
قسمت هشتاد و نهم
باران می بارید. گاتریا گوشهای از ایستگاه اتوبوس ایستاده بود. چتر سیاه رنگی روی سر نگه داشته بود و پایین پالتو اش خیس بود. نامه ای در دستش بود که روی آن نوشته شده بود از طرف مریم. نشست روی نشیمنگاه آهنی ایستگاه و چتر را جمع کرد. نامه را باز کرد و شروع کرد به خواندن:
_ درود بر گاتریای بزرگ و خردمند. شما اینجا حضور ندارید، اما خیالتان هر شب با شمعی روشن بر میز چوبی ام ظاهر می شود. در حالی ششمین نامه را می نویسم که اصلا مطمئن نیستم پنج تای قبلی بدست شما رسیده اند یا نه. اما من دست بردار نیستم. حتی اگر روزی بفهمم تمام نامه ها بی آنکه باز شوند، مستقیم روانهی سطل زباله ها می شوند باز هم تصویر شما در ذهنم تغییر نخواهد کرد.
در نامه ی پیشین خود گفته بودم در خلال نمایش های شبانه، با مردان مختلفی قرار می گذاشتم که تلکه شان کنم. این مهارت من است. می دانم چطور جلب توجه کنم، چطور تماس چشمی بسازم، در کجا بخندم و خود را طوری نمایش دهم که گویی همان رویا و آرزوی همیشگی شان هستم، بی آنکه داستانِ باب میل آنها اتفاق بیفتد. چه مردانی که آمدند، تلکه شدند و رفتند. در این بین، روزی در جمع تماشاگران مردی ظاهر شد. بعدِ هر نمایش، بلند بلند کف می زد و پولِ زیاد برایم روی صحنه می انداخت. اصلا برای خرج کردن خساست به خرج نمی داد. او کارگر بود. هربار مزد می گرفت، بدون آنکه تلاشی برای بدست آوردنش داشته باشم، تمام دست رنج خود را دو دستی به من می بخشید. هر بار که می دیدمش، با همان شلوار گشاد قهوهای و جلیقه ی وا رفته اش، کلاه را با احترام زیر بغل می گرفت، و با چشم هایی مملو از ستایش " مریم جان مریم جان" صدا می زد و تمام واژگان خوب جهان را برایم ردیف می کرد. داستان چند وقت به همین ترتیب سپری شد.
رئیس کولی ها اما گفت: "او را رد کن. دل باخته."
پذیرفتم و تصمیم گرفتم او را دست به سر کنم. یک بار بهانه ی پول آوردم؛ گفت از زیر سنگ هم شده، جور می کند. بار دیگر بهانه ی زیبایی و ظاهر؛ بی هیچ تزلزلی گفت اگر زمان بدهم، روی خودش کار می کند. گفتم تحصیل کرده نیستی؛ با لبخند گفت اگر این مشکل است، آنرا نیز حل می کند. دیگر بهانه ای نمانده بود. به ناچار اعتراف کردم همه اش بازی بوده و او هم یکی بوده مثل بقیه.
آقای گاتریا، او اینرا که فهمید، کلاه از سر خود برداشت، طبق معمول زیر بغل گرفت و بر خلاف انتظارم، خیلی منطقی و در صلح کامل، قبول کرد برود!
منتهی پیش از رفتن اش گفت: "اجازه بده، پیش از رفتن، برای آخرین بار با همه چیزهایی که می دانم قربان صدقه ات بروم." انتظار داشتم چیز دیگری طلب کند. خواستهاش آنقدر ساده بود که پذیرفتم، با این گمان که این آخرین تلاش او برای ربودن قلب من خواهد بود.
او دوباره پول داد و گفت: " مریم نحیف من، قربان موهای طلایی و موجدارت بشم. قربان پوست سفید و براق ات بشم. قدت رعنا و کشیده است. چشمانت آبی، درشت و گرد است و گردنت بلند و ... . "
آقای گاتریا، حالا خودتان بگویید که من کدام یک از این ویژگی ها را داشتم؟ خودتان بهتر از من می دانید نه موهایم طلایی ست، نه پوستم چون برف، نه قدی رعنا دارم، نه نحیف و کشیده ام. بله، او در تمام این مدت، با مریم ای که در ذهن خودش ساخته بود، عشق بازی می کرد و اصلا موضوع، مریم ای که در دنیای واقعی ملاقات میکرد، نبود. در حقیقت، من او را فریب نداده بودم؛ او خودش فریبِ خودش بود.
بعد این ماجرا، از تلکه کردن مردم بیزار شدم و دست از اینکار کشیدم. حالا فقط از همان راه نمایش خیابانی کولی ها کسب درآمد می کنم.
راستی آقای گاتریا، پروردگارم بعد از مدت ها دوباره از راه آمد، اینبار پروانه ای بود که هرگز دور شعله های شمع نمی چرخید. نشست بر روی شانه ام و گفت: " مریم، تو ما را در کدام کَس قربان صدقه می رَوی؟ "
مراقب خودتان باشید و گونه های زیبای رها را بوسه باران کنید. دوستار همیشگی شما، مریم.
گاتریا نامه را تا کرد و در کمال احتیاط داخل جیب پالتوی خود گذاشت. اتوبوس آمده بود. کمک راننده سر خود را از پنجره خارج کرده بود و داد میزد:
_ زود سوار بشید، این آخرین اتوبوس امروزه.
گاتریا ته اتوبوس نشست، کنار پنجره. سرش را به شیشه، آرام تکیه داد و مشغول تماشای بیرون شد. باران هنوز میبارید و مردم دنبال جایی مسقف می گشتند که خیس باران نشوند.
داخل اتوبوس، تعدادی آدم، جدا از هم، پراکنده بر روی صندلی ها نشسته بودند. صدای اعلان ایستگاه پخش شد، اتوبوس ترمز کرد و یک مرد هم سن و سال گاتریا بالا آمد و درست کنار گاتریا نشست.
_ توی این اتوبوس ها، تا وقتی صندلیِ خالی وجود داشته باشه، مسافرا کنار هم نمی شینن. دقت کردین؟
گاتریا لبخند گرم خود را نثار او کرد.
_ شاید، چون حوصله ی همو ندارن.
غریبه تایید او را با جان و دل خرید:
_ دوره زمانه ی بدی شده.
گاتریا سر تکان داد. غریبه صدایش را کمی بلند کرد، طوری که همه بشنوند:
_ ببینید به کجا رسیدیم. این نسل جدید دیگه هیچ حد و مرزی نداره.
گاتریا حس کرد او از دست فرزندانش به تنگ آمده است. با صدای آرامی گفت:
_ شکیبا بمون مرد، حد و مرز به چه کار میاد آخه؟
غربیه لحن خود را تغییر داد:
_ حد و مرز دخترا منظورم بود. نه پوشش، نه شرم، نه حیا.
گاتریا تازه متوجه شد او دارد از چه موضوعی حرف می زند.
_ خب، این چه ارتباطی به من و تو داره؟
سرها به سمت شان برگشت، اما هیچ کس تمایل نداشت وارد بحث آنها شود.
غریبه جا خورده بود، پرسید:
_ ارتباطش اینه که جامعه باید به ارزشهام احترام بزاره.
_ چرا؟
_ چی چرا؟
_ چرا فکر می کنی جامعه باید فقط به ارزش های تو احترام بزاره؟ سهم تو چی میشه؟
حالا دیگر بحث میان آنها شکل گرفته بود.
_ چون جامعه قانون داره و من به قوانین احترام میذارم و رعایتش می کنم.
گاتریا لبخند زد:
_ زمانی که قانون نوشته شد، این طفلکی ها هنوز به دنیا نیومده بودن. اینو که نمی خوای انکار کنی؟
مرد پوزخند زد:
_ وظیفه ی محافظت از اونا بر عهده ی ماست.
_ از کجا می دونی داری محافظت می کنی؟
غریبه لحنش جدی تر شد:
_ شما که اینو بگین، از بقیه چه انتظاری می ره؟ یعنی می فرمایید این موضوع رو بی اهمیت جلوه بدیم؟
_ دقیقا، تو لباسی که دوست نداری نپوش، خیلی سادست. تا حالا شده یکی بهت بگه از قیافت تو شهر ماتم می ریزه، تو شهر رو غمگین کردی پس اینارو نپوش؟
_ نمی تونه بگه چون من از قوانین تبعیت می کنم. ما می تونیم بگیم چون حکومت از ما خواسته که در حفظ قانون کمک کنیم.
_ قانونو کی تعیین کرده؟
_ مردم.
_ ما چند تا مردم داریم؟
_ یعنی چی آقا؟
_ مگه همینایی که پوشش مد نظر تورو ندارن، مردم نیستن؟
_ اقلیت هستن آقا.
_ اینو از کجا فهمیدی؟ از کجا می دونی امثال تو اقلیت نیستن؟
_ این چه استدلالیه آقا، معلومه که تمام کشور با این موضوع مشکل دارن.
_ مگه پرسش عمومی صورت گرفته جدیدا؟
ناگهان غریبه با دست از پشت شیشه به تعدادی دختر اشاره کرد و گفت:
_ تورو خدا نگاه کن، درسته با این قیافه اومدن بیرون؟ پسرای مردم از ره بدر میشن، تو واقعا مدافع اینایی؟
گاتریا خندید:
_ چرا خودشو سانسور کنه؟ تو نگاه نکن خب، خدا اختیار چشماتو که ازت نگرفته.
_ شما خیلی موضوع رو ساده گرفتین.
_ برعکس، شما مشکلات رو گم کردین. همین اتوبوسی که الان نشستی، قرار بود مجانی باشه، الان شهردار پول تعمیرشو هم نداره.
راننده از آینه نگاهی کوتاه و سرسری به آنها انداخت و بلافاصله حواس خود را پرت کرد انگار اصلا متوجه چیزی نشده بود.
_ همین جوری پیش بره، چیزی از دین و فرهنگ نمی مونه.
گاتریا گفت:
_ واقعا فکر می کنی حکومت چیزی باقی گذاشته؟ به لباس نرسیده آقا، قبلش دینو با ایدئولوژی از مردم گرفتن.
_ جناب، حتی کشور های دیگم حد و مرز دارن تو پوشش.
_ به من چه؟ مگه الگوی من کشورای دیگست؟
غریبه ساکت شد. گاتریا برای او آرزوی سلامتی کرد و بلند شد که وقتی به ایستگاه رسیدند پیاده شود. مسافران از پنجره بیرون را تماشا می کردند، باران با شدت بیشتری می بارید، اتوبوس به حرکتش ادامه می داد و یک پروانه، روی یکی از صندلی های خالی اتوبوس نشسته بود.
این داستان ادامه دارد...