند. این بحث از پیشینه‌های مهم مسئله مدرن Determinism & Responsibility است، هرچند نباید تمام مسئله باستانی را عیناً همان «اختیار» به معنای امروزی بدانیم.

شکاکان نیز یک گروه یکپارچه نبودند. باید میان شکاکیت آکادمیک و پیرونیسم فرق گذاشت. مسائلی مانند معیار حقیقت، Assent، باور، پدیدار و تعلیق حکم در مرکز بحث‌های آنان بود.

۹.۱۴. سه پاسخ متفاوت به ناامنی انسان

برای فهم تفاوت سه جریان هلنیستی، فرض کنیم فردی بخش بزرگی از ثروتش را از دست داده است.

  • اپیکوری می‌پرسد آیا هنوز نیازهای طبیعی و ضروری من تأمین می‌شوند؟ اگر پاسخ مثبت باشد، ممکن است بخش بزرگی از آنچه از دست داده بیشتر تجمل و میل غیرضروری بوده باشد.

  • رواقی می‌پرسد آیا پول همان فضیلت من بود؟ نه. پس می‌توان از دست رفتن پول را ترجیح نداد، اما ارزش اخلاقی و سعادت خود را کاملاً به آن وابسته نکرد.

  • پیرونی می‌پرسد آیا واقعاً اثبات شده ثروت فی‌نفسه خیر مطلق است؟ با توجه به اختلاف نظر گسترده درباره این مسئله، ممکن است از حکم قطعی خودداری کند.

سه مسیر متفاوت داریم:

  • کاهش میل

  • اصلاح ارزش‌گذاری

  • تعلیق داوری

اما هر سه به شکلی تلاش می‌کنند قدرت اتفاقات بیرونی بر روان انسان را کاهش دهند.

۹.۱۵. دوره یونانی–رومی؛ بازگشت به متون کلاسیک

در دوره امپراتوری روم، نوع تازه‌ای از فلسفه‌ورزی اهمیت بیشتری پیدا کرد. فیلسوفان هرچه بیشتر می‌پرسیدند:

افلاطون واقعاً چه می‌گفت؟

ارسطو واقعاً چه می‌گفت؟

آیا این دو واقعاً با هم اختلاف دارند؟

از همین‌جا شرح‌نویسی فلسفی (Commentary) به مرکز فعالیت فلسفه آمد. در افلاطونی‌گری میانه، از آنتیوخوس تا پلوتارک، آلکینوس، آتیکوس و نومنیوس، نوعی بازگشت به فلسفه ایجابی افلاطون شکل گرفت، هرچند خود این جریان بسیار متنوع بود.

در نوفیثاغوری‌گری، عدد، One، نظم کیهانی و شیوه زندگی فیثاغوری دوباره برجسته شدند. در احیای ارسطویی، آندرونیکوس و سپس اسکندر افرودیسی مطالعه دقیق آثار ارسطو را دوباره در مرکز آموزش فلسفی قرار دادند.

کم‌کم الگوی متن کلاسیک ← شرح → حل تعارض ← ساخت نظام جامع شکل گرفت.

۹.۱۶. فلوطین؛ مسئله وحدت در بنیادی‌ترین سطح واقعیت

در سده سوم میلادی فلوطین پرسشی را به نقطه‌ای رادیکال رساند که اگر همه چیز کثیر است، این کثرت چگونه می‌تواند در نهایت به اصلی واحد وابسته باشد؟ پاسخ او ساختار مشهور زیر است:

The One → Nous → Soul → Nature / Sensible World

  • The One فراتر از کثرت، تعین و حتی Being به معنای معمول است.

  • Nous قلمرو مُثُل و واقعیت معقول است.

  • Soul میان جهان عقلانی و جهان طبیعت واسطه می‌شود.

اصطلاح فیضان (Emanation) برای آموزش این نظام مفید است، اما نباید آن را مانند مایعی تصور کرد که واقعاً از واحد «سرریز» می‌شود. رابطه واحد، عقل و نفس زمانی و مادی نیست؛ مسئله وابستگی وجودی است. واحد در یک لحظه تاریخی تصمیم نمی‌گیرد Nous را تولید کند.

حرکت فلسفی در جهت عکس نیز وجود دارد:

Nature / Sensible World → Soul → Intellect → One

اما این صعود نیز حرکت مکانی به سمت «بالای آسمان» نیست؛ تحول در شیوه وجود و توجه نفس است.

۹.۱۷. یامبلیخوس، پروکلوس و داماسکیوس؛ پیچیده‌ترین معماری فلسفه یونانی

پس از فلوطین، نوافلاطونی‌گری به‌تدریج پیچیده‌تر شد.

  • فرفوریوس آثار فلوطین را تدوین کرد و ارسطو را بیشتر در برنامه آموزشی افلاطونی جذب کرد.

  • یامبلیخوس بر سلسله‌مراتب پیچیده‌تر الهی و Theurgy تأکید گذاشت و معتقد بود صعود انسان صرفاً با توان عقل فلسفی خودش کامل نمی‌شود.

  • پروکلوس این ساختار را به یکی از نظام‌مندترین دستگاه‌های متافیزیکی دوران باستان تبدیل کرد و فلسفه افلاطونی، ارسطویی، فیثاغوری، دینی و اسطوره‌ای را در ساختاری عظیم قرار داد.

  • داماسکیوس حتی خود مفهوم One را دوباره به این شکل که اگر اصل نخستین واقعاً فراتر از هر تعیین است، آیا حتی نامیدن آن به «واحد» نیز بیش از حد درباره آن نمی‌گوید؟ زیر سؤال برد. با داماسکیوس فلسفه به نقطه‌ای می‌رسد که عقل درباره محدودیت‌های خود عقل در فهم مبدأ واقعیت پرسش می‌کند.

۹.۱۸. پایان فلسفه یونانی یا آغاز زندگی دوم آن؟

بهتر است تاریخ فلسفه یونان را با جمله «سپس فلسفه یونانی پایان یافت» تمام نکنیم. آنچه رخ داد بیشتر تغییر زبان، دین و جغرافیای فلسفه بود. در جهان یونانی و بیزانسی، مطالعه افلاطون، ارسطو و نوافلاطونیان ادامه پیدا کرد. در سنت لاتینی، شخصیت‌هایی مانند سیسرون، آگوستین و بوئتیوس بخش‌های مهمی از فلسفه یونانی را منتقل کردند و در قرون وسطی و رنسانس بازیابی گسترده‌تر آثار یونانی تأثیر عظیمی بر فلسفه اروپا گذاشت. یکی از مهم‌ترین مسیرها نیز:

Greek → Syriac → Arabic

بود. در نهضت ترجمه، آثار گسترده‌ای از ارسطو، اسکندر افرودیسی و شارحان نوافلاطونی به عربی منتقل شدند. بخش‌هایی از فلوطین و پروکلوس نیز گاه زیر نام ارسطو وارد جهان عربی شدند. از این راه، فلسفه یونانی وارد گفت‌وگو با فلسفه و کلام اسلامی، فلسفه یهودی، مسیحیت شرقی و غربی و Scholasticism شد.

پس شاید بهترین جمله برای پایان این مسیر چنین باشد که پایان Antiquity پایان فلسفه یونانی نبود؛ آغاز تاریخ طولانیِ بازخوانی و بازتفسیر آن بود. در واقع، مسیر بیش از هزار ساله‌ای که با پرسش‌هایی درباره آب، هوا و Archē آغاز شده بود، سرانجام به پرسش‌هایی درباره هستی، معرفت، زندگی خوب، آزادی، خدا، وحدت و حتی حدود خود عقل رسید؛ و بسیاری از همین پرسش‌ها از طریق بغداد، قسطنطنیه، قرطبه، پاریس و دیگر مراکز فکری وارد فلسفه قرون بعد شدند.

بخش ۱۰: جمع‌بندی؛ میراث فلسفه یونان چه بود؟

پس از بیش از هزار سال تاریخ فلسفه یونان، وسوسه‌انگیز است که بگوییم «یونانیان تقریباً همه مسائل فلسفه را اختراع کردند.» اما چنین ادعایی هم تاریخی نیست و هم تصویری نادرست از جهان باستان می‌سازد. مصر، بین‌النهرین، ایران، هند و چین سنت‌های گسترده علمی، اخلاقی، دینی و فکری خود را داشتند و خود جهان یونانی نیز در تماس با فرهنگ‌های پیرامونش شکل گرفت.

اهمیت فلسفه یونان جای دیگری است. در سنتی که بعدها از جهان یونانی به روم، بیزانس، جهان سریانی و عربی، قرون وسطی، رنسانس و فلسفه جدید منتقل شد، بسیاری از حوزه‌هایی که امروز با نام‌هایی مانند منطق، متافیزیک، معرفت‌شناسی، اخلاق و فلسفه سیاسی می‌شناسیم صورت‌بندی‌های بسیار تأثیرگذاری پیدا کردند. مهم‌تر از آن، مجموعه‌ای از پرسش‌ها و روش‌های استدلالی شکل گرفت که نسل‌های بعد دیگر نمی‌توانستند به‌آسانی از کنارشان عبور کنند.

۱۰.۱. هستی، تغییر و هویت

یکی از عمیق‌ترین میراث‌های فلسفه یونان پرسش از خود هستی بود. پارمنیدس به‌جای اینکه فقط بپرسد «چه چیزهایی وجود دارند؟»، مسئله بنیادی‌تری را مطرح کرد که بودن یعنی چه؟ این پرسش در شکل‌های متفاوت از افلاطون و ارسطو تا فلوطین و بعدها ابن‌سینا و توماس آکویناس ادامه پیدا کرد. حتی امروز نیز پرسش‌هایی مانند اینکه اعداد، ویژگی‌ها، روابط یا اشیای انتزاعی به چه معنا «وجود دارند» و چه چیزی باعث می‌شود یک موجود همان موجود باقی بماند، همچنان مسائل متافیزیکی‌اند.

در کنار آن، هراکلیتوس مسئله تغییر و هویت در دل تغییر را برجسته کرد. اگر مواد تشکیل‌دهنده یک رودخانه دائماً تغییر می‌کنند، چرا هنوز همان رودخانه است؟ اگر یک شهر در طول چند قرن ساختمان‌ها، قوانین و ساکنانش را عوض کند، در چه معنایی همچنان همان شهر است؟ یا اگر بدن یک انسان دائماً تغییر کند، تداوم هویت او را چگونه توضیح می‌دهیم؟

این نوع پرسش‌ها هنوز در بحث‌های مربوط به Persistence، هویت و فلسفه فرایند حضور دارند. اما نباید از این شباهت نتیجه گرفت که هراکلیتوس نظریه‌هایی مانند ترمودینامیک یا آنتروپی را پیش‌بینی کرده بود. پرسش فلسفی می‌تواند مشابه باشد، بدون اینکه نظریه علمی یکی باشد.

۱۰.۲. ماده، ساختار و توضیح علمی

یکی از حیرت‌انگیزترین ایده‌های فلسفه باستان این بود که اشیای محسوس ممکن است از واحدهایی بسیار کوچک تشکیل شده باشند. نام Atom نیز از واژه یونانی Atomos، یعنی تقریباً «تقسیم‌ناپذیر»، آمده است.

اما باید میان اتم دموکریتوس و اتم فیزیک جدید تفاوت اساسی قائل شد. اتم باستانی نتیجه استدلال فلسفی بود، ساختار درونی نداشت و از نظر نظری تقسیم‌ناپذیر محسوب می‌شد. اتم علمی جدید در شبکه‌ای گسترده از آزمایش، شیمی، فیزیک و ریاضیات شکل گرفت و خود دارای ساختار درونی است.

بنابراین بهتر است نگوییم «دموکریتوس نظریه اتمی مدرن را کشف کرد. دقیق‌تر این است که بگوییم اتم‌گرایی یونانی یکی از مهم‌ترین پیشینه‌های مفهومی نظریه‌های ذره‌ای ماده بود، اما نظریه اتمی علمی جدید از مسیری مستقل و تجربی شکل گرفت.

در ارسطو نیز مسئله علم فقط به دانستن اینکه چه اتفاقی می‌افتد محدود نبود. علم کامل باید بتواند بگوید چرا چیزی اتفاق می‌افتد. از همین‌جا نظریه برهان و توضیح علّی اهمیت پیدا می‌کند.

البته ارسطو را نیز نباید «بنیان‌گذار علم مدرن» بنامیم. علم جدید روش‌های آزمایشی، اندازه‌گیری، ریاضیات پیشرفته، آمار و مدل‌سازی را به شکلی توسعه داده که با علم ارسطویی تفاوت‌های بسیار بزرگی دارد. اما ارسطو یکی از نخستین و تأثیرگذارترین تلاش‌ها برای ساخت نظریه‌ای نظام‌مند درباره علم، علت و توضیح را انجام داد.

۱۰.۳. حقیقت، چشم‌انداز و مسئله کلیات

پروتاگوراس با جمله مشهور «انسان مقیاس همه چیز است» یکی از مسائل ماندگار فلسفه را به شکلی رادیکال مطرح کرد. اگر یک باد برای من سرد و برای دیگری گرم باشد، آیا باد فی‌نفسه سرد است؟ گرم است؟ یا سردی و گرمی تا حدی به رابطه میان مشاهده‌گر و جهان وابسته‌اند؟

این مسئله هنوز با بحث‌هایی درباره Subjectivity، Perspectivism، Relativism و Objectivity ارتباط مفهومی دارد. اما نباید پروتاگوراس را بدون واسطه وارد نزاع‌های مدرن کنیم و مثلاً بگوییم «او همان چیزی را گفت که پست‌مدرنیست‌ها امروز می‌گویند». فاصله تاریخی و مفهومی میان این بحث‌ها بسیار زیاد است.

افلاطون پرسش دیگری را مطرح کرد که هنوز در فلسفه زنده است. وقتی می‌گوییم این سکه گرد است، آن میز گرد است و شکلی روی کاغذ گرد است، «گردی» چیست؟ آیا فقط نامی است که روی مجموعه‌ای از اشیای مشابه گذاشته‌ایم، یا ویژگی‌ای واقعی وجود دارد که این اشیا در آن مشترک‌اند؟

نظریه مُثُل یکی از مهم‌ترین پاسخ‌های تاریخی به مسئله‌ای است که بعدها Problem of Universals نامیده شد. بحث درباره Universals، Properties، Numbers و دیگر Abstract Entities هنوز ادامه دارد. برای توضیح این مسئله نیز مثال‌هایی مانند قرمزی، مثلث، عدد دو، برابری یا انسان‌بودن بسیار دقیق‌تر از مثال‌هایی مانند «حقوق بشر به‌عنوان یک Form» هستند.

۱۰.۴. منطق؛ چگونه بفهمیم یک استدلال واقعاً کار می‌کند؟

یکی از مستقیم‌ترین میراث‌های فلسفه یونانی مطالعه خود استنتاج است. ارسطو نخستین نظام جامع صوری باقی‌مانده برای تحلیل استدلال را تدوین کرد، اما تاریخ منطق با او پایان نیافت.

رواقیان چند قرن بعد نوع بسیار پیشرفته‌ای از منطق گزاره‌ای را توسعه دادند. ساختاری مانند اگر P، آنگاه Q. همان ساختاری است که امروز Modus Ponens می‌نامیم. دلیل اینکه منطق ارسطویی در تاریخ بعدی جایگاه مسلط‌تری پیدا کرد تا حد زیادی به سرنوشت متون مربوط بود. آثار ارسطو و شرح‌های فراوان بر آن‌ها باقی ماندند و به عربی و لاتین منتقل شدند، در حالی که نوشته‌های بزرگ منطقی خروسیپوس از بین رفتند.

بنابراین این تصویر که ارسطو تمام منطق را اختراع کرد و بعد تا دو هزار سال هیچ اتفاقی نیفتاد کاملا نادرست است. آنچه ماندگار شد خود پرسش بود آیا نتیجه واقعاً از مقدمات پیروی می‌کند؟ و حتی پیش از آن آیا مقدماتی که پذیرفته‌ایم خودشان موجه‌اند؟

۱۰.۵. اخلاق؛ از «چه کنم؟» تا «چه کسی بشوم؟»

پرسش اخلاقی سقراط فقط این نبود که «در این موقعیت چه کاری انجام دهم؟» او مسئله‌ای بنیادی‌تر مطرح می‌کرد که چه نوع انسانی باید بشوم؟ از همین‌جا اخلاق می‌تواند از مجموعه‌ای از قوانین رفتاری فراتر رود و به مسئله شخصیت تبدیل شود.

آیا کسی که کار بدی انجام می‌دهد واقعاً می‌فهمد چه می‌کند؟ آیا آموزش می‌تواند شخصیت اخلاقی را تغییر دهد؟ آیا برای فضیلت باید ابتدا بدانیم فضیلت چیست؟ خودفریبی چگونه ممکن است؟ و آیا موفقیت بیرونی بدون سلامت نفس واقعاً ارزشمند است؟ این پرسش‌های سقراطی هنوز در اخلاق و Moral Psychology حضور دارند.

ارسطو این مسئله را یک قدم دیگر گسترش داد. انسان فقط نباید عمل درست را بشناسد؛ باید به انسانی تبدیل شود که به‌طور پایدار درست عمل می‌کند. فضیلت از طریق عادت، تربیت، خرد عملی، دوستی و حتی محیط سیاسی شکل می‌گیرد. این دیدگاه یکی از مهم‌ترین پیشینه‌های تاریخی Virtue Ethics است؛ رویکردی که در فلسفه اخلاق معاصر دوباره در کنار Consequentialism و Deontology به یکی از خانواده‌های مهم نظریه اخلاقی تبدیل شده است.

۱۰.۶. اپیکور؛ شاید مشکل فقط کمبود لذت نباشد

پرسش اپیکوری حتی برای خواننده امروز نیز بسیار آشناست که آیا بخشی از رنج ما نه از کمبود امکانات، بلکه از ساختار امیال و باورهایمان ناشی می‌شود؟ اگر میل من به پول، شهرت یا منزلت اجتماعی هیچ نقطه اشباعی نداشته باشد، هر مقدار که به دست بیاورم باز هم می‌توانم احساس کمبود کنم. در مقابل، نیاز طبیعی مانند تشنگی نقطه‌ای دارد که در آن بدن می‌گوید کافی است. اپیکور از همین تفاوت برای نقد امیال بی‌حد استفاده می‌کند.

مسئله مرگ نیز از همین جنس است. اگر پس از مرگ دیگر تجربه‌ای وجود نداشته باشد، دقیقاً از چه چیزی در «مرده بودن» می‌ترسیم؟ پاسخ اپیکور مسئله را تمام نکرد و نظریه‌های رقیبی مانند محرومیت از آینده در برابر آن شکل گرفته‌اند، اما خود پرسش هنوز در فلسفه مرگ زنده است. می‌توان میان ساده‌زیستی اپیکوری و برخی شیوه‌های مینیمالیستی امروز شباهت‌هایی پیدا کرد، اما بهتر است نگوییم «اپیکور بنیان‌گذار مینیمالیسم بود». شباهت در برخی ایده‌هاست، نه هویت تاریخی دو سنت.

۱۰.۷. رواقیان؛ علیت، مسئولیت و عواطف

رواقیان با مسئله‌ای روبه‌رو شدند که هنوز برای فلسفه دشوار است که اگر تمام رویدادهای جهان علتی داشته باشند، چگونه انسان می‌تواند مسئول اعمال خودش باشد؟ پاسخ آن‌ها را می‌توان تقریباً چنین خلاصه کرد: مسئولیت لزوماً به این معنا نیست که عمل من کاملاً بدون علت باشد. مهم است عمل از چه علتی ناشی شده است. اگر رفتار من از Assent، شخصیت و ساختار عقلانی خودم ناشی شود، در معنایی از خود من صادر شده است، حتی اگر خود من نیز بخشی از شبکه علی جهان باشم.

به همین دلیل رواقی‌گری یکی از پیشینه‌های تاریخی چیزی است که امروز Compatibilism نامیده می‌شود، هرچند نظریه‌های باستانی و مدرن را نباید کاملاً یکسان گرفت. رواقیان درباره عواطف نیز ایده‌ای بسیار تأثیرگذار داشتند. میان یک رویداد و واکنش عاطفی ما اغلب داوری ارزشی قرار دارد.

برای مثال کسی از من انتقاد می‌کند. اگر داوری کنم این انتقاد فاجعه‌ای برای ارزش و منزلت من است، ممکن است خشم و اضطراب شدیدی ایجاد شود. اما اگر داوری تغییر کند، واکنش عاطفی نیز می‌تواند تغییر کند. این مسئله به معنای حذف احساس نیست. Apatheia را نباید «بی‌احساسی» ترجمه کرد. رواقیان برای حکیم Eupatheiai یا احساسات خوب و عقلانی نیز قائل بودند. پس تصویر رایج «Stoic = کسی که هیچ احساسی ندارد» با فلسفه اصلی رواقی سازگار نیست.

۱۰.۸. شکاکان؛ معیار حقیقت و پایان توجیه کجاست؟

یکی دیگر از میراث‌های مهم فلسفه باستان پرسش درباره معیار حقیقت، باور و تعلیق داوری است. بهتر است این مسئله را صرفا آیا یقین ممکن است؟ ننامیم، زیرا مفهوم Certainty در معرفت‌شناسی جدید دقیقاً همان نقشی را در شکاکیت باستان نداشت که امروز دارد. شیوه‌های آگریپایی یکی از ماندگارترین صورت‌های مسئله توجیه را نشان می‌دهند. اگر برای اثبات P به Q استناد کنیم و Q نیز نیازمند R باشد، زنجیره کجا متوقف می‌شود؟

  • اگر تا بی‌نهایت ادامه دهیم، با Infinite Regress روبه‌رو می‌شویم.

  • اگر جایی بدون دلیل متوقف شویم، به یک Assumption رسیده‌ایم.

  • اگر دلیل نهایی دوباره به باور اولیه وابسته باشد، در Circularity گرفتار شده‌ایم.

اما پیرونی از اینجا نتیجه نمی‌گیرد، پس حقیقت وجود ندارد. چون این جمله خودش ادعایی جزمی درباره حقیقت خواهد بود. موضع محتاطانه‌تر چنین است که در این مسئله، دلایل هنوز برای من تعیین‌کننده نشده‌اند؛ بنابراین فعلاً حکم را معلق می‌کنم. این تفاوت یکی از مهم‌ترین نکات برای فهم شکاکیت باستان است.

۱۰.۹. واحد و کثرت؛ از فلوطین تا مسئله مبدأ

فلوطین یکی از قدیمی‌ترین مسائل متافیزیک را به نقطه‌ای بسیار رادیکال رساند که چگونه کثرت می‌تواند وحدت داشته باشد؟ یک بدن از هزاران جزء تشکیل شده اما «یک بدن» است. ذهن هزاران فکر دارد اما همچنان «یک ذهن» است. جهان نیز شامل بی‌شمار موجود است؛ آیا این کثرت در نهایت به نوعی اصل وحدت وابسته است؟

پاسخ فلوطین The One بود؛ نه یک شیء دیگر در میان اشیا، بلکه اصل نهایی وحدت که Intellect و سپس Soul در مرتبه‌ای وجودی به آن وابسته‌اند. این مسئله بعدها در فلسفه مسیحی، اسلامی، یهودی، عرفان فلسفی و متافیزیک قرون وسطایی صورت‌های تازه‌ای پیدا کرد. اما باز هم باید از مقایسه‌های وسوسه‌انگیز و غلط خودداری کنیم. The One فلوطین Big Bang نیست و ربط مستقیمی به نظریه میدان واحد در فیزیک ندارد. واحد یک مبدأ متافیزیکی است، نه وضعیت فیزیکی آغازین کیهان.

۱۰.۱۰. شاید مهم‌ترین میراث: فلسفه به‌عنوان شیوه زندگی

یکی از بزرگ‌ترین تفاوت‌های فلسفه باستان با تصور صرفاً دانشگاهی از فلسفه این بود که برای بسیاری از فیلسوفان، درست بودن نظریه کافی نبود. اگر فلسفه شیوه زندگی انسان را تغییر نمی‌داد، هنوز کاری اساسی باقی مانده بود.

  • سقراط می‌گفت زندگی را بررسی کن.

  • کلبیان می‌گفتند وابستگی‌های مصنوعی را کاهش بده.

  • اپیکوریان می‌خواستند امیال و ترس‌ها را درمان کنند.

  • رواقیان بر تمرین داوری و شخصیت تأکید داشتند.

  • پیرونیان هشدار می‌دادند در برابر چیزی که برایش دلیل کافی نداری شتاب‌زده Assent نده.

  • افلاطونیان متأخر می‌خواستند نفس را با فضیلت، فلسفه و Contemplation به سوی مراتب بالاتر هدایت کنند.

در تمام این سنت‌ها یک اصل مشترک دیده می‌شود که دانستن نظریه بدون تغییر در زندگی، فلسفه کامل نیست.

۱۰.۱۱. میراث سیاسی؛ عدالت، حکومت و شهروندی

فلسفه سیاسی یونان نیز مجموعه‌ای از پرسش‌هایی به جا گذاشت که هنوز آشنا هستند. سوفسطاییان پرسیدند Nomos، یعنی قانون و قرارداد، چه نسبتی با Physis یا طبیعت دارد؟ سقراط مسئله وظیفه شهروند در برابر قانون را به شکلی جدی مطرح کرد. افلاطون پرسید آیا حکومت نیز مانند پزشکی یا کشتی‌رانی به نوعی Expertise نیاز دارد؟ ارسطو رژیم‌های سیاسی، دلایل فساد آن‌ها و نقش قانون و طبقات اجتماعی را تحلیل کرد و رواقیان پرسش شهروندی را از Polis فراتر بردند و پرسیدند آیا انسان فقط آتنی، رومی یا تبسی است، یا عضوی از یک Cosmopolis انسانی؟

اما هنگام استفاده از این میراث باید فاصله تاریخی را نیز جدی بگیریم. بیشتر این متفکران در جوامعی زندگی می‌کردند که بردگی، محرومیت سیاسی زنان و شهروندی محدود بخشی عادی از ساختار سیاسی بود. بنابراین واژه‌هایی مانند «دموکراسی»، «برابری» و «شهروندی» در متون باستانی را نباید بدون توضیح معادل مفاهیم سیاسی مدرن دانست.

۱۰.۱۲. میراث روش؛ شاید پاسخ‌ها کمتر از شیوه پرسیدن ماندگار بودند

شاید ماندگارترین اثر فلسفه یونانی نه مجموعه‌ای از پاسخ‌ها، بلکه مجموعه‌ای از روش‌های پرسیدن و بررسی کردن باشد.

  • Elenchus می‌پرسد آیا باورهای من با یکدیگر سازگارند؟

  • Dialectic می‌پرسد اگر بهترین استدلال طرف مقابل را جدی بگیرم چه می‌شود؟

  • تحلیل منطقی می‌پرسد آیا نتیجه واقعاً از مقدمات به دست می‌آید؟

  • طبقه‌بندی می‌پرسد این پدیده متعلق به چه نوعی است و چه تفاوتی با انواع دیگر دارد؟

  • توضیح علّی می‌پرسد چرا این اتفاق رخ می‌دهد؟

  • Aporia می‌پرسد اگر پاسخ فعلی شکست خورد، دقیقاً مشکل کجاست؟

  • استدلال شکاکانه می‌پرسد آیا برای این ادعا واقعاً معیار و دلیل کافی دارم؟

  • سنت شرح‌نویسی می‌پرسد آیا متن را همان‌گونه که هست فهمیده‌ام یا دیدگاه خودم را روی آن انداخته‌ام؟

از این زاویه، فلسفه یونانی فقط مجموعه‌ای از «نظریات قدیمی» نیست؛ بخشی از میراثش فرهنگ بازخواست کردن دلیل است.

۱۰.۱۳. شرح‌نویسی؛ میراثی که معمولاً فراموش می‌شود

یکی از میراث‌هایی که در روایت‌های عمومی فلسفه کمتر دیده می‌شود، سنت Commentary است. از اواخر دوره ارسطویی و به‌ویژه در نوافلاطونی‌گری، شرح یک متن دیگر فقط خلاصه کردن آن نبود. شارح می‌پرسید:

  • چرا این استدلال دقیقاً اینجا آمده است؟

  • آیا این بخش با جای دیگری از کتاب تناقض دارد؟

  • چگونه می‌توان دو عبارت ظاهراً ناسازگار را فهمید؟

  • چه مقدمات پنهانی در استدلال وجود دارد؟

  • قوی‌ترین اعتراض ممکن چیست؟

از اسکندر افرودیسی و فرفوریوس تا آمونیوس، فیلوپونوس و سیمپلیکیوس، شرح‌نویسی به یک شیوه مستقل فلسفه‌ورزی تبدیل شد. اهمیت تاریخی این سنت نیز بسیار زیاد بود. بخشی از نوشته‌های پیشاسقراطیان به دلیل نقل آن‌ها در شرح‌های متأخر باقی ماند؛ آثار ارسطو نیز از همین مسیر خوانده و منتقل شدند و برنامه آموزش منطق در قرون وسطی عمیقاً مدیون این سنت بود.

۱۰.۱۴. فلسفه یونانی چگونه منتقل شد؟

تصویر ساده از یونان به روم و از روم به اروپا برای توضیح سرنوشت فلسفه یونانی کافی نیست. مسیر انتقال بسیار شبکه‌ای‌تر بود. بخشی از متون در سنت یونانی–بیزانسی ادامه یافتند. بخشی مستقیماً وارد سنت لاتینی شدند. مسیر بسیار مهم دیگری از مسیر

Greek → Syriac → Arabic

عبور کرد. سپس بخشی از آثار عربی و تفاسیر فلسفی به لاتین و عبری منتقل شدند و در دوره رنسانس نیز نسخه‌های یونانی بیزانسی دوباره نقش مهمی در اروپا پیدا کردند. نقش فلسفه اسلامی را نیز نباید به عبارت ساده «مسلمانان کتاب‌های یونانی را حفظ کردند و بعد به اروپا پس دادند» تقلیل داد. فیلسوفان جهان اسلام این مواد را نقد کردند، بازسازی کردند و در دستگاه‌های فلسفی تازه به کار بردند. متافیزیک ارسطو در فلسفه الکندی، فارابی، ابن‌سینا و ابن‌رشد صرفاً نگهداری نشد؛ زندگی فلسفی تازه‌ای پیدا کرد. بنابراین فلسفه اسلامی خود یکی از مراحل خلاق تاریخ فلسفه بود.

۱۰.۱۵. سه نوع «میراث» را باید از هم جدا کنیم

برای جلوگیری از جمله‌های جذاب اما از نظر تاریخی غلط، باید میان سه نوع ارتباط با فلسفه باستان فرق بگذاریم.

تداوم تاریخی مستقیم زمانی است که واقعاً زنجیره‌ای از انتقال متن و اندیشه وجود دارد؛ مثلا

Aristotle → commentators → Arabic and Latin traditions

اینجا می‌توان از یک تداوم تاریخی واقعی سخن گفت. احیای یک نظریه پس از دوره‌ای از کم‌رنگ‌شدن وضعیت متفاوتی دارد؛ مثلا

Ancient Atomism → Lucretius → Early Modern Atomism

ایده قدیمی دوباره خوانده و بازسازی می‌شود، اما شکل جدید آن عین نظریه باستانی نیست. و گاهی فقط با شباهت مسئله روبه‌رو هستیم؛ برای مثال می‌توان هراکلیتوس را در کنار برخی نظریات مدرن درباره فرایند و تغییر قرار داد، بدون اینکه ادعا کنیم نظریه مدرن مستقیماً از هراکلیتوس گرفته شده است. این تمایز کوچک می‌تواند جلوی تعداد زیادی از مقایسه‌های تاریخی نادرست را بگیرد.

۱۰.۱۶. پرسش‌هایی که هنوز باقی مانده‌اند

اگر بخواهیم کل تاریخ مقاله را نه با نام فیلسوفان، بلکه با پرسش‌هایی که باقی مانده‌اند جمع‌بندی کنیم، تقریباً به چنین نقشه‌ای می‌رسیم که ملطیان پرسیدند آیا واقعیت اصول بنیادی مشترکی دارد؛ فیثاغوریان رابطه ریاضیات و جهان را مطرح کردند؛ هراکلیتوس مسئله هویت در تغییر را برجسته کرد؛ پارمنیدس پرسید «وجود داشتن» دقیقاً یعنی چه؛ اتم‌گرایان به امکان اجزای بنیادی واقعیت اندیشیدند؛ سوفسطاییان رابطه چشم‌انداز، زبان و قرارداد را بررسی کردند؛ سقراط پرسید انسان خوب چه کسی است؛ افلاطون مسئله کلیات و موجودات انتزاعی را مطرح کرد؛ ارسطو شرایط استنتاج و توضیح خوب را بررسی کرد؛ اپیکور درباره میل و سعادت پرسید؛ رواقیان علیت و مسئولیت را کنار یکدیگر قرار دادند؛ شکاکان معیار حقیقت و حدود توجیه را آزمودند؛ فلوطین نسبت واحد و کثرت را به مرکز متافیزیک آورد و داماسکیوس حتی پرسید آیا زبان می‌تواند اصل نهایی واقعیت را به‌طور کامل بیان کند.

این شاید بهترین راه فهم میراث فلسفه یونان باشد که بسیاری از پاسخ‌ها تغییر کرده‌اند، اما تعداد قابل توجهی از مسئله‌ها همچنان زنده‌اند.

۱۰.۱۷. تاریخ فلسفه یونان «حرکت به سوی بلوغ» نبود

برای خلاصه کردن تاریخ فلسفه یونان گاهی گفته می‌شود فلسفه ابتدا درباره جهان بود، سپس به انسان پرداخت و سرانجام به متافیزیک رسید. این طرح برای حفظ ترتیب کلی مفید است، اما اگر آن را نوعی «بلوغ تدریجی فلسفه» بدانیم، تاریخ را تحریف می‌کنیم.

چنین برداشتی به‌طور ضمنی پیشاسقراطیان را مرحله کودکانه، سقراط و افلاطون را مرحله میانی و فلوطین را نقطه نهایی و کامل فلسفه تصور می‌کند؛ در حالی که چنین جهت‌گیری از پیش تعیین‌شده‌ای وجود ندارد. دقیق‌تر است بگوییم در طول تاریخ فلسفه یونان، مرکز ثقل پرسش‌ها بارها جابه‌جا شد.

ابتدا مسائل طبیعت و Archē برجستگی بیشتری داشتند. در سده پنجم پرسش‌های مربوط به معرفت، زبان، فضیلت، عدالت و Polis اهمیت فوق‌العاده‌ای پیدا کردند. افلاطون و ارسطو کوشیدند حوزه‌های مختلف فلسفه را در نظام‌هایی بزرگ‌تر به یکدیگر متصل کنند. در دوران هلنیستی پرسش «با توجه به ماهیت جهان، چگونه باید زندگی کرد؟» برجسته شد. در دوره یونانی–رومی توجه زیادی به بازخوانی متون کلاسیک و نسبت افلاطون و ارسطو پیدا شد. و در اواخر دوران باستان نوافلاطونیان کوشیدند تمام مراتب واقعیت را در نسبتی با مبدأ نخستین قرار دهند. پس تاریخ فلسفه یونان را بهتر است تغییر مرکز ثقل پرسش‌ها بدانیم، نه حرکت خطی از ساده به پیچیده یا از ناقص به کامل.

۱۰.۱۸. کلام پایانی؛ میراثی که بیش از یک نظریه است

بیش از هزار سال فلسفه یونان با یک پاسخ نهایی تمام نشد. تالس آخرین کلمه را درباره طبیعت نگفت. پارمنیدس مسئله تغییر را برای همیشه حل نکرد. افلاطون آخرین نظریه معرفت را ننوشت. ارسطو علم را کامل نکرد. اپیکور ترس انسان را از میان نبرد. رواقیان مسئله تقدیر و مسئولیت را خاتمه ندادند. شکاکان ثابت نکردند حقیقت دست‌نیافتنی است و فلوطین نیز آخرین پاسخ ممکن درباره مبدأ واقعیت را ارائه نکرد.

اهمیت آن‌ها دقیقاً در همین نیست. اهمیت فلسفه یونانی در این است که طی قرن‌ها مجموعه‌ای از پرسش‌ها، روش‌ها و اختلاف‌ها شکل گرفت که نسل‌های بعد نمی‌توانستند به‌آسانی آن‌ها را نادیده بگیرند. از ملطیان این ایده باقی ماند که برای پدیده‌های طبیعت باید توضیح جست. هراکلیتوس و پارمنیدس مسئله رابطه تغییر و هستی را برجسته کردند. سوفسطاییان زبان، قرارداد و چشم‌انداز را به مسئله فلسفی تبدیل کردند. سقراط پرسش از نفس، فضیلت و زندگی بررسی‌شده را در مرکز قرار داد.

افلاطون پرسید چگونه می‌توان از جهانی متغیر به معرفت، کلیات و معیار خیر رسید. ارسطو نشان داد که فلسفه می‌تواند مطالعه استدلال، علت، طبیعت، سیاست و زندگی انسانی را در ساختاری نظام‌مند سازمان دهد. کلبیان، اپیکوریان و رواقیان فلسفه را به تمرین روزمره زندگی تبدیل کردند. شکاکان نشان دادند استدلال فقط برای اثبات عقاید خودمان نیست؛ می‌تواند ابزاری برای آزمایش حدود باور کردن نیز باشد. و افلاطونیان متأخر پرسیدند آیا در پس کثرت جهان، وحدتی بنیادی وجود دارد که عقل بتواند به سوی آن حرکت کند.

با پایان عهد باستان نیز این فلسفه ناپدید نشد؛ زبان و محیط آن تغییر کرد. آثار یونانی وارد سنت‌های یونانی، لاتینی، سریانی و عربی شدند و در دست فیلسوفان مسیحی، مسلمان و یهودی دوباره خوانده، نقد و بازسازی شدند. شاید به همین دلیل بزرگ‌ترین میراث فلسفه یونان هیچ نظریه خاصی نباشد؛ نه آب تالس، نه اتم دموکریتوس، نه مُثُل افلاطون، نه علل چهارگانه ارسطو، نه Logos رواقیان و نه One فلوطین.

میراث ماندگارتر شاید نوعی فعالیت باشد:

  • از چیزی که بدیهی به نظر می‌رسد بپرسیم «چرا؟»

  • از کسی که ادعا می‌کند می‌داند بپرسیم «از کجا می‌دانی؟»

  • درباره مفهومی که همه استفاده می‌کنند بپرسیم «دقیقاً منظورت چیست؟»

  • میان استدلالی که صرفاً قانع‌کننده است و استدلالی که واقعاً معتبر است تفاوت بگذاریم.

  • باورهای خودمان را همان‌قدر جدی نقد کنیم که باورهای رقیب را.

  • در نهایت بپرسیم دانشی که به دست آورده‌ایم چه تغییری باید در شیوه زندگی ما ایجاد کند؟

از این منظر، جمله‌ای که افلاطون در دفاعیه به سقراط نسبت می‌دهد شاید نه «خلاصه تمام فلسفه یونانی»، بلکه یکی از زیباترین نمادهای روح آن باشد که زندگی بررسی‌نشده برای انسان ارزش زیستن ندارد. زیرا از نخستین پرسش‌ها درباره طبیعت تا آخرین تأملات نوافلاطونی درباره مبدأ ناگفتنی واقعیت، رفتاری دائماً تکرار می‌شود که چیزی را صرفاً به این دلیل که به ارث رسیده، مشهور است یا بدیهی به نظر می‌رسد نپذیر؛ آن را بررسی کن. و شاید دقیقاً به همین دلیل است که پس از بیش از دو هزار سال، بسیاری از پرسش‌های فیلسوفان یونانی هنوز فقط بخشی از تاریخ فلسفه نیستند؛ بخشی از خود فلسفه‌اند.

افلاطونارسطواپیکوررواقی گریفلسفه یونان
۴
۰
مرتضی پاسه ور | Morteza Pasehvar
مرتضی پاسه ور | Morteza Pasehvar
Curious about numbers, patterns, and better decisions
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید