
قسمت شصت و نهم
واکسی بود. سرزده آمده بود داخل کتاب فروشی آقای گاتریا. هر چند وقت یکبار می آمد و به کفشهای او جلا می داد و می رفت.
_ وقت بخیر آقای گاتریا.
گاتریا سر تکان داد.
واکسی پرسید:
_ چند وقته هیچ خبری ازتون نداشتم. کتاب فروشی را بسته بودید؟
گاتریا خسته بود و حال و حوصله ی حرف زدن نداشت.
_ گرفتار بودم.
صدای گاتریا بی حالی او را ثابت میکرد.
_ خدا سلامتی شما رو حفظ کنه. چرا ریش های خود را نتراشیدید؟ چرا اینقدر رنگ پریده و بی رمق شدین؟ زیر چشماتون پف کرده چرا؟
گاتریا در حالی که داشت با دشواری، کفش های خود را از پا درمی آورد، گفت:
_ گفتم که، گرفتار بودم و دلزده.
و توضیحات بیشتری نداد. واکسی می دانست گاتریا قصد بی احترامی ندارد و نسبت به او بی تفاوت نیست. گاتریا با کمال احترام، کفشهای خود را به او سپرد.
_ الان تمیزش می کنم و جلا می دم.
_ ممنونم.
سپس گاتریا یک نخِ سیگار از داخل پاکت درآورد و روشن کرد. واکسی بلافاصله اجازه خواست که او هم یکی بردارد.
گاتریا گفت:
_ ببخشید تعارف نکردم. مگر شما سیگار میکشیدید؟
واکسی، یک نخ سیگار برداشت و روشن کرد.
_ این روزا منم حال و هوای انزجار دارم.
گاتریا از او دیگر نپرسید چرا. شاید چون قصه ی زندگی او را می دانست. او در قدیم مکانیک کار بود. چند سال پیش که بیمار شد، زندگیاش به هم ریخت و شغل خود را از دست داد. مدتی کار بنایی میکرد و کنار خیابان ها میایستاد. ولی آنقدر کارگر کنار خیابان زیاد شده بود که وقتی یک ماشین میآمد همه از سر و کول همدیگر بالا میرفتند. برای همین دیگر سر گذر نرفت. از آنجا که سرمایه نداشت، واکس زدن را انتخاب کرد.
_ شما هم بخاطر این مسائل پیش آمده ناراحتید؟
_ چه مسائلی؟
_ همین که این همه مردم کشته شدند.
گاتریا، خاطره ی مرگ شین را مرور کرد و گفت:
_ باور نمی کنم شاهد چنین وقایعی بوده ام. انگار که زندگی، آن لحظه واقعیت نداشت و ما در یک داستان تخیلی، دراماتیک و کاملا ترسناک گرفتار شده بودیم و دست و پا می زدیم آنرا درک کنیم. افسوس که درکی در کار نبود، همه چیز به وضوح تاریک و دهشناک بود، جهان روی دیگر خود را نمایش داده بود.
واکسی همانطور که داشت کفش را تمیز می کرد، گفت:
_ جهان نه، نخست وزیر نشان داد. شنیدم که در یکی از خیابان های این شهر، اینقدر خون روی زمین ریخته شده بوده که برای شستن، ارتش ویژه، اتومبیل های بزرگ آب پاش فرستاده. خدا لعنت کنه نخست وزیر رو. همه ی دنیا نخست وزیر داره، ما هم نخست وزیر داریم.
گاتریا سیگاری دیگر روشن کرد و صدای رادیو را زیاد کرد. اخبار شروع شده بود. مجری می گفت در شهر دوباره امنیت برقرار شده و تمام برهم زنندگان نظم به قانون سپرده شدند؛ گاتریا با عصبانیت لب به ناسزا باز کرد.
در ادامه ی خبرها، از تشدید درگیری ها در شمال شهر گفته شد و آمار تلفات تا آن لحظه را اعلام کرد.
واکسی کارش را به پایان برد و رفت. ظهر شده بود و گاتریا دید رمق ماندن ندارد. کتابفروشی را تعطیل کرد و به طرف مرکز شهر براه افتاد.
اما در این شهر، انگار قرار نبود شهروندانش یک روز عادی را تجربه کنند. اینبار داستان چه بود؟
گاتریا با کنجکاوی به مردمی که در میدان اصلی جمع شده بودند، با دقت نگاه کرد و ریخت و قیافه شان را بررسی کرد. شبیه کسانی نبودند که در اعتراض به اوضاعی که نخست وزیر ایجاد کرده است، گرد هم آمده باشند.
_ چه خبر شده؟
یکی پاسخ داد:
_ یکی از قهرمانان شمالی را می آورند.
_قهرمان شمالی؟
_ بله، کسی که تا آخرین لحظه برای این شهر مبارزه کرده بود.
_ آخرین لحظه؟
_ بله، او توسط تروریست ها کشته شد و امروز جسد او را می آورند.
گاتریا برای چند لحظه به این فکر کرد که اشتباهی صورت گرفته است. زیرا مرکز شهر آرامگاه ندارد و نزدیک ترین آرامگاه نیز، کیلومتر ها از مرکز شهر دورتر است.
گوینده گفت:
_ تابوت میاد که ادای احترام کنند.
گاتریا کلاه از سر برداشت و گفت:
_ روحشان قرین رحمت خدا شود.
_ آمین برادر.
گاتریا مثل دیگران منتظر ایستاد که از نزدیک شاهد عمق ماجراها باشد.
سرانجام یکی از اتومبیل های خاکستری رنگ حکومتی از راه رسید. تابوت قهرمان شمالی را پیاده کردند و حرکت دادند. مردم داد و فریاد می زدند و با بیقراری به طرف تابوت می رفتند. در جهت حرکت تابوت، مردم به جنبش و حرکت افتاده بودند. تابوت در جایگاه مناسبی که از قبل تدارک دیده شده بود، قرار گرفت؛ جایی که از محل ایستادن مردم بالاتر بود و همه قادر بودند آنرا تماشا کنند.
مراسم با صدای گریه و آه و افسوس آغاز شد و گاتریا نیز با آنها همراهی کرد. او همانند خیلی ها دست به دعا شد و برای او و تمام مردگان این شهر از جمله شین، طلب آمرزش کرد.
ناگهان یکی رفت پشت تریبون و شروع کرد به سخنرانی:
_ ببینید. خوب تماشا کنید.
با خشم به تابوت اشاره می کرد. حضار سکوت کرده بودند.
_ این نتیجه ی نا امنی است.
چند نفر شروع کردند به شعار دادن:
_ خدا نخست وزیر را برای ما نگه دارد.
سخنران ادامه داد:
_ اگر نخست وزیر نبود، تروریست ها داخل خانه ی مردم می آمدند و داخل خانه ها به مردم شلیک می کردند.
دوباره صدای شعار مردم بطور پراکنده بلند شد که بر دشمنان نخست وزیر، لعن و نفرین می فرستادند.
_ عده ای از جان گذشته در شمال شهر، در حال مبارزه هستند، عده ای دیگر در خیابان ها به حکومت پاک ما که حافظ مرزهای ماست فحش و ناسزا می گویند. انصاف نیست.
_ آنها باید بمیرند. آنها باید بمیرند.
صدای اعتراض عده ای که با سخنران همراه بود، به گوش گاتریا رسید:
_ خیر نبینند. باید بمیرند.
گاتریا از این توحش حیرت کرد. چرا باید شین های این شهر، به مرگ محکوم میشدند؟
سخنران دوباره به تابوت اشاره کرد و صحبت های خود را ادامه داد:
_ این هم نتیجه اش. هشیار باشید مردم و کنار نخست وزیر بایستید. وگرنه حال و روز همه ی ما اینطور خواهد بود.
گاتریا دیگر نایستاد. سعی کرد از لا به لای جمعیت خشمگین بگذرد و خود را از مهلکه دور نگهدارد. در حین دور شدن، متوجه شد اتفاقا واکسی هم آمده و گوشه ای نشسته و زار زار دارد گریه می کند.
رفت نزدیک او ایستاد. قبل از اینکه خودش را به او نشان دهد و دلیل گریه اش را بپرسد، شنید که دارد به یکی دیگر، دلیل آه و زاری اش را توضیح می دهد:
_ عذاب وجدان گرفتم. به نخست وزیر فحش می دادم و او را مسبب دردهای خودم می دانستم. تا اینکه چشم های من به تابوت خورد. آنها در شمال در حال مبارزه هستن و من اینجا ... .
گاتریا از اینکه او را صدا کند، منصرف شد و به آرامی رفتن را آغاز کرد. در حین دور شدن بود که صدای یک نفر بلند شد. او با انگشت به گاتریا اشاره میکرد و به دیگران می گفت:
_ او را میشناسم. او را میشناسم. او از ما نیست. او چند وقت پیش اعتراض می کرد چرا خیابان ها را پرچم زدید. با من بحث می کرد.
گاتریا او را بیاد آورد. سر این موضوع که پرچم ها چه دردی از جامعه را دوا می کنند، با او بحث کرده بود. او گام های خود را شتاب داد و بطور کامل، جمعیت را پشت سر گذاشت.
هوا تاریک و سرد شده بود و او نایِ ادامه ی پیاده روی های بی هدف را نداشت.
وقتی نزدیک خانه رسید، ساعت از نیمه شب گذشته بود. طبق معمول، این وقت شب، باید محله در سکوت و آرامش فرو می رفت اما اینطور نبود.
جمعیتی که به هنگام ظهر، در مرکز شهر مراسم سوگواری گرفته بودند، حالا رسیده بودند به محله ای که گاتریا در آن زندگی میکرد. آنها تابوت را همچنان بر روی شانه هایشان حمل می کردند. یکی با بلندگو جلوتر از همه راه افتاده بود و مردم را دعوت به تماشا می کرد.
_ از پنجره ها بیرون را تماشا کنید ای مردم. قهرمان شهر را آورده ایم. بیدار شوید.
گاتریا از اینکه متوجه شد تابوت را از ظهر، محله به محله، کوچه به کوچه و خیابان به خیابان هنوز دارند حمل می کنند و به مردم نشان می دهند، حیرت کرد.
این داستان ادامه دارد... .