ویرگول
ورودثبت نام
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Faridدر حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
خواندن ۷ دقیقه·۲ سال پیش

داستانِ پرستار

قسمت هفتاد و هفتم

دوران آموزشی به پایان رسیده بود و حالا باید وارد دنیای واقعی جنگ می‌شدند.

راشا یا همان سرجوخه ی جوان، بعد از پوشیدن یونیفرم نظامی ارتش، تجهیزات انفرادیِ خود را تحویل گرفت. یک کوله پشتی که شامل کنسرو، قمقمه، بندک، بیلچه، ماسک، سرنیزه و دبه ای پر از گلوله و مخلفات دیگر بود. همچنین اُوِرکُت، پوتین چرم، کلاهخود جنگی و یک تفنگ براق تحویل گرفت و سرو وضع اش با آنها تجهیز شد. کلاهخود نظامی گذاشت. کوله اش را با سلیقه ی خود چیدمان کرد و بست. سنگینی کوله پشتی و حجم بزرگش، آزار دهنده بود.
بندهای کوله را تغییر داد و دومرتبه امتحان کرد. کمی اوضاع قابل تحمل شد. آمد بیرون از سوله و وارد محوطه شد. تعداد زیادی داوطلب از تمام شهرها آمده بودند، تعدادی هم سرباز وظیفه بودند و بقیه، نیروهای همیشگی ارتش محسوب میشدند.

از صحبت هایی که پراکنده می شنید، متوجه شد شمال اوضاع خوبی ندارد. اگر دیر می جنبیدند، تروریست ها، شمال را فتح میکردند.

در حال سفت کردن کمربند خود بود که ناگهان صدای سوت شنید. صدای بلند و ناهنجاری بود. طولی نکشید که جمعیت حاضر، ساکت و بی تحرک شدند. حواس همه ی سربازان معطوف کسی شد که بالاتر از بقیه ایستاده بود. سن بالایی داشت و راشا فهمید با تجربه است و یکی از فرماندهان رده بالای ارتش محسوب میشود. او بدون مقدمه چینی شروع کرد به حرف زدن:

_ همه ی شما توسط شورای جنگ پذیرفته شدید چون لیاقت حضور داشتید. باید بدانید که از این به بعد، قلب های شما فقط برای یک چیز می تپد و ذهن تان برای یک چیز آماده می شود. از این لحظه به بعد، رویایی در کار نیست، گذشته ای وجود ندارد و برای خانواده، دوست و آشنا دلتنگ نخواهید بود. فقط یک چیز اهمیت دارد.

سپس به یکی از فرماندهان میان رده گفت:

_ چه چیز مهم است سرباز؟

او با اقتدار فریاد زد:

_ جنگ.

فرمانده ادامه داد:

_ و در جنگ خبری از حواس پرتی، ترحم و دلسوزی نیست.

از یکی دیگر از فرمانده ها پرسید:

_ چرا؟

_ چون کشته میشیم.

ادامه داد:

_ مهم نیست از کدام شهر آمديد، مجرد هستید یا نه، بچه هستید یا خودتان بچه دارید.مهم این است که همه باید برای حفظ این خاک تلاش کنیم.

از همه خواست یک قدم نزدیک تر شوند. سربازان حلقه را تشکیل دادند:

_ همه یکدست لباس پوشیده اید. همه تان زیر یک پرچم قرار دارید و همه با هم، برای یک هدف می جنگید. شکست تروریست ها یعنی حفظ خاک، امنیت و اقتدار نخست وزیر. فهمیدید؟ حق ندارید بمیرید، فقط می جنگید، فهمیدید؟

صدای هم نوایی سربازان بلند شد:

_ فهمیدیم.

_ آنجا رحمی در کار نیست، فهمیدید؟

هم نوایی دوباره تکرار شد:

_ فهمیدیم.

_ اگر فرار کنید، یک اصل مهم را با خودتان می برید. آن اصل چیست؟

یکی از فرمانده ها گفت:

_ آبروی کشور.

_ فهمیدید؟

هم نوایی با صدای بلند تری تکرار شد:

_ فهمیدیم.

_ خداوندگار یار و نگهبان نخست وزیرمان باشد. از او دفاع می کنیم که آبروی مملکت است و دلیل حفظ مرزهای ماست. شماها سربازان او هستید و باید او را خشنود کنید. خشنودی او خشنودی خداست. فهمیدید؟

_ فهمیدیم.

_ یک سرباز وفادار به ارتش، هرگز سوال نمی پرسد، فقط به دستورات عمل می کند، فهمیدید؟

_ فهمیدیم.

سخنرانی تمام شد و حرکت آنها شکل گرفت. دو ستون نظامی بودند که وارد جاده ی اصلی میشدند و در سمت چپ و راست جاده، یواش یواش آرایش نظامی به خود میگرفتند. جاده ای که در نهایت به شمال شهر می رسید، اما تا آنجا، راه زیادی وجود داشت.
راشا قصد داشت بپرسد، چرا باید کل این جاده را پیاده روی کنند؟ در حالی که می توانستند تا شمال، با وسیله اعزام شوند. فرمانده گفته بود یک سرباز سوال نمی پرسد، فقط به فرامین عمل می کند. راشا از خیر پرسش گذشت.

به دور و اطراف نگاه کرد. پشت آخرین نفرات پیاده نظام، مسلسلچی ها می آمدند، توپهای عظیم و ترس آور کشیده میشدند و خمپاره اندازهای غول پیکر یکی یکی به صف طولانی آنها می پیوستند. بی شمار جیپ مسلح نظامی پشت سربازان حرکت می کردند.

_ تو هم داری به همون چیزی فکر می کنی که فکر می کنم؟

پسری که سعی میکرد سر صحبت با او باز شود، طبق قوانین حرکت، با فاصله ای معین و تعیین شده، پشت راشا در حال آمدن بود. صورتی درشت و استخوانی داشت، مثل راشا چهار شانه و تنومند بود، آفتاب سوخته بود و از سر و وضع اش معلوم بود خیلی زود به دنیای کار وارد شده است.

_ به چی فکر میکردم؟

_ که با جیپ بریم.

_ درسته.

_ اسمت راشاست؟

_ بله. شما چی؟

_ به من بگو فَهام.

یک جیب نظامی با سرعت از کنارشان رد شد. بلندگو روی آن وصل بود و کمک راننده، از پشت بلند گو، فرامین را هشدار می داد:

_ با یکدیگر حرف نزنید. باید حواس ها معطوف اطراف باشد. هر چیز مشکوکی را گزارش دهید... .

طولی نکشید که به جای آن زمین های بایر اطراف جاده، یک آبادی ظاهر شد، با گَله هایی که مشغول چِرا بودند. روستا در جای بکر و دور از هیاهوی شهری بود، در دل طبیعتی پر از مزارع و خانه های گلی.

همانی که بلندگو داشت، اهالی آبادی و دِه را خطاب قرار داد:

_ جان نثاران نخست وزیرند. می روند شمال که امنیت و آرامش را نگه دارند. دعا گوی جان آنها و سلامتی نخست وزیرتان باشید... .

در لا به لای پارس سگ ها و سروصدای گله دارها و کودکانی که شیطنت می‌کردند و دنبال ارابه ها می دویدند، چیزی عجیب و تکرار نشدنی رخ داد. در یادداشت هایی که از راشا باقیمانده است، به آن موضوع اشاره شده. آن روز، در لا به لای چشم تماشاچی های آبادی، یک مرد با ظاهری عجیب به راشا خیره شده بود و همگام با راشا می آمد. راشا به او دست تکان داد و اشاره کرد.

آن مرد روستایی، ظاهر آدم های دیوانه را داشت. شلوار و جلیقه ی خاکی، تیره و گشاد پوشیده بود و لباس به تنش زار می زد. خارج از جاده، از روی سنگ لاخ ها راه می آمد و راشا را تعقیب می کرد.

راشا داد زد:

_ چته؟

عکس العمل ندید. راشا بدون اینکه بخواهد به عاقبت کارش فکر کند، از صف سربازان بیرون رفت و عرض جاده را پیمود. از بین افراد صف دوم گذشت و از طرف دیگر مسیر روستایی خارج شد. با عجله به سوی آن مرد می رفت.

به هم که رسیدند، مرد با اقتدار به عصای بلندی که همراهش بود، تکیه داد و به صورت راشا خیره شد:

_ سرنوشتت.

_ چی میگی؟

_ سرنوشت مبهمی داری.

_ سرنوشت من به تو چه ربطی داره؟

مرد خونسرد بود:

_ یا تمام بشریت را می کُشی، یا تمام جامعه را از مرگ می رهانی.

و شروع کرد به دور شدن از راشا. انگار که از او نا امید شده بود.

_ کجا می ری؟

راشا به طرف آن مرد رفت و از پشت سر، شانه ی او را گرفت و عقب کشید. به محض اینکه روی او برگردانده شد، وحشت به جان راشا افتاد. چشم های غریبه یک دست سیاه شده بود. راشا با عجله عقب عقب رفت و خود را از او دور کرد.

_ تو چرا این شکلی شدی؟

مرد گفت:

_ تو زجه خواهی زد. تنها و بی کس خواهی بود و در میان تاریکیِ غلیظی که در سرزمین شان ساکن کردند، گام خواهی زد، مگر.

_ مگر چه؟ چرا حرف خود را خوردی؟

_ بگیری.

_ چی رو بگیرم؟

_ دستی را که به طرفت دراز می‌شود.

_ دست کی؟

_ اگر آن دست را بگیری، جامعه را از مرگ می رهانی.

_ و اگر نه؟

_ انتخاب با توست.

و دوباره دور شد. راشا فریاد زد:

_ چرا من؟

_ ماندن سر این دو راهی به انتخاب خودت بوده.

صدای گروهان از پشت سر راشا بلند شد:

_ تو داری اونجا چه غلطی می کنی؟ چرا از صف بیرون رفتی؟

راشا بدون اینکه از عصبانیت گروهبان تحت تاثیر قرار گرفته باشد، گفت:

_ تو هم دیدیش؟

_ کی رو؟

_ دیوانه رو.

_ من فقط یک دیوانه می بینم که داره با خودش حرف می زنه.

راشا نخواست جر و بحث کند‌.

_ عزر می خوام.

و به مسیر حرکت بازگشت.

_ کجا رفتی راشا؟

فهام پرسیده بود.

_ یارو فالگیر بود. فکر کنم پول می خواست.

آفتاب که غروب کرد، دستور رسید چادر برپا کنند و برای شب آماده شوند.

آن شب، چهارنفر شدند و از قضا، فهام با راشا در یک جا قرار گرفت. این شروع بدی نبود. ظاهر فهام، منش و صحبت هایش، به راشا امید پیدا کردن یک دوست جدید داده بود، اما آن دو نفر دیگر، خیلی با مزاج راشا و فهام جور نبودند. چاره ای نبود. باید شب را با هم سپری می کردند.

سومی که از او قد کوتاهتر ولی فربه تر بود اشاره به مکان درگیری کرد و با هیجان گفت:

_ اگر شانس بازگشت داشته باشم پول خوبی گیرم میاد. اینروزها ارتش دست و دلباز شده و به داوطلب ها پول زیادی می ده.

راشا بخاریِ نفتی را روشن کرد و مشغول گرم کردن کنسروهای لوبیا شد. زمان خوردن شام داشت تمام می شد و هر آن ممکن بود اعلام خاموشی کنند.

فهام گفت:

_ جایی می ریم که از بابت آدم کشی بازجویی نمیشیم و این منو می لرزونه.

_ آدم کشی؟

نفر چهارم پرسیده بود:

_ نکشی می کشنت. از حیوون بدترن.

فهام سوال کرد:

_ نگرانی دیگه ای هم دارم. ما هیچکدوم کسی رو نکشتیم. ولی اونا همه شون حرفه ای هستن.

_ به این میگن ترس، اسمش نگرانی نیست.

_ درسته.

_ پس چرا اومدی؟

_ اگه ما نریم اونا میان.

_ شاید.

این داستان ادامه دارد...

۱۸
۰
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
در حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید