ویرگول
ورودثبت نام
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Faridدر حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
خواندن ۳ دقیقه·۴ روز پیش

منم یانیس ریتسوسِ غمگین

یانیس ریتسوس، شاعر یونانی
یانیس ریتسوس، شاعر یونانی

ما تاریخ مان را از آغاز یاد می گرفتیم،

با بوی نان مست می شدیم،

خدای خود را می شناختیم،

و صدای آفتاب بیرون را می دیدیم،

صدای زندگی را،

و صدای مردان و زنانی که پایکوبان،

جشن زندگی را می خندیدند.

بهار که از راه می رسید،

شبنم ها به جای برگ های سبز، رنگی و عریان،

بر روی منبع زنگ زده ی آب می سُریدند،

و فرسایش زمان را فریاد می زدند،

در حالی که ما عاشق شکوفه ها بودیم،

و از عطر نرگس ها می خندیدیم.

اما... .

هنوز خیابان ها به خاطر دارند،

سپیده دمی که صدای شلیک، در سکوی تی ریو،

ستاره های چشمک زن را به زانو درآورده بودند،

هنوز به یاد مانده اند،

یادی که روشنایی ها و خاموشی ها را در هم آمیخته است،

و بوی مشمئز کننده ی بی کسی را،

حتی به مشام دورتر ها رسانده است.

در حالی که ما زنده بودیم،

و ما هرگز نمی خواستیم بمیریم،

و هیچ کس نمی خواست بمیرد.

خبر نامه ها، نظم روزنامه ها را،

در دکه ی مردِ فلج بهم‌ می زدند،

و کلاه پاسبان شرور را به زمین می انداختند،

و در حالی که پاسبان می دَوید، به دنبال جفت هیچ،

در میان ریل ها، در حالی که فقط داشت کلاهش را تعقیب می کرد،

ما به حالش خندیدیم.

صبر زمان زنگ را به صدا می آویزد،

همه چیز را دگرگون می کند،

و مادر ها با پیراهن های سیاهشان،

مرگ رنگ ها را به رقص و پایکوبی میگذرانند،

و باد نمی خواهد در محله های دنیا آرام بگیرد،

نمی خواهد، هیچ وقت نمی خواهد.

فقط مرگ است که خمیده،

و شهر است که یخ زده،

و زمستان اش در دل بهارش آغاز شده،

حتی یک پاییز را با سرعت دویده،

و با همدستی طوفان،

تمام‌ مشعل های شهر را فوت کرده،

حالا خودش از نفس افتاده.

ببین چه مرگ زیبایی دارد.

البته شهر تظاهر به خفتن می کند،

و صدای قدم های بیرون را می شمارد،

پایکوبیِ تمام شده ی محله ها را،

جایی که سرشار از دود و رویا بود.

راستی،

رژه ای در خیابان استاد جریان داشت،

جمعیتی نه چندان بی شمار می رفتند،

پرچم های سرخ فام را به دست می گرفتند،

و رویای یک شهر مرده را به کابوس مبدل می کردند،

صداها و صفحات تاریخ را در هم‌ می آمیختند،

و شراره های تمام‌ حریق های دنیا را با هم می آویختند،

البته در رویا‌.

و جنگ بزرگی از امید و روییدن را به آتش می کشیدند،

همان شبی که آلکوس را توقیف کردند،

همان شبی که آلکوس لو نداد،

سه روز و سه شب آویزان ماند،

لو نداد و در واپسین لحظه فریاد زد:

هزاران ستاره در عمق وجود ما هست.

یکی سروده بود:

باد نمناک زمان می گذرد،

رنگ می ریزد بر پیکر ما،

خانه را نقش فساد است به سقف،

سرنگون خواهد شد بر سر ما.

می خندند و در گوش مردگان این شهر سوت می کشند،

ناگهان مردگان از خاک برمی خیزند،

سوت می کشند و از میان پاهای به دار آویختگان می گذرند،

به دار آویختگان را بیدار می کنند،

و به دار آویختگان را بر پشت باد می نشانند،

و به سوی جاودانگی میشتابند،

طناب بریده شان را به دنبال می کشند،

و مردم‌، چنگ زنان فریاد می کشند،

و می نویسند: در این کشور،

آسمان یک دم نیز از شعله ی چشمان مان نمی کاهد،

و در این کشور،

خورشید هم زمان با ما،

سنگ هایی را که به دوش می کشیدیم را بیدار می کند،

و در این کشور،

مردم چنان در برابر سایه های خود می لغزیدند،

که گویی قرن ها سایه های خود را،

در آتش های سرزمین های شمالی رنگ می زدند.

اما‌کور خوانده اند.

در این کشور،

هر در نامی دارد که از سه هزار سال پیش، بر چوبش حک شده است،

هر سنگ قدیسی دارد که با دیدگانِ وحشی و موهایی انبوه ترسیم شده است،

هر مرد، زنی فریبنده دارد،

هر زن، مردی فریبنده،

و فرزندانشان بر بازوی راستشان پایکوبی کردند:

ای خاک، سوگند که ما تو را هیچ وقت انکار نکرده بودیم.

۴
۱
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
در حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید