ویرگول
ورودثبت نام
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Faridدر حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
خواندن ۱۰ دقیقه·۲ سال پیش

داستانِ پرستار

قسمت چهل و پنجم

راشا بیرون آمده بود. داشت فاصله ی میان عبادتگاه تا کافه را پیاده روی می کرد.
بر خلاف روال همیشگی، این ساعت عصر، نباید ترافیک به این شکل دیده می شد. اتومبیلها به سختی از لا به لای هم راه باز می کردند. حتی پیاده راهها شلوغ بود. راشا از سر کنجکاوی، دنبال منشا توجه جمعیت گشت.

_ چرا خیابان ها اینقدر نا آرام شده؟

_ نخست وزیر قلاده ی سگاشو باز کرده. خبر نداری مگه؟

راشا خبرها را شنیده بود اما فکر نمی کرد اتفاقات تا این حد گسترده شده باشند. در همین اثنا، صدای هولناکی بلند شد و او را ترساند.

_ چی بود؟

دوباره شنیده شد و سپس، هر کس به سمتی شروع کرد به دور شدن.

_ چی شده اونجا؟

گذر ثانیه ها فقط وضعیت را مبهم و نا آرام تر می کرد. سرانجام راشا توانست دلیل بی قراری مردم را ببیند.
گروهی نظامی، بی رحمانه به طرف جمعیت شلیک می کردند و تعدادی را گرفته، روی زمین می کشیدند و با ضرب و شتم می بردند.
در آن صحنه های دردناک، اما چشمهای راشا چیزی دلهره آور تر میدید. چیزی دیده بود که نه انتظارش را داشت، نه دل نگاه کردنش را، او آن لحظه با تمام وجود آرزو کرد ای کاش درست ندیده باشد.

_ خدایا نه، خواهش می کنم.

رها وسط جمعیت معترضین بود. با یک پلاکارد که نوشته شده بود مرگ بر نخست وزیر. راشا نمی توانست بیشتر از این بایستد. با تمام قدرت دوید به طرف رها.
حالا همه چیز لو رفته بود.

_ تو کجای داستانی راشا؟

_ من؟ اصلا داستان چیه؟

_ بهتر از هر کسی می دونی چه خبر شده. تو کجای داستان می خوای باشی راشا؟

_ نمی دونم.

_ کوری راشا؟

صدای رها عوض شده بود. صورت او خشمگین و عصبانی بود. در حرف زدن محطاط نبود.

_ رها خواهش می کنم بیا بریم.

_ می ترسی؟

راشا به التماس افتاد.

_ تورو خدا بیا بریم رها.

_ تا حالا از خودت سوال کردی آدمهایی که وسط خیابان روی زمین افتادند از کجان؟ چه باورهایی دارن و اینجا چیکار می کنن؟

یک گروه موتور سوار مسلح و تازه نفس، وارد خیابان اصلی شدند. صداها بلند شد:

_ رسیدن. فرار کنید.

و صدای شعار ها بلند تر شدند. راشا بلافاصله از دست رها گرفت و او را کشید تا از مهلکه خارج شوند.

رها جیغ زد:

_ ولم کن.

و دستش را کشید.

_ بیا بریم از اینجا.

_ نمیام ترسو.

راشا فریاد زد:

_ من ترسو نیستم.

رها صدایش را بلند تر کرد:

_ پس بلند بگو مرگ بر نخست وزیر. بگو تا باورت کنم.

راشا گفت:

_ آخه من با نخست وزیر که مشکل ندارم. اون بی گناهه.

رها داد زد:

_ ساده لوح نباش.

راشا هاج و واج مانده بود. رها هیچ وقت با او اینطور صحبت نکرده بود.

سرانجام موتورسوارها از راه رسیدند. جمعیت ای که در خیابان بودند، به ناچار متراکم تر شدند و به یکباره به طرف مخالف جهت حرکت آنها شروع کردند به دویدن. اما گروهی با نیروهای نظامی درگیر شدند. رها حرکت نمی کرد. او نه قصد فرار نداشت، نه درگیری. غوغایی به پا بود. خشونت و نفرت موج میزد.

راشا دستش را دراز کرد:

_ با من بیا.

_ چرا؟

_ چون دوسِت دارم. خیلی خیلی دوست دارم رها.

او سرانجام احساس خودش را افشا کرد.

_ تو روخدا بیا بریم از اینجا، رسیدن.

_ تو منو دوست داری؟

رها پلاکارد را پایین گرفت.

_ رها تو تمام زندگی منی. تورو خدا بیا بریم.

رها از دست راشا گرفت. دو تایی شروع کردند به دویدن.

_ از اینور.

راشا راه را درست نشان داده بود. آنها در حین دور شدن بودند که بوی مشمئز کننده ای به مشامشان رسید. چند لحظه بعد، دود همه جا را گرفته بود. بلافاصله چشمهایشان شروع کرد به سوختن. اما آن روز، شانس و اقبال آنها بلند بود. آنها هر طور شده بود از مهلکه گریختند.

راشا، بعدها، از این صحنه، به عنوان عاشقانه ترین لحظه ی عمر خود یاد کرده بود:

_ روزی که به او گفتم چقدر دوستت دارم، روزی که دستان او را گرفته بودم، روزی که داشتیم با هم از لا به لای آن همه صحنه های دردناک فرار می کردیم و دور می شدیم، روزی که نگاه ما تنها روبرویمان را جست و جو میکرد، روزی که دنبال یک مسیر امن برای حفظ یکدیگر بودیم، تازه با مفهوم واقعی عشق مواجه شدم. عشق یعنی همین، عقربه ها از کار می افتند، جهان خالی از تمام صداها می شود، تصاویر کند و کندتر از همیشه می ماند و احساس می کنی همه جا نا امن و خطرناک است جز دستانی که می گیری که با خودت ببری.

۴۶

رسیده بودند کافه، اما کرکره را پایین کشیده بودند. صدای مامورها می آمد که داد می زدند مغازه ها را تعطیل کنید.
راشا گفت:

_ پیدامون نمی کنن. نمی فهمن اینجاییم.

چند ضربه ی ممتد و بلند خورد به کرکره. رها از شدت صدا هل کرد.

_ هیس، میشنون.

رها چند تا شمع روشن کرد و فضای کافه روشن شد. آهسته پرسید:

_ تو کی عاشق شدی راشا؟

راشا از اینکه به چشم های رها نگاه کند خجالت می کشید.

_ سوال سختیه رها، مگه مهمه برات؟

رها بی پروا گفت:

_ ما خیلی با هم فرق می کنیم. نه باورمون به هم می خوره نه دیدگاهمون.

راشا اینرا تصدیق کرد. رها ادامه داد:

_ هر چی رو من بدم میاد، تو بهش علاقه داری. این موضوع نگران کننده نیست برات؟

راشا از اینکه رها تا این حد منطقی برخورد می کرد متعجب شد. احساس کرد رها چیزی را کتمان می کند، او آدم این مدل برخورد نبود.

_ چرا هست. همه چیز نگران کننده است. اما، زمان درستش می کنه. منم آدمی نیستم که سختش کنم.

رها گفت:

_ راشا تو خیلی پسر دل پاکی هستی. سالمی، حتی سیگار نمی کشی. اهل دختر بازی و الکل و اینطور برنامه ها نیستی. ولی... .

_ ولی چی؟

_ ولی من بشدت با اعتقاداتت مشکل دارم. با طرفداریت از این نظام مشکل دارم.

راشا سکوت کرده بود. چه حرفی برای گفتن داشت. رها ادامه داد:

_ تازه، من هنوز زندگی نکردم. اصلا خودمو نمی تونم تو لباس سفید عروسی تصور بکنم.

راشا با ناراحتی بلند شد و رفت جلوی آینه ی کنار پیشخوان ایستاد و خودش را تماشا کرد.

_ واسه همین بود که بهت نمی گفتم. امروز هم از دهنم در رفت.

رها گفت:

_ تو شجاع هستی راشا. تو نمی تونی شجاعت خودتو انکار کنی. از شجاعتت بود که بهم گفتی.

_ حالا چی میشه؟

سر و صدای زیاد مامور ها هنوز شنیده می شد. داشتند کوچه به کوچه دنبال افرادی که پراکنده شان کرده بودند می گشتند.

_ الان برام فقط یک چیز مهمه.

راشا پرسید:

_ چی برات مهمه؟

انگار راشا امید تازه ای گرفته بود. رها گفت:

_ شکست نخست وزیر.

و امید راشا دوباره از بین رفت. رها حرف نمی زد. داشت به شین فکر می کرد، مردی که همیشه در افکارش حاضر بود. تقریبا همیشه و همه جا. رها به حالت زار چشمهایش مبتلا شده بود. موهای بلندِ مشکی رنگ و واکس خورده اش، چین و چروک های پیشانی و صدای بمی که داشت، دختر را مبتلا کرده بود. تیپ و استایل مرتب و مردانه اش، او را مبتلا کرده بود. قد بلند و چهره ی استخوانی اش، جدیت و ظاهر با وقارش، دختر را مبتلا کرده بود. طرز فکر و دیدگاهش، افکارش، علایق اش و سبک زندگی اش، دختر را مبتلا کرده بود.

راشا تصمیم خودش را گفت:

_ راشا، من اگر بخوام از تو صحبت کنم، تا صبح باید از ویژگی های خوب تو حرف بزنم. راشا تو رو پس نمی زنم. ولی یه چیزی بین من و تو جور نیست. راشا، بخدا یه تار مو ازت کم بشه دیوونه می شم. ولی، ولی نمی دونم چرا نمیشه تصور کنم باهات ازدواج کردم.

راشا سر خود را پایین انداخت. دیگر مطمئن شد انتخاب رها نیست. به رها گفت:

_ من برای تو کافی نیستم. برای عشق کافی نیستم. من شخصیتی که دوست داری نیستم. نمی دونم چرا هیچ وقت نتونستم سیگار بکشم و عرق بخورم و با دخترای دیگه لاس بزنم. هیچ وقت نتونستم شلوارمو با پیراهنم ست کنم. اصلا نمی دونم چطوری لباسامو باید با کفشام ست کنم. بقیه بلدن، نمی دونم از کجا یاد گرفتن، من سعی کردم که یاد بگیرم ولی همیشه خراب کردم. هر چی می پوشم بهم نمیاد. من سعی می کنم جدی و با کلاس باشم، ولی انگار اصلا بهم نمیاد اینکارا. سعی کردم کتابایی که دوست داری بخونم. چیکار کنم اصلا نمی فهمم چی می گن. ولی بهم وقت بدی عوض می شم.

رها بلند شد رفت پشت او ایستاد. حالا هر دو از داخل آینه، داشتند به یکدیگر نگاه می کردند.

_ ببخشید اگر ناراحتت کردم. ولی گاتریا بهم یاد داده، روراست باشم. گاتریا هم با این ازدواج موافق نیست، خودتم خوب می دونی. اون با خانوادت اصلا نمی تونه کنار بیاد. خانواده ی تو هم منو نمی خوان. گاتریا رو نمی خوان. راشا ما با هم زمین تا آسمون فرق داریم.

راشا همه چیز را با تکان دادن سر تصدیق کرد.

رها ادامه داد:

_ اجازه بده جشن بزرگ رو بگیریم، روزی که نخست وزیر به درک واصل میشه. الان به این چیزا فکر نکن. الان بغض نکن. بمیرم و نبینم غمتو راشا.

_ خدا نکنه.

راشا اگر بیشتر حرف می زد، گریه هایش شروع می شد. این حالت اضطراب، شرم، هیجان و اندوه، او را ضعیف و رنجور کرده بود.

اگر شین به او ابراز احساس می کرد، رها همینقدر منطقی برخورد می کرد؟ نه، نمی کرد.

راشا گفت:

_چه من باشم در زندگیت، چه نباشم، قول می دی اگر مشکلی داشتی، درخواستی داشتی، کسی اذیتت کرد به خودم بگی؟

رها چشمهایش را باز کرد و لبخند زد. یاد آن روزی افتاده بود که راشا وسط همین کافه، یک دل سیر داشت چند نفر را بخاطر اهانت به رها کتک می زد:

_ شما ثابت شده ای آقای راشا.

راشا لبخند زد.

_ حالا چطوری بریم خونه؟

_ گاتریا باید تا الان نگران شده باشه. راشا منو میکُشه اگه بفهمه می رم تظاهرات. تو که بهش نمی گی؟

راشا تازه یادش آمد مشکل دیگری هم وجود دارد.

_ اگر قول بدی دیگه نری، قطعا بهش نمی گم.

_ تو داری جدی می گی راشا؟

_ بله، تو دیگه حق نداری کارای خطرناک بکنی.

رها گفت:

_ ببخشید، ولی این دیگه به خودم مربوطه، به خودم مربوطه که زندگیمو چطوری بگذرونم. تو برای نخست وزیر آرزوی سلامتی کن، من براش هر شب طلب شکست می کنم، می بینیم آخر سر کی به آرزوش می رسه.

_ ببخشید ولی، تو فقط مال خودت نیستی، اصلا من به درک، گاتریا چی؟ به اون فکر کردی؟

۴۷

بانوی پیر آه بلندی کشید و گفت:

_ ای کاش فراموشی گرفته بودم پرستار.

پرستار بلافاصله نقل و قول کرد:

_ جایی خواندم که نوشته بود شفا از فراموشی حاصل نمی شود، از یادآوری، بدون احساس درد حاصل می شود. و به نظرم، این رخداد زمانی روی می دهد که تو داستان را تا آخر بیاد آورده باشی. جا نزن.

آنها بر روی چمنزار، یک زیرانداز حصیری پهن کرده و دراز کشیده بودند. بانو عاشق طبیعت شده بود. عاشق آبی آسمان شده بود.

_ چه کسی مثل من این همه اشتباه مرتکب شده؟

پرستار گفت:

_ چیزی به نام اشتباه وجود نداره. بحث سر عدم آگاهیه. فقط یکی اقرار می کنه که انتخابش اونو به کجا رسونده، یکی نه.

_ اوهوم.

_ آنجا را ببین.

پرستار به بازی تعدادی دختربچه و پسر بچه اشاره می کرده بود.

_ خوشا به روزگارشان. چه سرحال و شاد و بازیگوشند.

پرستار گفت:

_ اشاره ی من فواره بود.

بانوی پیر خنده اش گرفت.

_ آها. اون رو می گی؟

پرستار یادآوری کرد:

_ آره. در یادداشت های آقای گاتریا در بارشون خوندیم.

_ بله، مریم رفته بود داخل اش.

و در کمال تعجب، اینبار پرستار بود که بلند شد و به طرف فواره راه افتاد.

بانوی پیر پرسید:

_ حالا داری کجا می ری؟

_ دارم می رم پاهامو بکنم داخل آب، شاید بندهای پای منم باز شدن.

این داستان ادامه دارد...

۹
۶
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
در حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید