شکرگزاری

این عادت شکرگزاری، از بچگی همراه من بود.

قدیما از این بحث های هرروز شکرگزاری کن، خودت رو دوست داشته باش ،قدرت ذهن و تصویرگری و ... خبری نبود ‌.

زندگی خودش به قدری جذاب و دوست داشتنی بود که، صبح ها تا صدای گنجشک ها رو میومد ،از رختخواب میپریدم پایین و پنجره رو باز میکردم،تا صدای پرنده ها رو که گوش میدم همراهش پریدنش رو درختها رو هم تماشا کنم.

این خصلت تقریبا از نه سالگی من شروع شد ک صبحها، با دیدن هر چیز لذت بخش و دیدنی سرم رو بالا میبردم و خدارو شکر میکردم، برای هر چیزی که می دیدم و می شنیدم .

حالا که سی و چهارساله شدم برام قدری سخت شده، دیدن این زیبایی ها و شکرگزاری کردن.

گاهی اوقات این پست و بلندی های زندگی ،دور شدن از هدف هات، جوری انرژیت رو ازت می گیره که، میترسی از دوباره بلند شدن و زمین خوردن.

اما واقعا حقیقت داره که خدا، دردها رو هم اندازه توانت بهت میده.

تو طول عمر خودم نه تنها همیشه خودم به خودم کمک کردم، تو بدترین شرایط روحی هم خندیدم و به خیلی افراد دلگرمی دادم و خدارو شکر می کنم که همیشه رو خودم حساب کردم.

منتظر هیچ کس برای کمک کردنم نبودم و دوباره خواستم مسیری جدید،هدفی جدید رو برای خودم مشخص کنم.

با صدای بلند میگم:

خدایا شکرت

خدایا دوست دارم

خدایا تو بهترین رفیق منی