ویرگول
ورودثبت نام
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Faridدر حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
خواندن ۹ دقیقه·۱ سال پیش

داستانِ پرستار

قسمت هشتاد و چهارم

شهری که رسیده بودند، شلوغ و پر از رفت و آمد بود. ارتش وقتی با ساز و دُهل وارد خیابان اصلی شد، وقتی صدای ادوات جنگی عظیم‌ الجثه، تماشاچیان را به حیرت درآورد، کمال لبخند زنان به رفقای خود گفته بود:

_ هیچ وقت این‌قدر آدم ما را تحسین نکرده‌.

تعدادی از مردم برایشان دست تکان می‌ دادند و با ایمان و اشارات، آرزوی سلامتی و پیروزی می‌ کردند.

سخنگو می گفت:

_ ای مردم، به شمال می‌ رویم که جلوی تروریست‌ ها بایستیم. جنگ را از شما دور کنیم و برگردیم. اگر برنگشتیم فدای سرتان، شما زنده و سرحال بمانید.

سخنگو مکث کرد و یک کاغذ جدید از جیب در آورد؛ ادامه داد:

_ به اندک مردمانی که می‌ خواهند وضع داخل را بد نشان دهند گوش نکنید. آنها در امنیت ما نشستند و مایی که صلح ایجاد می‌ کنیم را متهم می‌ کنند.

کمال همان لحظه به راشا و فهام که جلوتر از او رژه می‌ رفتند، گفت:

_ بچه‌ ها، در مورد چی صحبت می‌ کنه؟

اینبار نوبت فهام بود که حدس خود را بیان کند:

_ منم اخبارو گوش نکردم. ولی دیروز شنیدم شورش‌ ها دوباره آغاز شده.

راشا با این حرف، یاد روزی افتاده بود که رها داشت با همراهان خود در مرکز شهر داد می‌زد: "مرگ بر نخست‌وزیر."

بلافاصله گفت:

_ بچه‌ ها، ضعیف تر از این حرفان. حتی خدا باهاشون نیست. زنده باد نخست‌ وزیر.

فهام با همان لحن شوخ‌ طبعی همیشه گفت:

_ حالا تو خودتو ناراحت نکن راشا.

سخنگو رفته بود سراغ قرائت کاغذ سوم:

_ امنیت که نباشد، چه اهمیت دارد؟ ثروت؟ آموزش؟ محیط‌ زیست؟ معماری؟ آب و برق؟ اقتصاد؟ هیچکدام. آنها درکی ندارند. اینبار هم داستانی دیگر فراهم کردند تا دستگاه عدالت نخست وزیر را خراب کنند.

کمال، متوجه نگاه سنگین چند نفر از آدمها شده بود که برخلاف بقیه، چپ‌ چپ نگاه می‌ کردند یا بی‌ تفاوت از کنار آنها می‌ گذشتند و محل نمی دادند.

_ بچه‌ ها یهو چی شد؟ چرا عده‌ ای چپ‌ چپ نگاه می‌ کنن؟ ما که داریم می‌ ریم شمال واسه اینا بجنگیم. چرا بعضی‌ هاشون تحویل مون نمی‌ گیرن؟

فهام طعنه زد:

_ مشتی واسه ما که دیگه این حرفا رو نزن. تو واسه یه پیک کُنیاک اینجایی. یادت رفته؟

خندید و همراهان نیز به خنده افتادند.

_ جدی حالا، شورش شده؟

یکی جواب داد:

_ اون سه نفر متجاوزو یادتونه؟

کمال کسی که این حرف را گفته بود، نمی‌ شناخت، فقط او را چند بار در صف کناری دیده بود. اما حالا به علت تنگنای خیابان، ردیف صف‌ ها نزدیک به هم راه می‌ آمدند و به ناچار صدای یکدیگر را می‌ شنیدند.

کمال از او پرسید:

_ همونایی که با اعتراف یکی از دخترا تو رادیو، لو رفته بودن؟

_ بله.

_ خب؟

_ آزاد شدن. چون مدرکی غیر از اعتراف اون دختره وجود نداشته و شاهد مذکری هم نبوده.

_ جدی؟ می‌گفتن اونا دخترای مردمو می‌ دزدیدن که؟

_ دقیقا مسئله همین‌جاست. چرا باید آزاد میشدن؟

یکی دیگر از سربازان وارد بحث شد:

_ تیکه می‌زدن بابا، تجاوز چیه. خود دخترا می‌ خاریدن.

کم کم بحث بین شان شکل گرفت.

_ نه آقا، اونا بی‌ گناه بودن. خوب شد که آزاد شدن. دختره الکی گفته.

بین‌ شان اصلا اتفاق نظر وجود نداشت. یکی گفته بود هر سه‌ شان گناهکار هستند و باید تیر باران می‌ شدند. یکی می‌ گفت تقصیر قربانیان بوده که مردم را تحریک می‌ کردند. یکی می‌ گفت قضیه توسط عوامل و دسیسه‌ ی بیگانه‌ ها پیگیری شده. یکی می‌ گفت اصلاً دختره که اعتراف کرده دروغگو بوده و... .

سرانجام، با هشدار محافظان صف، جر و بحث آنها خاموش شد؛ و این خاموشی دوام چندانی نیاورد. مخصوصاً وقتی جسد را نگاه کرده بودند. جسدی که از موج انفجار ناگهانی پرت شده بود نزدیک راشا روی زمین. از صورت او چیزی باقی نمانده بود. نه تنها صورت، بلکه تمام رؤیاهای او با موج انفجار به هوا رفته بود. انفجاری که ترسناک و غافلگیر کننده بود. صدا آن‌ قدر مهیب و بلند بود که توانست همه را در جای خود میخکوب کند. در مرکز حادثه، رژه‌ ی سربازها، آن نظم آهنین، در هم شکسته بود و با نعره و فریاد شاهدان همراه شد. مردم می‌ دویدند، صدای جیغ و کوبش چکمه‌ ها در هم پیچیده بود و هر کس به سمتی می‌ رفت که غریزه دستور می‌ داد. نمی‌ دانستند خوابند یا بیدار.

_ چه کسی ما را پناه می‌ داد؟

انگار نه انگار همین چند لحظه پیش، با نظم و آرامش در کنار هم رژه می‌ رفتند و با صدای سِنج و طَبل سعی می‌ کردند نمایش اقتدار ارتش بمانند. انگار نه انگار همین چند لحظه پیش، قبل از آنکه اقتدار پاره شود و صدای رگبار و انفجار بشنوند، به مردم القا می‌ کردند همه‌ چیز تحت کنترل است و همه از آرامش و رامش برخوردار خواهند بود.

_ جهان چقدر عجیب شده بود، البته عجیب که نه، بوی سوختگی داده بود.

فرماندهان سعی می‌ کردند آرامش را به صف سربازان بازگردانند که انفجار دوم رخ داد. صدا بلندتر و مهیب‌ تر بود و در پس آن، صف تمام سربازان در هم ریخت. هیاهویی به راه افتاده بود که شدیدتر و کاملاً غیرقابل‌ کنترل‌ تر از پیش بود.

_ مرگ واقعی‌ تر از تمام اتفاقاتی بود که در زندگی رخ داده بود. تا زمانی که جسد را نبینی مرگ را باور نمی‌ کنی.

تروریست‌ ها مثل سایه‌ هایی بی‌ چهره از کوچه‌ های باریک بیرون می‌ جهیدند. لوله‌ تفنگ‌ هایی که دقایقی پیش از چشم همه پنهان بودند، از پشت خودروها، از صندوق عقب ماشین‌ های پارک شده، بیرون می آمدند و یکی یکی مثل دانه‌ های بارانی زهرآلود، از آسمان بر سر سربازان می‌ باریدند.
گلوله‌ ها از هر سو قلب و سینه‌ی مردم را هدف گرفته بودند. ممارست‌ شان بی‌رحمانه بود. میدان، بدل به گردابی از دود و خون شده بود. لابه‌ لای سروصدا و هشدارها و جملات «فرار کنید»، «بخوابید روی زمین» یا «از آنجا بود که بمب ترکید» صدای جیغ کمال شنیده شد.
راشا و فهام روی زمین دراز کشیدند. راشا فریاد زد:

_ کمال افتاد.

یک شلیک ناگهانی، پهلویش را دریده بود. خون روی پیاده‌ رو و جدول‌ های بتنی کنار خیابان پاشیده بود، و روی آسفالتی که بر اثر فرسایش، باد کرده بود.

راشا چشم‌ های خود را بست:

_ خدایا، کمک کن نترسم.

و تصمیم خود را گرفت و در خودش شوق شجاعت ساخت. چشم‌ های خود را باز کرد و تفنگ خود را گرفت. یادش آمد گلوله‌ هایی که همراه خود آورده بودند، مشقی و بی‌ خطر هستند. تفنگ را رها کرد. بند کوله را از شانه‌ هایش باز کرد که سبک شود. در خاطراتش نوشته بود:

_ احتیاجی به این کوله و متعلقات نداشتم. باید سبک می‌ شدم و به مصاف اهریمنان می‌ رفتم.

خنجر را از پهلو کشید و از روی زمین بلند شد و شروع کرد به دویدن. برخلاف سمتی که بقیه می رفتند.۱ به محلی که آنها ایستاده بودند رسید و بلافاصله پشت یک درخت مخفی شد. نفس کشید و دوباره و با احتیاط نگاه کرد. چند نفر هنوز باقی مانده بودند که با صورت‌ های پوشانده شده، با آرامش و متانت به جمعیت شلیک می‌ کردند. برای آنها نظامی و غیرنظامی، کودک و پیر، مرد و زن فرقی نداشت.

راشا بی‌ موالاتی نشان نداد. از پشت درخت بیرون آمد و دوید، چند قدم سریع برداشت و خود را پشت یک جیپ متلاشی‌ شده رساند. دوباره نفس کشید، خنجر را محکم‌ تر با دست فشرد و خود را آماده‌ ی استفاده از آن کرد. سپس بلند شد و بدون آنکه دیگر به چیزی فکر کند، دوید.

_ کجا رفتند؟

راشا درست جایی رسیده بود که لحظاتی قبل، از آنجا به مردم و صف مردانی که رهسپار شمال بودند، شلیک شده بود. اما هیچ‌ کس آنجا حضور نداشت. تروریست‌ ها از محل گریخته بودند. طولی نکشید که چند تن از ارتشی های مسلح، از کنار راشا گذر کردند و دنبال تروریست ها بودند. راشا نرفت و به معرکه برگشت.

چیزی جز ناله و فریاد زخمی ها نبود. باد به‌ آرامی پرچم مخصوص نخست‌ وزیر را که در هوا به اهتراز درآمده بود، تکان می‌ داد و کنار میل پرچم، کمال دراز به دراز افتاده بود و نفس‌ های آخر را می‌ کشید.
فهام نزدیک کمال نشست و راشا نزدیک‌ تر. تنها کاری که از دستشان برمی‌ آمد نگه داشتن چند تکه پارچه بود تا جلوی خون‌ ریزی گرفته شود.

_ تو بزودی به آسمان خواهی رفت.

فهام گفته بود. کمال با دشواری حرف می زد:

_ ولی زمین رو بیشتر دوست داشتم.

اشک راشا درآمد.

_ می خواستم روی زمین بشینم و زیر آسمان، جرعه ای کنیاک بنوشم.

فهام کنیاک نداشت، اما قمقمه‌ ی آب به کمر بسته بود. یواشکی یک حبه قند داخل قمقمه انداخت و سعی داشت به او بخوراند:

_ بنوش و آرام بگیر. این کنیاک اعلاست، می‌ خواستم امشب تو رو با آن شگفت‌ زده کنم.

کمال جرعه‌ای نوشید.

_ چقدر شیرینه.

_ گفته بود طعم میوه‌ های رسیده میده. فقط همه‌ شو نخور کمال. واسه ما هم نگه دار.

کمال جرعه‌ ای دیگر سر کشید و گفت:

_ شما وقت دارید من نه.

و سعی کرد تمام محتویات قمقمه را سر بکشد.

_ شیرین‌ تر از عسل بود.

و او با چشمانی باز آرام گرفت. بعد از آن حمله بود که چیزی درون راشا شکست و حسی دیگر در وجودش بیدار شد. حسی که او را تا مدت ها در سکوت کامل فرو برده بود و بیشتر از اینکه حرف بزند، به یک شنونده‌ ی درهم‌شکسته تبدیل شده بود.

او در یادداشت‌های خود نوشته بود:

_ او راه را اشتباه آمده بود. آنجا چیزی جز وحشت وجود نداشت. ما هیچ تصوری از روزهایی که انتظارمان را می‌ کشید نداشتیم و نمی‌ دانستیم قرار است با چه مصائب و مشکلاتی روبرو بشیم. این هنوز اول داستان سفر بی‌ بازگشت ما بود.

نیروهای ویژه وارد میدان شدند. خیابان‌ ها را از دو طرف بستند و کُرور کر‌ُور آمبولانس به صحنه آوردند. خبرنگار ها به محل هجوم برده بودند و داشتند از اوضاع گزارش تهیه می‌ کردند. راشا از کنار جسد کمال بلند شد، دست فهام را گرفت و دو تایی شروع کردند به راه رفتن. با احتیاط قدم می زدند که جسد کسی را لگد نکنند، با چهره‌ هایی خاکی و بی‌ روح دنبال فرمانده و پیگیری دستورات بودند.

در همان حین، یکی از خبرنگاران داشت به یکی که روبرویش ایستاده بود و از صحنه ها رکورد می‌ گرفت، توضیح می‌ داد:

_ پشت سر مرا می‌ بینید؟ این واقعیت بی‌ امنی‌ است. امروز وقت آن شده نخست‌ وزیر تصمیم بگیرد قاطع باشد و با مخالفین قاطعانه برخورد کند وگرنه امنیت تمام شهر به هم می‌خورد.

خبرنگاری دیگر می‌ گفت:

_ عاقبت می‌بایست تصمیمات بزرگ گرفته شود.

وسط رکورد ناگهان یک نفر گفت:

_ کات.

_ چرا؟

_ صدای ناله ی این بنده خدا حواسمو پرت کرد نتونستم دیالوگ رو بگم.

و رکورد از صحنه ها دوباره از اول آغاز شد.

این داستان ادامه دارد...

۱۴
۰
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
در حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید