
قسمت هشتاد و پنجم
همه ی آن تصاویر، باورنکردنی، هولناک و غیر قابل تحمل بودند. تصاویر
حادثه ی تروریستی آنروز که داشت از تلویزیون پخش می شد:
_ عاقبت میبایست تصمیمات بزرگ گرفته شود.
خبرنگار دیگری اضافه کرد:
_ بزودی عوامل این حادثه ی تروریستی، شناسایی و مجازات می شوند. کارشناسان امنیت بزودی هویت قربانیان این حادثه ی تروریستی را اعلام خواهند کرد.
گاتریا به یاد راشا افتاده بود. احساس نگرانی و دلتنگی دست بردار نبود و قلبش تیر میکشید.
تلفن را برداشت و تماس گرفت. مردی که پاسخ داد، صدایی متین، گرم و کمی خسته داشت.
_ الو؟
_ درود برشما جناب. گاتریا کیانی هستم.
_ وقت بخیر آقای گاتریا. بله بله شناختم. خوبین؟ روزگارتان خوش است؟ دخترتان خوب هستن؟
احوالپرسی آنها گرم و صمیمانه بود و لحظاتی چند ادامه پیدا کرد. از گاتریا پرسید چه خبر و گاتریا بلافاصله رفت سر اصل مطلب:
_ خبرهایی که شنیدم سخت نگرانم کرده، از راشا خبر دارید؟
_ خوشبختانه او زنده و سرحال است، شوربختانه، آن حادثه ی غم انگیر قربانیان زیادی داشته.
گاتریا احساس همدردی با قربانیان کرد و از اینکه راشا زنده است احساس خرسندی خود را ابراز نمود.
_ الان در چه وضعیتی قرار گرفته؟
_ حرکت آنها به طرف شمال از سر گرفته شده و داوطلبان بیشتری به صف ارتش پیوسته اند. مردمان ما همیشه در صحنه حضور دارن.
وقتی حرف خود را تمام کرد، صدایش بلند تر و کشیده تر شده بود.
گاتریا به واژه ی ما حساس بود، هر بار این واژه را می شنید، با مکثی کوتاه، آنرا مزه مزه می کرد.
_ امیدوارم راشا زنده و سلامت به آغوش گرم خانواده و عزیزانش بازگردد.
_ البته او رفته برای جنگ و من خود را آماده کردم برای او سیاه بپوشم، البته سیاه که چه عرض کنم، سفید بپوشم. او خوشبخت می شود.
_ تا جایی که می دانم، مرگ هر چیزی است غیر از خوشبختی.
_ بخاطر تفاوت دیدگاه ماست.
_ پس اجازه دهید نزدیک گوش شما بگویم، اعتراف می کنم تمام چیزهایی که دیدگاه من بودند یکی پس از دیگری بر سرم آوار شدن. لذا پیشنهاد می کنم خیلی به دیدگاه ها تعلق خاطر نشان ندهید، منتظر روزی بمانید که بر سرتان فرو بریزند، لااقل برای من، مدتیست فقط تماشاچی روزگار هستم.
_ روزگار سیاه است گاتریای عزیز و تماشا ندارد.
_ سیاهش کردند آقا وگرنه مردم ما زندگی خود را دوست داشتند. افسوس زندگی را بر دل مردم گذاشتن آقا.
_ اشتباه می کنن. زندگی ارزش افسوس خوردن ندارد آقای گاتریا. زود تمام می شود و هر کس می رود سراغ نتیجه ی اعمالش. بهشت یا جهنم، مسئله این است.
_ به نظرم اصلا مسئله ای وجود ندارد. مسائل ساخته می شوند، به صفحات بازی تبدیل می شوند و خیلی نرم به جان من و تو می افتند. از من و شما که گذشت جناب. کاش از این به بعد، راشاها مشغول ساختن بهشت خودشان بر روی زمین شده باشن.
_ قانون خداست آقای گاتریا. تبعیت از آن اجتناب ناپذیر است.
_ خدا هم قوانین عجیبی دارد. فکر نمی کنید بهتر بود خودشان دست بکار می شدند؟
_ دست آخر، دست بکار می شوند آقای گاتریا، به وقتش. آنگاه راه بازگشتی برای خطاکاران و آنهایی که انکار می کنند نمی ماند.
_ پس صبر زیادی دارد. ای کاش خداوندگار کمی عجول بودن. نه؟ آنگاه انکار کنندگان فرصتی برای انکار و خطاکاران فرصتی برای خطا پیدا نمی کردند.
_ من برای خدا تعیین تکلیف نمی کنم آقا. او خودش صلاح ما را بهتر از ما می داند.
_ در این موضوع که شکی وارد نیست. او خداست ما بنده.
_ پس شک شما کجاست جناب گاتریا؟ زبانم لال، شک و شبهه ای چیزی پیدا کردین؟
_ قبلا هم گفته بودم. همه چیز فرو ریخته، دیواری برای تکیه وجود ندارد.
گاتریا آب دهانش را قورت داد و گفت:
_ فکرش را بکنید، ما در مقایسه با هستی، گرد و غباری بیش نیستیم و او دانا و بزرگی مطلق و سازنده ی تمام دنیاست، آن هم به تنهایی، اما نوبت به ما که می رسد، به صلاح می داند راشاهای این شهر زبانم لال بمیرند تا عدالت روی این گرد و غبار ایجاد شود. خودش دست بکار می شد، بهتر نبود؟
_ گفتم که، عاقبت دست بکار می شود، شما شک نکنید.
_ پس اگر می دانید او خودش دست بکار می شود، چرا راشا، پسر خود را به جنگ فرستادین؟
_ تا پدرش را عاقبت سر بلند کند.
_ سر بلندی با قیمت از دست دادن جان پسرتان؟
_ خیر، سر بلندی با عاقبت به خیری. او پاک و منزه شده و سوی پروردگارش بازمی گردد.
_ آمدیم و او یک با خدا تر از خودش را با تیر کشت، تکلیف چیست؟
_ امکان ندارد. آنهایی که در شمال هستند، نیروهای ابلیس هستند نه خدا. ما سربلند خواهیم بود.
_ به سربلندی اعتقاد چندانی ندارم، فقط می دانم ماه پشت ابر نمی ماند.
_ نمی ماند جناب. ما پیروز خواهیم شد و دشمن بطور حتم شکست می خورد و عدالت ایجاد می شود.
گاتریا با اینکه باز هم متوجه مفهوم " ما" نشد، گفت:
_ از کجا می دانید طرف عدالت ایستاده اید؟
_ گاتریای عزیز، هیچ فرقی میان ما و آنها قائل نیستید؟
_ من نه آنها را تابحال از نزدیک ملاقات کردم، نه صحبت هایشان را شنیده ام. هر آنچه از آنها می دانیم فقط روایت های امثال شما ها بوده.
_ پس در لفافه، ماها را متهم به دروغ گویی می کنید.
گاتریا لبخند زد و با صدای آرامی گفت:
_ هیچ مایی برای مردمان عادی وجود ندارد. واقعیت این است که یکی دیگر می بَرَد، یکی دیگر می خورَد و سهم امثال تو هیچ است اما به قیمت از دست دادن راشا و راشاها تمام میشود. لطفا در استفاده از واژه ی ما کمی تردید کنید آقا.
هر دو چند لحظه سکوت کردند.
_ می شود پیش از رفتن، به یک سوال من پاسخ دهید آقای گاتریا؟
_ بفرمایید. با جان و دل می شنوم.
_ با صحبت هایی که کردیم، معلوم شد اگر شما پسر دار بودین، در این شرایط او را در خانه نگه می داشتین. آنگاه زبانم لال، خداوند هیچ، اصلا به کنار. حق شهروندی چه می شود؟
و گاتریا پاسخ داد:
_ من قبل از اینکه یک شهروند باشم، یک پدر هستم. همچنین اعتقاد زیادی به دانش رزم دارم چیزی که ارتش باید در تمام این سالها برایش دغدغه مند می بود. هم فرصت داشت هم بودجه، هم شرایط هم امکانات. نه شما، نه من، نه راشا که سراسر زندگی خویش را با مردم عادی سر و کار داشته ایم. همچنین اگر بهشتی وجود داشته باشد، راه های بهتری برای ورود به آن هست، پیشنهاد می کنم از راه دیگری اقدام کنید تا دیر نشده. بگذریم، همان حرف خودتان بهتر بود، تفاوت دیدگاه. سوال دیگری ندارید؟
_ خیر.
مکالمه تمام شد و گاتریا قلم خود را برداشت و مشغول نوشتن مطالبی پیرامون واژه ی " ما" شد. از جایی به بعد، با این واژه مشکل پیدا کرده بود و مخاطب دقیق آنرا تشخیص نمی داد. از قضا، این واژه در این شهر و حتی رسانه ها زیاد بکار می رفت و گاتریا چندین نمونه از آنرا در دفتر خاطراتش یادداشت کرده بود:
_ این راه ماست که تا ابد ادامه خواهد داشت.
_ ما تا قرن ها می مانیم.
_ خون ما بیهوده نریخته است.
_ آن وطن فروش ها، ما وطن پرست ها.
_ ما سپاه خدا هستیم.
_ ما قدیمی ترین قوم جهان هستیم.
_ ما متمدن بودیم وقتی تمدنی در جهان وجود نداشت.
_ ما راه راستین حقیقت را می رویم.
_ فقط ما بر حق هستیم.
و... صدها نمونه ی دیگر. گاتریا دست آخر اضافه کرده بود:
_ فکر می کنم این واژه یک ریشه ی تاریخیِ عجیب دارد. متکلم جدای از اینکه چه ادعایی را مطرح می کند یا دارد از چه چیز جانبداری می کند، با ذکر واژه ی ما، چیستی اندیشه ی خود را به بصورت غیابی به دیگران نسبت می دهد. شاید اینطور نشان می دهد که تنها نیست و به گروهی بزرگتر تعلق دارد.
این داستان ادامه دارد...