
قسمت هشتاد و سوم
_ دیشب اتفاقات بدی در شمال افتاده سرباز؟
ولی آنها هنوز به شمال نرسیده بودند.
_ نمی دونم آقا.
از تلویزیون صدای گوینده ی خبر می آمد:
_ نخست وزیر در بیانیهای اعلام کرد این عملیات پاسخی به تجاوزهای اخیر بود. ما قوی، متحد و آماده ایم.
صاحب دکان به راشا طعنه زد:
_ جنگ دامن همه رو می سوزونه، حتی اونایی که فقط اخبارش رو می بینن.
راشا حرفی برای گفتن نداشت. او فقط برای خرید یک بسته بادام زمینی داخل دکان رفته بود و باید هر چه زودتر به صف برمی گشت.
صاحب دکان با اشاره، جای بادام زمینی را نشان داد:
_ برو بردار. برای دوستات هم بردار. پاکت ها اونور هستن.
راشا جلوی کیسه ی بادام ها خم شد و پاکت را شروع کرد به پر کردن. راشا حس کرد صاحب دکان پیر دارد به اسلحه نگاه می کند.
_ هنوز با این تفنگا می رین جنگ؟ تمام جنگارو این تفنگ باخت داده.
و لحن خود را عوض کرد:
_ قوی، متحد. زکی خیال باطل. هنوز با اسلحه ی خدا بیامرز می جنگین.
راشا بادام هایی که برداشته بود، روی ترازو گذاشت.
_ اینو بکش عمو.
_ بکشم که چه؟
پیر از روی صندلی بلند نشد:
_ این همه قشون رو می برن شمال که چه؟ یه اسلحه خوب ندادن. اونا سرتا پا مسلح و خطرناکند. نمی بینی هیچ کشوی دخالت نمی کنه؟ بچه دیدی قوی هستن فرار کن. اگه بخاطر منه، من راضیم بیان تو، از دست اینا نجاتمون می دن لااقل.
راشا در موقعیتی نبود که بخواهد بحث کند یا نظر خود را ابراز کند یا دهان به دهان بگذارد. این پا و آن پا میکرد که پول را پرداخت کند.
_ گفتن پول نمی خواد سرباز، برو.
_ عمو پول دارم.
_ برو، پول نمی خواد. با این پولا چیکار کنم؟
راشا تشکر کرد. در حینی که داشت پاکت را داخل کوله جاساز می کرد، صاحب دکان شبکه را خاموش کرد.
_ از اینا چیزی درنمیاد.
و رادیو بیگانه را روشن کرد:
_ در جلسهی چهلم سازمان حمایت از شهرهای تروریستزده، بالاخره اعضا توانستند روی یک موضوع به تفاهم برسند:
_ ما طرفین جنگ را به آرامش دعوت می کنیم.
صاحب دکان به راشا گفت:
_ از این چشم رنگی ها هم چیزی در نیومد سرباز.
اخبار ادامه داشت:
_ تروریستهای تحت فرمان نخست وزیر، حالا بخشی از شهر را از آزادی جویان گرفته اند.
صاحب دکان خندید:
_ دور یه میز طولانی می شینن، با کت شلوار، انگار رفتن عروسی. دور تا دورشون صندلی می چینن، جلوی صدها لنز خبری اعلام می کنن ما طرفین درگیری را به آرامش دعوت می کنیم.
خندید و ادامه داد:
_ اما جنگ هنوز ادامه داره و مردم دارن می میرن.
_ چه کسی شروع کرده؟
راشا شجاعت کرد سوال بپرسد.
_ بگو کی دلش بازی میخواد. وگرنه این همه قشون از وسط جاده های شهری نمی رفت شمال، اونم با این تفنگای قدیمی.
راشا بالاخره از دکان خارج شد. بخشی از صف بهم ریخته بود. انگار سربازان دور یک ماجرا حدقه زده بودند. جلوتر رفت و به تماشاچی ها پیوست.
صدای اعتراض سربازی بلند شده بود:
_ چرا همش به من گیر می دی؟
راشا نزدیک گوش فهام گفت:
_ فکر کنم مشکل عصبی داره. دیشب هم داشت با مسئول غذا دعوا می کرد.
فهام گفت:
_ داداش داریم میریم جنگ، اون بابا مثل اینکه اصلا حالیش نیست، سر پست نگهبانی داشت سیگار می کشید و به دوردست خیره شده بود. اگه اینکارو شمال انجام بده همه مون به گ... می ریم. حالیته؟
راشا خنده اش گرفت. کمال که مثل آنها متوجه نزاع سرباز با یکی از کادری های ارتش شده بود به گفتمان آنها پیوست:
_ کادری هم کِرم داره. حالا یه سیگار کشیده دیگه!
_ سیگار بهانست، یارو تو هپروت می ره.
اما درگیری لفظی آنها، یک نزاع ساده نبود. کاری که سرباز کرد، همه را میخکوب ساخت. یک نزاع ساده داشت به یک درگیری منجر می شد، او اسلحه را به طرف کادری نشانه رفته بود:
_همینو می خواستی؟
یک ترس انسانی و دستپاچگی شدید به جان شاهدان افتاد.
_ بزنم نفله شی؟
صدایی گفت:
_ بزن.
فرمانده داشت دستور می داد:
_ اسلحه رو که کشیدی، باید بزنی. معطل چی هستی؟
تهدید کننده، از شدت خشم می لرزید. تمام جمعیت با دیدن این صحنه متعجب و نگران بودند. چه خبر شده بود؟ مگر نباید تلاش می کرد سرباز کنترل خود را مجددا بدست آورد؟ این یک تحریک به قتل بود که صدها نفر شاهد داشت. اما فرمانده در کار خود درنگی نداشت:
_ پس چرا معطلی؟ جرئت شلیک نداری؟ پس چرا اسلحه رو کشیدی؟
سرباز ناگهان ضامن اسلحه را کشید و آماده ی زدن شد. کادری با دیدن این تهدید، نشست روی زانوهای خود و به التماس افتاد:
_ پسر الان اعصابت خورده، منظوری نداشتم.
سرباز دست بردار نبود:
_ تو همش گیر می دی. میگم یه نخ سیگار بود فقط.
_ فراموشش کن. آروم باش.
اتفاقی که نباید بیفتد، افتاد. صدای غرش اسلحه، تمام جمعیت را در بهت و حیرت فرو برد. از خشونت صحنه، چند نفر دست و پای خود را گم کرده بودند.
از دهان راشا در رفت:
_ گلوله ها مَشقی بوده!
با اینکه سرباز شلیک کرده بود، کادری آسیب دید اما کشته نشد. همه به اسلحه و گلوله هایی که در اختیارشان بود نگاه کردند. تیرها واقعی نبودند.
فرمانده دستور بعدی را صادر کرد:
_ سرباز، تو به یک نیروی خودی شلیک کردی. اگر گلوله ها واقعی بودند، ما امروز شاهد قتل یک سرباز ارتش بودیم.
سرباز اسلحه را پرت کرد:
_ آخه اون همش گیر می ده.
فرمانده ادامه داد:
_ تو به جرم سرپیچی از دستورات، تهدید به مرگ، اقدام به قتل و استفاده ی نادرست از اسلحه، بازداشت هستی و به دادگاه نظامی خواهی رفت. حرفی نداری؟
_ می خوام سیگار بکشم.
_ کشیدن سیگار در ارتش ممنوعه.
_ برو به درک فرمانده.
او را دستگیر کردند و کشان کشان از صف خارج کردند. همه را ناسزا می گفت و فریاد می زد مرگ بر همه تان.
فرمانده دستور بازداشت نفر دوم را هم داده بود.
_ من چرا فرمانده؟
_ بخاطر ترس از مرگ. بخاطر التماس. تو آبروی کشور را می بری.
کادری هم بازداشت شد و حرکت دو مرتبه از سر گرفته شد. منتهی اینبار تمام جمعیت در سکوت فرو رفته بودند. فقط صدای اگزوز ماشین های نظامی و جیرینگ جیرینگ ادوات جنگی بلند بود. حتی جیپ که بلندگو حمل میکرد رغبتی به ارائه ی دستورات نداشت.
جلوتر فهمیدند مسیر حرکت تغییر کرده و باید از مسیر دیگری استفاده کنند. خیلی از سربازانی که در صف ها بودند از شدت پا درد و سختی مسیر شکایت داشتند اما امروز زمان خوبی برای ابراز نبود.
_ یعنی باید از وسط شهر حرکت کنیم؟
علامت سؤال فهام بی پاسخ بود. این دستوری بود که نباید در موردش سؤال می پرسیدند.
_ فرمانده امروز عصبانی تر از همیشه شده.
و راشا در ذهن خود داشت به حرف صاحب دکان فکر می کرد.
این داستان ادامه دارد...