
قسمت چهل و هشتم
مجری رادیو خاطر نشان کرد، چند ماه از آغاز درگیری های شمال شهر گذشته است. سپس، نام یک سازمان تازه تاسیس اعلام میشود که نام آن بود:
_ سازمان ح _ش _ت .
که مخفف سازمان حمایت از شهرهای تروریست زده است. این سازمان تعدادی صاحب نظر داشت که جناب گاتریا در یادداشت ها سوگند یاد می کرد، آنها در یک ویژگی مشترک بودند، حتی یک بار هم از نزدیک با خطر رویارویی با تروریست ها زندگی نکرده بودند؛ اما در اولین جلسه ی آنها که ساعت ها به طول انجامید، در مورد میزان خطرناک بودن تروریست ها مباحثه می کردند. نفر اول پیرامون تروریست، نتیجه ی جلسه را اعلام کرده بود:
_ به نظر من، تروریست ها خطرناکند.
و نفر بعدی که مخالف شدت آن بود، اینطور نظر خود را به گوش حضار رساند:
_ نه آقایان، تروریست ها می توانند خطرناک باشند.
و صاحب نظر بعدی که معیارش غافلگیر شدن ارتش بود، به دو صاحب نظر قبلی اعتراض کرد و نظرش را با جدیت کامل بیان کرد:
_ آقایان اشتباه نکنید، تروریست ها خطرناک بودند.
و بدین ترتیب که تمام صاحب نظران اجلاس حمایت از شهرهای تروریست زده، متوجه شدند نمی توانند درباره ی حالت و میزان خطرناک بودن تروریست ها به نتیجه ای مشترک برسند، جلسه را مختومه و به روز بعدی موکول کرده بودند؛ و از آنجایی که جلسات به صورت علنی بر پا شده بود، برگه های خبری هم از این این مباحث بی نصیب نماندند و هر کدام به نقد و بررسی خطرناک بودن تروریست های شمالی پرداختند. مثلا یکی از میان صدها، مقاله را با این تیتر آغاز کرده بود:
_ تروریست ها از چه زمانی خطرناک شدند؟
تعدادی از شهروندان ما به این تیتر اعتراض کرده و جلوی دفتر نشر این موضوع تجمع کردند. عاقبت که تجمع و شعارها به خشونت کشیده شد، برگه ی خبری، در روز بعد ابراز ندامت ضمنی کرد و تیتر را اصلاح نمود:
_ تروریست ها از چه زمانی بی خطر شدند؟ بله، دقیقا، از زمانی که تدبیر نخست وزیر وارد صحنه شده بود.
یکی دیگر از پر فروش ترین نشریه های مخالف این سازمان دست بکار شد و نظرش را با مقاله ی یکی از شاهدان عینی اینگونه منتشر کرد:
_ از آنجایی که من از نزدیک شاهد جنایت تروریست ها بودم، ثابت میشود آنها خیلی و بی نهایت خیلی خطرناکند.
روز بعد که اجلاس متوجه شد این نشریه ی مخالف طرفداران زیادی پیدا کرده است، به نتیجه ی همان مقاله بسنده کردند و اولین حمایت سازمان از مردمانی که در شمال شهر محتاج آرامش بودند اعلان شد:
_ تروریست ها بی نهایت خطرناک هستند.
در یکی دیگر از جلسه ها، همه ی اعضای سازمان حمایت از شهر های تروریست زده، به اتفاق هم درباره ی تحرکات تازه ی شمال ابراز نگرانی کردند و از مردم دعوت کردند برای اینکه سازمان بتواند به کار خودش ادامه دهد و این مباحث مهم و تاثیر گذار خود را برای حمایت از قربانیان تروریست ادامه دهد، کمک های مالی کنند. طولی نکشید که بودجه های دولتی از راه رسید و سازمان توانست با افتخار، نتیجه ی جلسه ی بعدی خود را از رادیوی سراسری اعلام کند:
_ تروریست ها شدیدا محکوم هستند.
و یادداشت دیگری از آقای گاتریا پیدا شده که گفتگوی میان خود و یک غریبه را در آن آورده است اما معلوم نیست عابر چه کسی بوده است:
_ شما دقیقا می توانید بگویید بود و نبود این سازمان چه تاثیری در آینده ی این شهر دارد؟
_ بله.
_ پس به منِ از دنیا بی خبر، توضیح دهید چه سودی دارد.
عابر به بنرها اشاره کرده و گفته است:
_ کور شود چشمی که نمی بیند این بنر ها چقدر به آگاهی شهروندان ما اضافه کرده است.
گاتریا با کمال حیرت به یکی از بنرها نگاه کرده و جمله ی آنرا بلند تکرار کرده است:
_ تروریست ها عاقبت شکست می خورند.
و پرسیده:
_ الان تاثیر این جمله دقیقا چه بوده؟ یک تروریست را از سرزمین دور کرده؟
و عابر گفته:
_ نه، اما امید برای شهروندان ما ایجاد کرده. تو چقدر نفهمی.
و دست آخر، در یادداشت های آقای گاتریا این موضوع با یک جمله به پایان می رسد:
_ من گاتریا نیستم، من یک راس خر بودم که در میان انسانهای آگاه به دنبال پالن می گشت.
۴۹
پستچی وارد کتاب فروشی گاتریا شد و او را از نوشتن بازداشت:
_ نامه دارید جناب.
گاتریا قلم را بر روی یادداشت ها گذاشت، بلند شد ایستاد و نامه را گرفت. صمیمانه تشکر کرد.
_ انجام وظیفه است.
_ این انعام شما.
پستچی خوشحال شد و لبخند زد.
_ شما سخاوتمند هستید.
گاتریا با کنجکاوی از او، درباره ی پستچی قبلی سوال کرد:
_ ببخشید فرزندم، دفعه ی پیش، یک نفر دیگر نامه را آورده بود. چرا ایشان دومرتبه نیامدند؟
پستچی دستپاچه شد:
_ جناب، ببخشید که می پرسم، شما آشنای ایشان هستید؟
_ خیر، چرا می پرسید؟
پستچی این پا و آن پا میکرد و از پاسخ دادن طفره می رفت.
_ فرزندم، با من روراست باشید، ایشان چرا نامه را نیاوردند؟
پستچی رفت سر اصل مطلب:
_ ایشان عمرشان را دادند به شما.
گاتریا یخ کرد:
_ جان؟
_ ایشان سرطان گرفته بودند. وقتی می فهمند که دیگر دیر شده بود.
درست است که فقط یکبار او را دیده بود، اما همان دیدار کافی بود او را عمیقا متاثر کند. بی اراده کلاه از سر برداشت و روی سینه اش را با کلاه فشار داد و چشمانش را بست. قلب او درد گرفته بود. با دست دیگر، وزن خود را بر روی میز تکیه گاه کرد و سر را پایین گرفت.
_ شما حالتان خوب است؟
_ او هنوز می توانست زندگی کند.
_ آرام باشید جناب.
سپس او را به نشستن سوق داد:
_ ببخشید شما را ناراحت کردم.
_ نه، شما فقط حقیقت را گفتید.
_ همانجا بنشینید.
_ من خوبم، متشکرم.
پستچی رفت و گاتریا نشست. متوجه شد چقدر احساس خوبی دارد از اینکه دست کم، قبل از مرگ، کاری برای او انجام داده و لبخند بر روی لبان او آورده است. گاتریا به او چای داده بود، به او کتاب هدیه داده بود و حتی نگفته بود که لای کتاب، پول مخفی کرده است، اما او حتما بعد ها که داشته کتاب را می خوانده، پول و یادداشت آقای گاتریا را دیده که نوشته شده بود:
_ با این پول خودت را از طرف من قهوه و کیک شکلاتی مهمان کن فرزندم و دوباره بیا کتاب فروشی گاتریا.
گاتریا دل نازک بود. اگر برای کادو دادن به آن پسر خساست به خرج داده بود، مگر آنروز عذاب وجدان او را ول می کرد؟
_ بدون اینکه به یکدیگر محبت کنید، از کنار هم رد نشوید و سعی کنید بر لبان مردم لبخند بنشانید. شما از کجا می دانید، شاید آن کس که روبروی شما ایستاده، خیلی وقت است که مردن را آغاز کرده. تا وقت هست انسان باشید و به یکدیگر محبت کنید.
۵۰
سرانجام نامه را باز کرد و آنرا شروع کرد به خواندن:
_ درود بر جناب گاتریای بزرگ و خردمند. امیدوارم که حال خوبی داشته باشید. این دومین نامه ای است که از روزگارم می گویم. نمی دانم نامه ی اول من بدست شما رسیده است یا نه. اگر رسیده است، نمی دانم آنرا را خوانده اید یا نه. نمی دانم از کار من ناراحت شدید یا هیجان زده هستید. آخر من نامه ای در پاسخ از شما دریافت نکرده ام. حتی شاید نامه ی من بدست شما رسیده، آنرا خوانده اید و از حال و روزگارتان برایم نوشته اید اما هنوز بدستم نرسیده است. می بینید؟ دنیا تا بوده، همین بوده. همیشه پر از شک و ابهام و تردید است. ولی دیگر کافی است، دیگر قرار نیست تسلیم افکارم شوم. تنها کاری که از دستم برمی آید را انجام می دهم بدون آنکه به احتمالات ناامید کننده ای بیندیشم.
راستی، مرا مریم صدا کنید. دختری که قصد دارد از روزگار جدیدش برایتان بنویسد. این یعنی، اصلا قرار نیست گذشته ام را نه برای خودم، نه برای دیگران مرور کنم.
واقعیت این است که پانزده روز از زندگی جدید من می گذرد و در سراسر این مدت، اتاق تازه ام را تمیز کردم و اثاثیه ام را سروسامان بخشیدم. از شما یاد گرفته بودم که گفتید برای تغییر حال و روز رها، فرشته ی بی نظیر شما، که محبت پروردگار بزرگ و مهربان است، چقدر زحمت کشیدید و خانه را سروسامان دادید. شما نیک گفته بودید. حالا که در حال نوشتن این نامه شدم، اتاقم منظم، تمیز و بسیار گرم و دوست داشتنی شده است. البته امکانات زیادی ندارم و اتاق ساده ای بشمار می رود، اما برای من نخستین محل مستقل و امنی است که در کمال آرامش می توانم در آن سر کنم. سراسر بعد از ظهرها در خیابان ها قدم می زنم و از دیدن مردم، شهر، کافه ها و بازارها و ساختمان ها لذت می برم. اعتراف می کنم غربت من در این شهر بزرگترین موهبتی بود که زندگی به من ارزانی داشت، زیرا می توانم به خودم فکر کنم.
گاهی اوقات که می رسم خانه، این زن و شوهر پیر صدایم می زنند و این خیلی هم خوب است. آنها به هر بهانه ای که شده، می خواهند در کنار من باشند. جناب آقای گاتریا، باورتان می شود اگر بگویم آنها اصلا مزاحمتی برایم ندارند؟ مردم چرا آنها را از خودشان دَک می کنند؟ پیرمرد برایم پدری می کند، همسرش مادری. آنها نمی دانند سالها درب خانه ام را هیچکس نزده بود تا برایم نان جو بیاورد، شیر محلی بیاورد و جویای حالم شده باشد. هیچکس تا به امروز برای دیدنم نیامده بود جز آنها. خلاصه، من شیفته ی این زندگی جدید شدم و تصمیم دارم این مسیر تازه را بخوبی زندگی کنم. باور می کنید شبها خوب می خوابم و بی خوابی ام برطرف شده است؟ پر حرفی کردم و حرف هایم بمانند برای نامه ی سوم.
آقای گاتریا، من سخاوتمندانه برای شما آرزوی روحی گرم، قلبی سرشار از محبت و روانی مطیع می کنم. از طرف من، گونه های فرشته ی نحیف و زیبایتان را بوسه بزنید. آرزو می کنم دستان پروردگار بزرگ جهانیان همراه او باشد.
راستی، تا یادم نرفته بگویم که دیشب پروردگار به من سر زد، اینبار چون ابری سفید و فراخ بود. چقدر هم لطیف بود. درست بر فراز خانه ام ایستاد و از پنجره صدایم زد. گفت تو گناه می کردی چون طبیعت اصلی خودت را از یاد برده بودی.
خدا نگهبان تو باشد جناب گاتریای خردمند.
دوستار همیشگی تو، مریم.
گاتریا نامه را دو مرتبه تا کرد و در پاکت قرار داد. کشوی میز خود را بیرون کشید و نامه را با احتیاط زیادی در کنار نامه ی نخست جا داد. سراسر این مدت که نامه ی دوم را می خواند لبخند بر لبانش برگشته بود و چشمانش از فرط خوشحالی، خیس اشک بود. بی اراده، از پشت میز بلند شد و آمد بیرون کتاب فروشی و آسمان را نگاه کرد. هیچ ابری وجود نداشت، آسمان آبی و یکدست بود. سر را پایین انداخت و آمد داخل و دو مرتبه نشست.
_ خوشا به حال تو که پروردگارمان به دیدارت آمده.
با اینکه از دریافت نامه ها احساس بدی نداشت، با اینکه تمایل داشت نامه ی سوم مریم را دریافت کند، با اینکه برای شنیدن مابقی داستان مریم بی تاب شده بود؛ تصمیم نداشت پاسخ نامه ی او را نگارش کند.
این داستان ادامه دارد...