(فایل صوتی با متن فرق دارد)
می بینم؛ روز هایی که بالاخره آدما غمگین نباشند، روزهایی که سرزمین قشنگمون پر از صلح، آبادی، آزادی، برکت و پر از عدالت باشد، روزهایی که قرار نیست دیگر با خبر اعدام، تبعید، جنون، توحش، دزدی، قتل های سیستماتیک، غارت، چپاول، ابتذال، تجاوز، بی حرمتی، دروغ، پلیدی، مکر، گلوله، سرکوب، فقر، حملات مدنی، اختلاس، گرانی، تبعیض، بی سوادی، نشر اکاذیب ... و هزاران چیزی که از تجارب زیسته ی ما حاصل شده، خبری باشد. روزی که قرار نیست دوستانمان از سرزمین قشنگمون بیرون برن. روزی که آرزوها، اهداف و آدم ها ارزشمندن و پدر "سپهر بابا کجایی" نمی گوید. روزی که عدالت اجتماعی و حس تعلق به سرزمین قشنگمون بیش از پیش بوجود می آید و تاریخ بدون سانسور و سلیقه سازی اهریمنان، به نسل بعدی منتقل می شود. روزی که بچه هایمان به جای درس جنون در مدرسه، کودکی میکنند و اساتید با ترس و لرز و در لفافه به حقایق اشاره نمی کنند، روزهایی که کارگران شرمنده ی خود و خانواده نباشند و معلم ها فقیر و غمگین نباشند و پلیس ها واقعا مامور امنیت آدم ها باشند و پرستارها خسته و بی خواب نباشند و مهندس ها در به در و سردرگم نباشند و هنرمندان بی پول نباشند و ... . من بریدم، از دورن پاشیدم مثل هزاران هزار شهروند دیگر، ولی شنیدم، صدایی شنیدم که گفت روزی جشن آزادی را خواهی گرفت در کنار مردمانی که دیگر چشم های دردمندی نخواهند داشت. روزی که با هم در تلویزیون، شاعران، نقاشان، نویسندگان، پادشاهان و انسان های ارزشمندی را می بینیم که واقعا دست به خلق ارزش های انسانی و بشری می زنند و نه حقیقت را انکار می کنند، نه بی عقل، مبتذل، بی شعور، احمق، کثیف، بی وجدان، بی معرفت، بی خدا، نه بی اخلاق و دور از انسانیت هستند.
