ویرگول
ورودثبت نام
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Faridدر حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
خواندن ۱۱ دقیقه·۲ سال پیش

داستانِ پرستار

قسمت هفتاد

تک و توک آدم در کافه رفت و آمد می کرد. چند وقتی بود که مشتری ها مثل قدیم آنجا نمی آمدند. شاید چون راشا، از وقتی که تنها شده بود، با بی حوصلگی کامل به مشتری ها رسیدگی می کرد. شاید نمی توانست مثل رها سلیقه به خرج دهد و قهوه های خوبی تدارک ببیند. شاید توان کافی در رسیدگی به تمام مشتری ها نداشت. هر چه بود محیط آنجا، دیگر مثل گذشته ها پویا نبود.

روی میزها گرد و خاک گرفته بود. صندلی ها چیدمان مناسبی نداشتند. دستگاه اسپرسو ساز کثیف شده بود و روی پیشخوان، شلوغ و درهم برهم شده بود. چند تا از لامپ ها سوخته بودند و دکور کافه بخاطر بی نظمی، جذابیت سابق را از دست داده بود. تقریبا هیچ روزی نبود که تمام ظرف ها شسته شوند و در جای مناسبی قرار بگیرند. زمین را انگار صد سال طِی نکشیده بودند و لکه ها، بد چشمی می کردند. اگر مشتری ها حتی با این اوضاع پیش آمده، حاضر می شدند سفارشی دهند، راشا نمی توانست تمام سفارشات را تامین کند، چون در تامین مواد اولیه به مشکل خورده بود. اگر کسی موکا سفارش می داد، شیر نبود. اگر کاپوچینو می خواستند، راشا بلد نبود کف شیر بگیرد. اگر شکلات داغ سفارش می دادند، کاکائو در کافه وجود نداشت. در نتیجه، راشا بجای اینکه سعی کند به اوضاع کافه رسیدگی کند، با یک پاسخ " نداریم " از خیر نگه داشتن مشتری ها می گذشت.
اما آن روز، یکی از مشتری ها سمج تر از این حرفها بود. بیرون نرفت و سفارش خود را تغییر داد:

_ اشکال نره رفیق. یه قهوه بزن. هر چی هست خوشه.

راشا تن خود را با دشواری از روی چهارپایه بلند کرد و رفت پشت پیشخوان تا قهوه ی او را درست کند. مشتری با لحنی که ایجاد صمیمیت می کرد، گفت:

_ مَشتی، کمک می خوای؟

_ نه داداش. الان ردیف میشه.

_ دمت گرم. عجله نکن رفیق. دارم به رادیو گوش می دم.

راشا ناخودآگاه به چیزی که در حال پخش بود دقت کرد. داستانی در حال اجرا بود. راشا داستان را از جایی شنید که روباه گفت:

_ خدانگهدار. اما رازی که گفتم خیلی ساده است. جز با دل، هیچی رو نمیشه اونجوری که باید دید. یادت باشه ارزش گلِ تو به قدر عمریه که به پاش صرف کردی. انسانها این حقیقت رو فراموش کرده اند، اما تو نباید فراموشش کنی ... . تو تا زنده ای نسبت به چیزی که اهلیش کرده ای مسئولی. تو مسئول گُلِت هستی... . اینو یادت باشه.

شازده کوچولو برای اینکه یادش بمونه تکرار کرد:

_ من مسئول گلم هستم.

و داستان تمام شد. مشتری پرسید:

_ داداش، تو هم گل داری که اهلیش کرده باشی؟ عمرت رو به پای کسی صرف کردی؟

راشا بغض کرد. آن روزها دلتنگی دست بردار نبود.

_ سکوتت رو درک می کنم.

راشا قهوه را بر روی پیشخوان قرار داد و گفت:

_ آمادست.

و پشت خود را به مشتری کرد، نشست روی زمین و به دیواره ی پیشخوان تکیه داد. مشخص بود از تماس چشمی با مشتری اجتناب می کند. مشتری قهوه را برداشت و جایی دیگر برای نشستن پیدا کرد. هر دو زیر یک سقف بودند، اما فقط صدای یکدیگر را می‌شنیدند. مشتری یک جرعه قهوه سر کشید و گفت:

_ شایدم کسی تو رو اهلی کرده و رفته.

بغض راشا ترکید؛ دیگر قادر نبود خود را کنترل کند. بلافاصله دهانش را گرفت که مشتری صدای ناله اش را متوجه نشود. مشتری ادامه داد:

_ اونی که رفته، باید می دونست تا زنده است نسبت به چیزی که اهلیش کرده مسئوله.

از ته دل آهی کشید و ادامه دهد:

_ داستان ها رو معمولا کسائی که باید بشنون، نمیشنَوَن.

و جرعه ی آخر را سر کشید و پیش از رفتن گفت:

_ داداش همه چیزو بنویس، از اولش بنویس. درست از جایی که اهلی شدی.

راشا سر خود را بالا آورد و دید ساعت از نیمه شب گذشته است. زمان اینبار با چه سرعت عجیبی جلو رفته بود. درب کافه باز مانده بود و باد به داخل می وزید؛ و او هنوز روی زمین در سکوت و خاموشی به اعماق درونش فرو رفته بود. حالا مطمئن بود کسی صدایش را نمی شنود:

_ خیلی دوست دارم رها.

راشا نمی دانست چرا، اما آن مشتری در وجود او چیزی را بیدار کرده بود. از آن روز بود که او شروع کرد به نوشتن، و داستان را از جایی شروع کرد که رها برای مصاحبه آمده بود کافه. داستان را نوشت و نوشت تا جایی که دو تا از دوستان رها آمده بودند کافه. هر سه شان قرار بود به تئاتر بروند، اما رها اینقدر سرگرم صحبت با شین شده بود که حتی چند بار صدایش کردند و او چیزی نمی شنید. آنها محو یکدیگر بودند و غمگین ترین داستانِ زندگی راشا شروع شده بود. چه روزها و شبهایی که راشا علامت " بسته است " را از درب کافه آویزان کرده بود، در سکوت و سکون می نشست و می نوشت.
در یادداشت هایی که از او باقی مانده است، راشا حتی روزگاری که از رها جدا شده بود را نوشته بود:

_ در نبود تو، شهر خاکستری شده بود. آسمان خاکستری شده بود. گذر زمان گاهی سنگین و سخت بود، گاهی با یک چشم برهم زدن می گذشت. سینه ام درد می کرد و نفسم بالا نمی آمد. من طاقت گوش کردن به هیچ آهنگی نداشتم. دوست نداشتم با هیچ کس حرف بزنم. باورت می‌شود سر مادرم فریاد زدم؟ باورت می شود خواهرم به حال و روزم گریه میکرد؟ حضور هیچ کس را نمی خواستم. به بی خوابی دچار شده بودم. اشتها نداشتم. مزه ها تلخ بودند و از گلویم چیزی پایین نمی‌رفت. تو منو به روزگار بدی انداختی رها. من از کنار تو رفتم که معبود زندگیِ خودت را انتخاب کنی در حالی که معبود زندگی من تو بودی. الان دو تایی و دست در دست هم به تئاتر رفتین و لابد بعد از اتمام نمایش، کلی حرف برای گفتن دارید، اما زمانی که در کنار من بودی، ما دو نفر، هیچوقت حرفی برای گفتن نداشتیم، از آن حرف هایی که تو محو شنیدنشان می شدی. تو دیگر نیستی و ما برای همیشه از یکدیگر جدا شدیم. راستی، دست های شین گرم هستند؟ تو را مثل من نگاه می کند؟ رها، برای او هم زبان درازی می کنی؟

ناگهان درب کافه کوبیده شد و راشا از چیزی که می دید سخت حیرت کرد. آن دو نفر آمده بودند و هیچ توجه نمی کردند که کافه خدمات نمی دهد. سمج بودند و نمی رفتند.
درب چوبی کافه را باز کرد:

_ فرمایش؟

_ راشای عزیز، میهمان حبیب خداست.

راشا از جلوی درب ورودی کافه کنار رفت و بعد، هر دو شان داخل آمدند.

_ باز چی شده؟

_ هیچی. فقط اومدیم که ازت تشکر کنیم.

راشا واقعا حوصله ی هیچکدامشان را نداشت.

_ بابتِ؟

_ اینکه باعث شدی رها کشته نشه. اینکه رها در روز موعود بزرگ شرکت نکرد.

راشا آن روز را بخاطر داشت و اتفاقا آن مکالمه را نیز در یادداشت های خودش نوشته بود. درست از همانجا بود که رفت به منزل گاتریا و از او کمک خواست؛ و البته آخرین روزی بود که به چهره ی رها نگاه می کرد.

_ فقط چایی دارم.

_ بریز برادر، دو تا بریز.

راشا جلوی آنها معذب بود. یکی از آنها، سعی میکرد سر صحبت را باز کند:

_ راشای عزیز. تو از مایی و ما تو رو مثل برادر خودمون، از صمیم قلب دوست داریم. خانواده ای شریف و سر براه و محفوظ به حیا داری. واسه همین، چیزی که داریم میگیم حقیقت محضه.
راشا دو لیوان چای ریخت و بدون اینکه داخل سینی قرار دهد، بدون رعایت هیچ تشریفات خاصی برای پذیرایی، آورد سر میزشان.

_ ممنون برادر.

راشا رفت سر اصل مطلب:

_ چی می خواین از جون من؟

_ هیچی راشای عزیز. خواستیم جویای روزگارت شده باشیم. چند باری در عبادتگاه تو را دیدیم، اما غرق در نیایش و راز و نیاز بودی، مزاحم نشدیم. چند وقتی هم بود که درب کافه را بسته بودی. فقط خواستیم حالتو پرسیده باشیم.

_ ممنونم. ولی چی رو می خواستین بگین؟

_ اینکه برات خوشحال شدیم.

راشا مکالمه را درک نمی کرد.

_ از چی؟

_ از اینکه اون دختره رو انداختی بیرون. خدا هم دیگه به کسب و کارت برکت می ده. راه تو از اون جماعت جداست.

راشا سکوت کرد. حوصله ی جرو بحث نداشت.

_ راشای عزیز، حیف ایمان تو نیست؟ حیف قلب سفید و پاک تو نیست که با همنشینی این جماعت سیاه بشه؟

نفر دوم گفت:

_ ببین چه حال و روزی پیدا کردی. تو مردی و خدا اجازه نمی ده بخاطر این ابله ها گریه کنی و بخاطر وجود این بی ارزش ها خودتو از خدا دور کنی. لابد خدا یه چیزی می دونسته که گفته زیاد به جنس مونث رو ندید.

راشا اصلا دوست نداشت این مکالمه ادامه پیدا کند. اما از این دو نفر کمی می ترسید و تصمیم داشت جانب احتیاط را بگیرد.

_ می دونیم الان تو دلت چی میگذره. گاهی دلتنگ اون میشی.

یکی از آنها تعدادی عکس روی میز گذاشت.

_ ولی با نگاه کردن به این عکسها، دیگه مطمئن میشی کار درست رو کردی و از زندگیت، اون دختر رو مثل سگ انداختی بیرون.

راشا بلافاصله رفت سر وقت عکسها. رنگ از رخسار او پرید.
در یکی از عکسها، رها دست شین را گرفته بود و داشت نگاهش می کرد. در عکس بعدی، شین به غروب آفتاب نگاه می کرد و رها از پشت سر او را بغل کرده بود. در عکسی دیگر، رها داشت وارد یک خانه ی متروکه می شد و در عکس مشخص بود اضطراب دارد.

_ ببین چقدر خودشو کوچیک کرده بود؟ لابد دو تایی تو بیغوله با هم خوابیده بودن. چرا باید یواشکی می رفت اونجا و مضطربانه دور و اطراف را نگاه می کرد؟ ها؟ اون هرزه بود راشا.

راشا دیگر دلیلی برای اجتناب از ابراز احساسات نداشت، بهتر بود نوشته شود او رفته رفته داشت کنترل خودش را از دست می داد. قطره های اشک سرازیر شده بودند. صورتش از شدت خشم می لرزید و دندان هایش بر هم کوبیده می‌شد.

آن دو نفر یگدیگر را نگاه کردند و سپس از پشت میز بلند شدند.

_ ما دیگه می ریم، ولی عبادتگاه منتظرتیم. هر وقت خواستی می تونی روی برادری ما حساب کنی.

آنها از کافه خارج شدند و راشا شروع کرد به هق هق کردن. یکی یکی عکسها را ورق می زد و گریه می کرد.

_ رها.

هق هق ها به فریاد و بیقراری تبدیل شدند.

_ رها، رها.

و سرانجام از کوره در رفت. میز را هل داد و لیوان‌های رویش شکست.

_ ازت بدم میاد. ازت متنفرم. از شین متنفرم.

صندلی را برداشت و به طرف شلف دیواری پرتاب کرد. آن شِلف، با سلیقه ی رها خریداری شده بود و داخل آن، ظروف کلکسیونی چیده شده بودند. صندلی خورد به آن شلف و از روی دیوار کنده شد. صدای کوبیده شدن آن به زمین هولناک بود.
راشا به این ضربه بسنده نکرد. چشمان او خورده بود به جام ها، ماگ ها و فنجان هایی که رها در قفسه ی چوبی بالای پیشخان چیده بودشان. صندلیِ دیگری برداشت و محکم به کمد زد. تمام ظروف با هم پایین ریختند. صدای شکسته شدنشان بقدری بلند بود که از شدت آن مردم جلوی کافه جمع شدند.
راشا رفته بود سراغ قاب ها. فریاد می زد و با مشت به قاب ها می کوبید. قاب ها یکی پس از دیگری از دیوار می افتادند و متلاشی می شدند؛ و این پایان ماجرا نبود.

میزها یکی یکی چپه شدند. صندلی ها شکستند. وسایل تزئینی سقوط کردند و طولی نکشید که از آن کافه ی آرام‌بخش همیشگی، فقط یک ویرانی بزرگ باقی ماند.

سرانجام راشا خسته شد و بر روی زانوهایش فرود آمد. از دستانش خون می چکید و روی زمین قطره قطره سقوط می کرد. دستانش بی رمق و بی حال در عرض شانه هایش افتاده بود. به سقف کافه نگاه کرد و گفت:

_ چرا اینکارو کردی با من؟

آب دهانش را قورت داد و ادامه داد:

_ من که همیشه تورو پرستش میکردم؛ این برای تو کافی نبود؟

سپس سر خود را چرخاند و دید کلی آدم، جلوی پیاده راه جمع شدند و در حال تماشای او هستند. هیچکدامشان جرئت نمی کردند وارد شوند و جلوی جنون راشا را بگیرند.

راشا فریاد زد:

_ برید همه تون گم شین.

گویا آنروز، مردم نه حوصله ی دردسر داشتند، نه دلایلی کافی برای کمک کردن به راشا. جمعیت متفرق شدن را آغاز کردند و طولی نکشید که راشا تنها شد. حالا حتی بیننده هم وجود نداشت. همان لحظه، ناگهان از رادیو صدایی شنید. اینبار، صدای خود نخست وزیر بود که با صلابت شروع کرده بود به حرف زدن:

_ همشهری های گرامی. مردم متحد. ما نیازمند نیروهایی متعهد، مسئولیت پذیر و دلسوز هستیم. ما داوطلب می خواهیم. شمال اوضاع خرابی پیدا کرده و ارتش ما به کمک شما نیاز دارد. چه کسی می خواهد از کشورش دفاع کند؟ در صحنه بیایید که اینبار هم از بحران ها با کمک یکدیگر بگذریم. پروردگار بزرگ و ارجمند، محافظ کشور خواهد بود... .

سخنرانی که پایان گرفت، راشا تصمیم خودش را گرفته بود.

این داستان ادامه دارد...

۱۸
۴
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
در حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید