
قسمت هفتاد و چهارم
با صدايی که باد ايجاد کرده بود، از خواب پريد. دهان دره ای کرد و دست به پلکهای خيس خود زد. در عالم خواب، گريه های بی صدایی کرده بود.
_ رفتگرِ طفل معصوم چه تقصیری داشت؟ ها؟
این صدای عصبانی پدر بود که در ذهنش داشت مدام مرور میشد. آن شب، چه دعوایی بدی با هم کرده بودند.
رها گفته بود:
_ من فقط از خودم دفاع کردم.
گاتریا آنرا نمی پذیرفت:
_ اما اون مهمون ما بود و درخواست کمک داشت.
_ قبول. اما حق نداشت بهم توهین کنه.
_ شدت عمل تو اشتباه بود. اون فقط داشت نظر شخصیِ خودشو می گفت؛ حق داره نظر خودشو داشته باشه.
_ بله، اما حق نداره بهم توهین کنه.
گاتریا تصدیق کرد:
_ یکی دیگه بُرده، یکی دیگه خورده، یکی دیگه کُشته، این بدبخت باید تقاص میداد رها؟
_ ولی باورهای اونه که این جماعت رو سر پا نگه داشته.
صدای هر دوشان بلند بود و بدون ملاحظه، با یکدیگر بحث می کردند.
_ اینطور نیست. تو داری به مسئله سطحی نگاه می کنی.
رها جواب پدر را داد:
_ خیر، سطحی نگاه نمی کنم. همه چیز کاملا واضحه. فقط نمی خوای ببینی شون.
_ چی واضحه دقیقا؟
_ اینکه دانش جهان مقدس باید محو بشه. خودت بهتر از همه می دونی سال های سال داره آدمهارو به اسارت و بیگاری میکشونه. مخصوصا این مدلی که اینجا حکم می ده.
گاتریا گفت:
_ بدون اعتقاد به اخلاقیات و ارزشها، تنها چیزی که باقی می مونه، قدرتِ مطلقه و این خیلی خطرناکه. بشر به دانش جهان مقدس نیازمنده.
_ اما دیکتاتور سازه. ما بهش نیازی نداریم.
_ باهات مخالفم. جدایی دین از سیاست راهشه، نه گرفتنش از نوع بشر.
رها، با اینکه برای گاتریا احترام زیادی قائل بود، نظر او را قدیمی و مضحک می پنداشت، چرا که تجربه ی زیسته اش، درست عکس این حرف را به او ثابت کرده بود.
_ اما تاریخ اینو نمی گه پدر.
_ اینا خرابش کردن، وگرنه، دانش جهان مقدس اینطوری نبوده.
رها تصدیق کرد:
_ برعکس، تو داری تطهیرش می کنی. چیزایی که می بینیم، تجلی کامل همان مواردی هستن که روزی، امثال تو فکر می کردن مفیده و به عنوان روشنگری رهنمون می دادن.
_ من می پذیرم که در گذشته اشتباه فکر کرده ام.
_ پس دیگه چه اختلاف نظری می مونه که سرم داد میکشی؟
گاتریا نفسِ عمیق کشید و صدای خود را پایین آورد. سعی میکرد دوباره آرامش خود را پیدا کند. سرانجام با متانت به گفتمان بازگشت:
_ ببخشید سرت داد زدم. آخه از دستت عصبانی هستم.
به طبعِ رفتار پدر، صدای رها نیز پایین آمد:
_ منم از دستت عصبانی هستم پدر. چون وقتی داشت بهم توهین می کرد، داشتی واسش چایی درست می کردی.
گاتریا گفت:
_ توقع داشتی از خونه بندازمش بیرون؟
_ دقیقا.
گاتریا دوباره از کوره در رفت:
_ خاک تو سرت رها.
رها جریح شد:
_ چند تا دیگه شین کشته بشه که بفهمین اشتباه کردین؟ چقدر دیگه به کشور آسیب برسه که بفهمید پرت و پلا می گفتین؟
_ من از اینا دفاع نمی کنم.
_ از دانش جهان مقدس که دفاع می کنی؟
_ حرف منو نمی فهمی؟ میگم به تو چه که رفتگر چه اعتقادی داره؟
_ منم گفتم به اون آقاهه ربطی نداره که من به چی ایمان دارم، چطوری می گردم و این دست صحبت ها.
_ موافقم.
_ چه عجب.
بعد گاتریا سکوت کرد. رها صدای خود را دوباره پایین آورد و به صحبت های خودش اضافه کرد:
_ و به من میگی اینا مقدسات رو خراب کردن. من میگم خراب بوده.
گاتریا نفسِ عمیق کشید و سعی کرد دوباره آرامش خود را پیدا کند.
_ بشین اونجا یه لحظه رها.
رها نشست روبروی پدر. گاتریا با متانت به گفتمان بازگشت:
_ ازت می خوام به جهان مقدس خرده نگیری و دنبال این نباشی که معنویات مردم کنار گذاشته بشه.
_ چرا؟ وقتی می دونم این جماعت محصول درست و کاملی از جهان مقدس هستن.
_ اشتباه تو دقیقا همینجاست.
_ چطور؟
گاتریا نام چند کشور همسایه را گفت که هم کیش نخست وزیر بودند. سپس گفت:
_ قبول داری اینا پیشرفته هستند و مردمانشان در سطح بالای رفاه و آزادی های اجتماعی زندگی می کنند؟
_ بله پدر، قبول دارم.
_ دیدی؟ اینا نمونه ی کاملی از تجلی جهان مقدس نیستند.
_ اما واقعیت اینه که با حرف شما، یه نسخه ی جدیدی ازش میاد بیرون و دوباره همون آب و همون کاسه. فقط باید عبور کرد پدر.
سپس رها نام چند کشور را برد که بدون وابستگی به اینطور مسائل، پیشرفت و ترقی را تجربه کرده بودند.
گاتریا گفت:
_ منم که از اول همینو گفتم. فکر سازندگی کشور رو آباد می کنه و رفاه اجتماعی و روابط درست ایجاد می کنه، نه دانش مقدس، معنويات مسئله ای شخصی، اما فراگیره.
_ پس اختلاف نظرمون کجاست؟
_ اینکه میگی کلا بزاریمش کنار.
رها گفت:
_ یک لحظه صبر کن تا بهت نشون بدم داری از چی دفاع می کنی.
سپس از روی مبل بلند شد و رفت سمت تلویزیون. کانالِ مقدس را در حالت پخش گذاشت. از قضا، برنامه ای در حال نمایش بود.
_ یه لحظه به این دلقکا نگاه کن.
مجری می گفت:
_ ما سند داریم، مبنی بر اینکه مردان مقدس، بیش از پنج هزار نفر را قتل عام کردند تا در زمین دستور خدا حاکم شود. پس نخست وزیر، به عنوان اقتدار عالیه در مملکت، باید برای نجات و تعالی، دست به بزرگترین پاکسازی قرن بزند تا آینده را پالایش کند. اما او دل رحم است. آخرین بار فقط هزار و پانصد نفر را توانست ... .
یکی دیگر از میهمانان برنامه اضافه کرد:
_ و شما خبر دارید نخست وزیر اجازه داد دروازه های بهشت را برای این هزار و پانصد نفر باز کنند که آنها بعد از مرگ وارد مکان خوبی شوند؟ با اینکه آنها قبل از قتل عام شان، به نخست وزیر ناسزا گفته بودند.
رها زد یک شبکه ی دیگر:
_ زمین داره به سو می ره... .
رها دوباره کانال را عوض کرد:
_ امروز می خوایم در مورد آداب خوردن هویج صحبت کنیم... .
رها تلویزیون را خاموش کرد و گاتریا را با اشاره ی خود خطاب قرار داد:
_ تو واقعا فکر می کنی دانش جهان مقدس چیزی بیش از اینهاست که داری برای دفاع ازش با من جر و بحث می کنی؟
گاتریا گفت:
_ دخترم، قبل از اینکه اصلا تو بدنیا بیای، من خودم متوجه شده بودم که اینا، هیچ حرفِ منطقی و متقاعد کننده ای برای افکار عمومی ندارند. واسه همین من به جهان کتاب ها پناه بردم.
_ تموم شد رفت پدر. پس اختلاف نظرمون کجاست؟
گاتریا گفت:
_ این که تو نمی خوای قبول کنی، باید بین موضوعات تفکیک قائل بشیم. رفتگر چه ربطی به طرز فکر نخست وزیر داشت، ها؟ دختر قشنگم، اینا عمدا دارن اینطوری تبلیغش می کنن، چون از ایمان مردم وحشت دارن.
_ و منم عرض کردم که نه، باید روی این مسائل خط بطلان کشید، نه اینکه دانش جهان مقدس رو تطهیر کرد.
گاتریا گفت:
_ و منم گفتم این طرز فکر نسخه ی دیگری از ظلمه. الان رفتگر چرا باید مقصر شناخته بشه؟ ها؟ من با این طرز فکر مشکل دارم که میگی ایمان رفتگر، نگهدارنده ی اینهاست.
سپس با دست به تلویزیون اشاره داد و گفت:
_ همه ی این هایی که نشونم دادی، دارای این مضمون هستن که غیر مستقیم بگن روی ما خیلی حساب باز نکنید، ما نادان و احمق هستیم، از ما مطالبه نکنید.
_ اوهوم.
_ و دوم اینکه مردم رو درگیر جنگ با معنویات یکدیگر بکنند و خودشون خارج از این حلقه ی حواس پرتی، فیض ببرن.
رها در فکر فرو رفت. گاتریا ادامه داد:
_ یعنی اینطور جا انداختند که مخالفانشان ابتدا باید با دانش جهان مقدس مبارزه کنند تا از شر اینا نجات پیدا کنند. اینطوری انرژی شما رو هدر می دن و شما رو وارد یک جنگ فرسایشی و طولانی مدت می کنن که خود به خود خسته بشین. در صورتی که رفتگر با فلسفه که دانش جهان مقدس رو نپذیرفته که تو بخوای با یادآوری تاریخ اونو ازشون بگیری. آدمها با قلبشون ایمان میارن. رهای من، اون طفلک برای مدیریت احساسات خودش، نیاز به روابطی داره که بتونه در آن از حمایت، درک و همدلی مملو باشه، چی بهتر از باورش. دخترم، موضوع بحث من، اصلا درست یا غلط بودن دانش جهان مقدس نیست. من فقط دارم می گم اینا دارن تلاش می کنن که تو فکر کنی، اگر دنبال جنگ با معنویات مردم بری، در انتها اینارو کنار زدی، ولی اینطوری نیست. فقط وقتت رو تلف کردی... .
رها گفت:
_ من از این دیدگاه به این مسائل نگاه نکرده بودم. حق با شماست. فقط می مونه یک موضوع که نادیده اش گرفتی.
_ چی دخترم؟
_ اینکه رفتگر هم باید حواسش رو جمع کنه تو اموری که بهش مربوط نیست دخالت نکنه، پوشش و ایمان من شخصیه. اگر انتظار داری به باور دیگران احترام بگذارم، اونا هم باید به این فرهنگ برسن که به وجود من احترام بگذارن... .
رها سردرد سنگینی گرفت و از ادامه ی مرور جر و بحث آن روز با گاتریا در ذهنش، دست کشید. از اتاق بیرون آمد و از پله ها پایین رفت. گاتریا طبق معمول در پذیرایی خوابش گرفته بود. یک کتاب جلوی او باز مانده بود. آهسته رفت جلو که گاتریا بیدار نشود. کتاب را بی صدا برداشت و نگاه کرد. مشخص بود پدر جدیدا در حال مطالعه ی آن شده است. رها بی اختیار جلب نوشته هایی شد که پدر زیرشان را خط کشیده بود:
_ و آنگاه زنی که کودکی در آغوش داشت، گفت برای ما از فرزندان سخن بگوی. پیامبر گفت:
فرزندان شما به حقیقت، فرزندان شما نیستند.
آنها دختران و پسران زندگی اند در سودای خویش.
این جوهر حیات است که به شوق دیدار خویش، هردم از گوشه ای سر بر می کند.
آنها از کوچه ی وجود شما می گذرند، اما از شما نیستند،
و اگرچه با شمایند، به شما تعلق ندارند.
عشق خود را بر آنها نثار کنید،
اما اندیشه هایتان را برای خود نگه دارید.
زیرا آنها را نیز برای خود، اندیشه ای دیگر است.
جسم آنها را در خانه ی خود مسکن دهید اما روح آنان را آزاد گذارید.
زیرا روح آنان در خانه ی “فردا” زیست خواهد کرد
که شما حتی در رویا نمی توانید به دیدار آن بروید.
ممکن است تلاش کنید که شبیه آنها باشید اما مکوشید که آنان را مانند خود بار بیاورید.
این داستان ادامه دارد...