
قسمت هفتاد و یکم
گاتریا حوصله ی کسی را نداشت. کرکره های کتاب فروشی را تا نیمه، رو به پایین کشیده بود و جز یک لامپ آویزان سقفیِ زرد رنگ، بقیه را خاموش نگه داشته بود. پشت میز نشسته بود و داشت به رادیو گوش می داد:
_ یک بعد از ظهر آفتابی را در پیش خواهیم داشت و حال و هوای شهروندان ما، عالی تر از همیشه خواهد بود... .
گاتریا ناخودآگاه خنده ای از سر تمسخر سر داد و با تاسف سر خود را تکان داد. با انزجار، موج رادیو را تغییر داد. دیگر به شبکه های داخلی اعتماد نداشت.
مجریِ رادیو بیگانه میگفت:
_ جنگ در شمال شهر، بین مخالفین و موافقین نخست وزیر در جریان است. سه نفر دیگر از نیروهای وفادار به نخست وزیر، به درک واصل شدند... .
گاتریا جدای از اینکه نام درستِ طرفین جنگ چیست، دست به دعا شد و برای همه شان طلب آرامش کرد.
مجری رادیو بیگانه می گفت:
_ گروه مسلسل چی های نخست وزیر، توان مقابله با خمپاره های سنگین برد مخالفین را ندارند. بزودی نخست وزیر شکست خود را می پذیرد و در شهر، دوباره امید، ایمان و عدالت ایجاد می شود... .
گاتریا رادیو را قطع کرد، تحمل بیشتر شنیدن نداشت. بلند شد و چای و هِل برای خودش درست کرد. صفحه ی گرامافون را در حالت پخش قرار داد و سراسر بعد از ظهر را به چند قطعه موسیقیِ بی کلام گوش داد، در حالی که داشت از روزگارش می نوشت.
در بخشی از آن یادداشت ها آمده بود:
_ ... برای دخترم رها، خیلی زود بود که به واژه های امید، ایمان و عدالت شک کُنَد؛ بدتر اینکه، هیچ حرفی برای بهبود حال و روز او بلد نبودم؛ ترجیح می دادم حرفی نزنم که او جریح تر شود. امشب از خدا می خواهم خودش دخالت کند؛ از خدا می خواهم خودش به او رحم کند؛ از خدا می خواهم هیچوقت او را تنها نَگذارد، باشد که دعای یک پدر مستجاب شود... .
خسته شد و قلم را بر روی میز گذاشت. لامپ را خاموش کرد و آماده ی رفتن شد.
وقتی آمد بیرون، در کمال تعجب دید راشا کنار خیابان و روی جدول نشسته و انتظارش را می کشد.
_ راشا؟ پسرم، کی آمدی؟
راشا بلند شد و آمد نزدیک او:
_ سلام آقای گاتریا. خیلی وقته رسیدم.
گاتریا تعجب کرده بود:
_ پس چرا داخل نیامدی؟ از کِی غریبه شدم؟
راشا سعی کرد توضیح دهد:
_ موضوع این نیست. می دونم اگر به خلوت احتیاج نداشتین، کرکره را تا نیمه پایین نمی کشیدین. صبر کردم خارج بشین.
_ این چه حرفیه راشا. تو خوبی؟
راشا سکوت کرد.
_ دلم برات تنگ شده بود راشا.
_ منم همینطور آقای گاتریا.
به آغوش هم رفتند. راشا لاغر شده بود و گاتریا حس کرد او ضعیف و شکننده شده و مثل قدیم روبراه نیست.
_ راشا چی به سر خودت آوردی؟
_ توضیح مناسبی ندارم.
از آغوش یکدیگر درآمدند. راشا یکراست رفت سر اصل مطلب:
_ برای خداحافظی اینجام.
_ کجا بسلامتی؟
راشا به صورت گاتریا نگاه نکرد. گفت:
_ شمال.
_ جان؟
گاتریا سخت حیرت کرده بود:
_ چرا؟
_ لطفا از من سوال نپرسید.
چشم های گاتریا پر شدند.
_ برای من اشک نریزید آقای گاتریا. خودم را به دست سرنوشت تسلیم کرده ام.
_ اما، آخه تو... .
گاتریا پلک روی هم گذاشت و پرسید:
_ تکلیف آرزوها و رویاهای تو چی میشه؟
_ خیلی وقته از دست رفتند.
گاتریا دوباره او را بغل کرد.
_ چطوری می تونم تو رو از رفتن منصرف کنم راشا؟
_ هیچ جور. فقط قبل از رفتن، دوست داشتم شما رو ببینم. باید طلب مغفرت و بخشش کنم.
گاتریا کاری که کرد این بود. راشا را از آغوش خودش درآورد و از فاصله ای نزدیک، به چهره ی زرد و زار راشا نگاه کرد و گفت:
_ بخشش؟ تو فرشته ی معصومی هستی راشا. خیلی وقته تو رو میشناسم.
راشا ادامه داد:
_ میشه امشب با هم قدم بزنیم آقای گاتریا؟
_ چرا که نه.
کرکره را پایین کشیدند و کتاب فروشی بسته شد. دو تایی با هم شروع کردند به پیاده روی. پیاده راه خلوت بود و امشب قرص کامل ماه در آسمان دیده می شد.
گاتریا پرسید:
_ چی شد که چنین تصمیمی گرفتی پسرم؟
راشا شروع کرد به برون ریزی:
_ امروز سر تا پا مسلح شدند، آنهایی که باعث و بانی اینکارند. بمنظور فروپاشی این شهر دست به هر کاری می زنند. از پایین کشیدن سطح فکر عامه بگیر ... .
در حینی که راشا گفت پایین کشیدن سطح فکر عامه، با انگشت، به دختر و پسری اشاره کرد که ایستاده بودند و با ذوق به تابلوی تبلیغاتی مد لباس نگاه می کردند.
_ تا دور نگه داشتن آدم ها از وظایف عمومی و اجتماعی خودشون... .
دوباره در حین گفتن این حرف، اشاره اش را از روی آن دختر و پسر برداشت و به یکی از پرچم ها اشاره کرد که از روی دیواری آویزان شده بود. روی آن نوشته بودند تروریست ها از راه رسیدند، مردم چه می کنید؟ راشا ادامه داد:
_ اگه همه ی ما در شمال شهر حضور داشتیم تروریست ها تا این حد پیشروی نمی کردند.
راشا آب دهانش را قورت داد و در حالی که صدایش می لرزید، به چند تا پسر و دختر جوان دیگر اشاره کرد که دور یک میز و جلوی یک کافه ی خیابانی نشسته بودند. سپس دنباله ی حرف هایش را گرفت:
_ میدانم چرا اینطور شده. رسانه ها مسئول تربیت ما هستند؛ و رسانه های برگزیده ی این شهر شده نمایش شهوتزا و الگوهای وازده ی اجتماعی، به جای اینکه مارا به خدا نزدیک کنند.
دوباره با انگشت به یک تابلوی تبلیغاتی دیگر اشاره کرد که روی آن، عکس یکی از بازیگران مشهور شهر دیده میشد. راشا ادامه داد:
_ عواملی که برای خماری نیروهای عظیم انسانی و ترویج بی اعتمادی ها بکار گرفته شدند، امروز موفق شدند در شمال شهر نیرو جمع کنند؛ من نمی توانم سکوت کنم و برای دفاع از کشورم اقدامی انجام ندهم.
توضیحات راشا تمامی نداشتند:
_ از فروپاشی نظام های عاطفی این شهر شروع کردند و حالا در کمال بی شرمی، وقتی که دیدند به نتایج بزرگی دست پیدا کردند موقعیت را برای ضربه مناسب دیدند.
گاتریا متوجه شد این پسر مثل سابق نیست. چیزی در او تغییر کرده بود که گاتریا آنرا درک نمی کرد.
حرف های راشا که تمام شد، گاتریا شروع کرد:
_ همه چیز تا پیش از مرگ ژاکلین خوب بود و من خوشبخت ترین مرد این شهر بودم.
او یک نخ سیگار روشن کرد و ادامه داد:
_ زمانی که خدا به من دختری بخشید، با روی دیگر خوشبختی آشنا شدم.
به سیگار پک زد و ادامه داد:
_ زمانی که خانه ام را ساختم، کتاب فروشی را خریدم و سطح درآمد مطلوبی پیدا کردم، بیشتر از روزگارم خوشنود و خوشحال بودم.
هم چنان که قدم می زدند، گاتریا به آسمان اشاره کرد و گفت:
_ صدای خنده های عزیزانم، روی دیگر خوشبختی بود.
و ادامه داد:
_ در حالی که تو هنوز روی تمام زندگی رو ندیده ای، اما برای نابودی زندگی خودت، خیلی زود دست بکار شدی.
_ اما اگر نجنبم، دستاورد تمام مردم نابود میشه.
گاتریا گفت:
_ ناراحت نمیشی اگر بگم، این حرف ها برای منی که سنی ازم گذشته، کمی مضحکه؟
راشا متعجب شد:
_ چرا آقای گاتریا؟
_ پسرم، نصف بودجه ی مملکت رو به اسم تامین امنیت، سال های ساله که دارن برمی دارن. یک حکومت عقلانی، با چنین بودجه ی عظیمی، اگر واقعا قصد تامین امنیت شهروندان خودشو داشته باشه، تا حالا باید یک ارتش حرفه ای با سربازانی ورزیده و کامل تشکیل می داده، نه اینکه امثال تورو ببره از کشور دفاع کنه. این کارشون دفاع از مملکت نیست، کشته سازی برای انگیزه های پنهانی خودشونه که الان قصد ندارم در موردش حرف بزنم.
و تصدیق کرد:
_ راشا، به حرف هایی که زدی، بطور کامل گوش دادم. نه آنها را تصدیق می کنم، نه قصد دارم آنها را انکار کنم. اما تو رو اگر زیاد نشناسم، به حد کافی از روحیات و اخلاقیاتت خبر دارم. این حرف هایی که زدی، به نظرم حرف هایی نبودن که خودت بهشون رسیده باشی. برای تو ذهنیت ساختن، چطوریشو نمی دونم. اما می دونم فقط خودتی که در نهایت راه درست از غلط زندگی رو می تونه تشخیص بده.
راشا سر خود را پایین گرفته بود و صحبت نمی کرد. گاتریا روبروی راشا ایستاد و بازوهایش را گرفت و نزدیک گوش او گفت:
_ دو تا درخواست ازت دارم.
راشا به صورت گاتریا نگاه کرد:
_ چه درخواستی؟
_ یکی اینکه، اجازه نده معصومیت تو رو نابود کنند. اینطوری شریک جرمشون میشی. دوم اینکه، کاری نکن هیچ وقت نتونی از راهی که رفتی، برگردی.
_ چشم آقای گاتریا، قول می دم.
_ ممنونم.
راشا بعد آن به گاتریا گفت:
_ در شمال، احتمال هر چیزی وجود داره. شاید دیگه نتونیم یکدیگر رو ملاقات کنیم، به همین خاطر منم از شما درخواستی دارم.
گاتریا از پهنای صورت داشت اشک می ریخت:
_ راشای من، چه درخواستی داری؟
راشا سر خود را پایین تر گرفت و از چشم در چشم شدن با گاتریا دوباره اجتناب کرد. گاتریا شانه های او را دوستانه گرفت و گفت:
_ خجالت نکش و با من راحت باش. می دونی که من از صمیم قلبم دوسِت دارم.
راشا احساس آرامش کرد و حرف دلش را زد:
_ از بابت حسی که نسبت به رها داشتم از شما معذرت می خوام. قصد بدی نداشتم. نیت بدی نداشتم.
گاتریا لبخند زد:
_ فکرتو درگیر این چیزا نکن. من از طرف رها ازت عزرخواهی می کنم. تو دلش چیزی نیست، خودت بهتر از من میشناسیش. اگر بهت توهین کرده، لعن و نفرینش نکن، من از طرف اون ازت عزر می خوام. صحبت کردناشو بذار به پای ناپختگی و رفتارهای ناپخته اش.
خیال راشا راحت شد:
_ خوشالم از اینکه می بینم شما چیزی از من به دل نگرفتین. من باید الان برم، چون سپیده ی صبح حرکت داریم. آقای گاتریا، خدا نگهدارتون باشه.
_ امیدوارم دوباره یکدیگر رو ملاقات کنیم.
_ هر چی خدا بخواد.
آنها از یکدیگر جدا شدند و گاتریا با او خداحافظی کرد، اما دلش نیامد به خانه برود. اینقدر در خیابان انتظار کشید که آسمان روشن شد. عاقبت با خانواده ی راشا، او را تا محل اعزامِ سربازان داوطلب بدرقه کردند.
وقتی اتوبوس حامل سربازان حرکت کرد، راشا سر خود را از پنجره بیرون آورد و دست تکان داد:
_ خدا نگهدار. برام دعا کنید.
گاتریا همانطور که داشت برای او دست تکان می داد و اشک می ریخت، داد زد:
_ منتظرت می مونم تا برگردی. به امید دیدار راشا.
راشا رفت، اما گاتریا ماند و روی یک نیمکت بتنی، کنار خیابان فرعی نشست؛ او سراسر آن روز را نشسته بود و به رفتن راشاهای شهر نگاه می کرد.
گاتریا در مورد آن دیدار نوشته بود:
_ یک چیزی درباره ی او فرق می کرد. راشا نه تنها از شهر رفت، تمام خودش را هم برد، تمام خودش را و هیچی از خودش باقی نگذاشت جز خاطراتی چند. روزی که رها گفت کار پیدا کرده، نگران بودم به پست آدم ناجوری خورده باشد، اما او را دیدم و دلم قرص شد، بچه یه تیکه از ماه بود، پاک، معصوم و پر از احساسات.
این داستان ادامه دارد...