امروز

بعضی روزها میشه که آدمها حتی خودشونم نمیدونن دلیل حال بدشون چیه،انگار کوهی از دل گرفتگی،حس بیچارگی یقه ادم رو‌ می گیره،ول نمیکنه.

امروز برای من، یکی از اون روزهاست.

حس پوچی، بی هدفی بیخ گلومو داره بدجوری فشار میده.

آدمها باید یه زمان خالی واسه خودشون داشته باشند که، داد بزنن تو تنهایی،گریه کنن، خالی کنن خودشون رو از شر این همه روزمرگی.

هرچقدرم قوی باشی بازم یه جا لازمته، لازمه با خودمون بشینیم فکر کنیم.

باید نگاه کنیم، چند چندیم اصلا با خودمون ،با زندگیمون.

خدا کنه امروز تا همین ساعتش که دارم مینویسم

تا آروم تر بشم،این حس باشه و این نوشته تیر خلاصی باشه باید دفع کردن این دلشوره عجیب و غریب.