ویرگول
ورودثبت نام
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Faridدر حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
خواندن ۹ دقیقه·۱ ماه پیش

داستانِ پرستار

قسمت صد و سی و سوم

یک اتومبیل بزرگ از کنار راشا رد شد و جلوی مکان مقدس ایستاد. یک ماشین لوکس و با هیبت بود، یک اتومبیل به رنگ مشکیِ مات، با لاستیک هایی بزرگ و براق و شیشه هایی که از حد معمول تیره تر بودند.
درب اتومبیل باز و راننده پیاده شد. راشا اولش فکر کرد اشتباه کرده، اما گذر زمان شک او را برطرف کرده بود. کسی که پیاده شد مُرشد بود. مردی که همیشه در مکان مقدس به راز و نیاز مشغول بود و برای اهل ایمان، سخنرانیِ گرم و گیرایی می کرد.
راشا رسید جلوی ورودی و سرگرم درآوردن کفش های خود شد. یکی بعد از احوال پرسی، به راشا تاکید کرد کفش هایش را مثل دیگران بیرون نگذارد.

اما برای راشا مهم نبود:

_ این کفشای پاره پوره رو کسی نمی بره.

بنای مقدس از بیرون، تفاوت چندانی با گذشته نداشت. دیوارهای آجری هنوز همان رنگ قدیم را داشتند و پله‌ های مرمر ورودی هنوز می درخشیدند. با این حال، راشا وقتی وارد شد، چیزی در هیاهوی داخل می دید که با خاطرات قدیم جور درنمی‌ آمد. موضوع مربوط به دیوارهای داخلی بنا بود. تمام دیوارها بیشتر از همیشه، از بالا تا پایین ملو از پوسترهای نخست وزیر شده بودند. راشا همانطور که ایستاده بود، نگاهش بر روی یکی از پوسترها ثابت ماند.

نخست‌ وزیر بر فراز بلندترین قله ی جهان ایستاده بود. باد پایین لباسش را مثل یک پرچم به اهتراز درآورده بود و قله‌ های پوشیده از برف، در زیر پاهایش تا دوردست ها امتداد پیدا کرده بود. صورتش به سمت دوربین بود و لبخندی مطمئن بر لب داشت. زیر تصویر، با حروف درشت نوشته بودند:

_ او قوی ترین کوهنورد جهان است.

از پشت سر، دستی ناگهان بر شانه ی چپ راشا نشست که بوی عطر می داد. دست مرشد بود. راشا بی مقدمه از او پرسید:

_ ایشان مگر کوهنورد بودند؟

مرشد گفت:

_ بله، ایشان بالهای نامرئی دارند و تمام قله ها را فتح می کنند.

مرشد اینرا گفت و رفت تا با دیگران احوال پرسی کند. چند نفر که او را دیده بودند، به او نزدیک شدند. یکی دستش را برای او دراز کرده بود و بقیه با احترام برایش سر خم می کردند. مرشد سعی می کرد با لبخند به همه پاسخ دهد و گاهی دستش را بر روی شانه ی جوان تر ها قرار دهد.

راشا به تماشای پوستر های بیشتری پرداخت. در پوستری دیگر، نخست وزیر مقابل یک اژدهای دو سر، بزرگ و سرخ رنگ قرار گرفته بود. نخست وزیر نه سلاحی در دست داشت، نه سپری در برابر خودش گرفته بود. فقط انگشت اشاره‌ اش را به طرف اژدها دراز کرده بود. در بخش دوم همان پوستر، اژدها در تصویر از پا درآمده بود؛ بدنش روی زمین افتاده بود و سرهای بی‌ جانش به دو طرف خم شده بود.

زیر پوستر نوشته بودند:

_ روزی نخست وزیر بر تمام جهان حاکم شده و همه ی غول ها، دیو زاده ها، بی مذهب ها، هیولاها، جن ها و آدم های نا مقدس نابود می شوند، فقط او می ماند و دوستانش و خدایی که از او بخاطر این کمک و پاکسازی زمین، راضی و خوشنود می شود.

در پوستر بعدی، یکی از صحنه های شمالگان را کشیده بودند که فرشته ها، مردی با پیکری نورانی را از میان تاریکی گرفته بودند. او را با خودشان به بالا، به اعماق آسمان می بردند. در پایین تصویر، زمینی تاریک دیده می‌ شد که آدمها با چهره هایی ترسناک در آن پراکنده بودند. بعضی دست‌ هایشان را به سوی مرد بلند کرده تا اجازه ندهند او به بالا منتقل شود. زیر پوستر نوشته بودند:

_ ما پیروز شدیم.

راشا خاطرات شمالگان را به یاد آورد. آنجا هیچ فرشته ای ندیده بود. فقط صدای گلوله، بی خوابی، خون، تنهایی و شیون شنیده بود. تا جایی که او به یاد می آورد، مرگ جدا از تمام وعده هایی که به او داده بودند، حقیقت ترسناکی بود. البته نه برای تمام هم رزمانش. عده ای هم با لبخند خود را جلوی رگبار ارتش بیگانگان گرفته و با لبخند چشم های خود را بر جهان بسته بودند. البته این همه ی ماجرایی نبود که راشا دیده بود. با اینکه اکثر هم رزمانش کشته شده بودند اما از فرمانده ها فقط یکی دو نفر برنگشتند، مابقی ترفیع درجه گرفته بودند.

راشا بی اختیار به آخرین پوستر خیره ماند، پوستری که برای راشا متفاوت تر از همه بود. بخش بزرگی از آنرا مه و تاریکی گرفته بود. نخست وزیر دستان خود را به طرف آسمان بالا گرفته و در حال نیایش بود. چهره‌ ها بی چهره و دستانی بی خطوط از دل سایه ها، در حال خروج بودند تا به سمت نخست وزیر حمله ور شوند. حتی نمی‌ شد با اطمینان گفت آن سایه‌ ها انسان بودند یا موجوداتی که در عکس به نظر می رسید ارواح خبیث و نفرین شده باشند.

بالای پوستر نوشته شده بود:

_ اونا دارن میان. آماده اید؟

راشا آمده بود دعا کند. آمده بود با پروردگارش خلوت کند. او کناری خلوت پیدا کرد و شروع کرد به راز و نیاز با پروردگار خودش و سیر و سلوک همیشگی را به جا آورد. دست آخر، حرف دل را آهسته در دل زمزمه کرد:

_ من حالم بده. خیلی هم بده. شبا یه صدایی میاد سراغم و مثل دیوونه ها نزدیک گوشم جیغ می زنه. دست از سرم برنمیداره و نمی دونم‌ چی می خواد ازم. خدایا احساس می کنم منو ول کردی. احساس می کنم گم شدم. احساس می کنم کسی رو گم کردم. مدام دلشوره دارم. خدایا، به تو پناه می برم، به تو ای پروردگار راستین، منو پیدا کن خواهش می کنم. منو تنها نزار هیچ وقت، اگر خواستی تنهام بزاری، لطفا منو از اینجا ببر، من دیگه از مرگ نمی ترسم.

ناگهان صدایی گوش خراش از بلند گو بلند شد و خلوت بهم‌ ریخت. صدای بلندگو چنان ناگهانی در فضا پیچیده بود که همه مثل راشا از جا پریدند و سرشان را به طرف جایگاه برگرداندند. صدای خش‌ خش های کشیده چند بار دیگر تکرار شد و بعد، سکوتی کوتاه برقرار شد.

مرشد پشت میکروفن بود. دستش را بر روی دستگاه گذاشته بود و با شمارش اعداد، وضوح صدا را امتحان می‌ کرد.

_ یک، دو، سه. صدا واضحه؟

چند نفر از میان جمعیت جواب دادند:

_ بله. ادامه بده.

مرشد لبخند زد.

_ بسیار خب. خوشحالم که امروز در کنار یکدیگر هستیم.

سپس یکی از خدمه را صدا زد:

_ چند لحظه بلند گوی بیرون را روشن کنید. وقتی با دست اشاره دادم خاموش کنید.

_ چشم.

وقتی بلندگوی بیرون روشن شد، مرشد فریاد زد:

_ مرگ بر دشمنان نخست وزیر. چه داخلی چه خارجی.

چند نفر با صدای بلند به همراهی او پرداختند. مرشد صبر کرد تا صداها فروکش کند. بعد علامت داد و بلندگوی بیرون را خاموش کردند.

سپس ادامه داد:

_ ای صاحب دلان. زرق و برق دنیا، معمار رویاهای دنیوی ما هستند. اما ما می دانیم که نباید گول بخوریم، ما که برای داشتن ماشینِ مشکیِ ماتِ بزرگ با شیشه هایِ دودیِ لوکس که طرفدار نخست وزیر نشدیم.

صدایش قاطع و مطمئن بود. همان صدایی که راشا از گذشته به یاد داشت. همان صدایی که قبلا هم همینجا شنیده بود.

_ البته که شهرها به هیچ چیز همانند دادگری آباد نمی‌ شود و متاسفانه در این مملکت عدالت وجود ندارد و نخست وزیر از این موضوع همیشه گلایه مند است. اگر شهرگردان درستی داشتیم، اگر شهرگردان با خدا و زرنگی داشتیم، مردم اینقدر از گرانی نارضایتی نمی کشیدند. مردم که مثل شما نیستند که با ادراک و صاحب دل باشند. شما می دانید این دنیا فانی است و همیشه باید به فکر مرگ باشیم و این زندگی را دوست نداشته باشیم. مردم که نمی دانند.

نفس عمیقی کشید و ادامه داد:

_ مردم وقتی احساس کنند حقشان پایمال شده، وقتی ببینند زحمت می کشند اما هیچ نتیجه‌ نمی‌ گیرند، وقتی هر روز با مشکلات تازه‌ ای روبرو می شوند، درس عبرت میگیرند که دیگر به یک شهرگردان مخالف افکار نخست وزیر رای ندهند.

چند نفر در میان جمعیت با تأیید سر تکان دادند. اینبار صدایش کمی جدی‌ تر از پیش شد و ادامه داد:

_ اما آنهایی که به این ادراک نرسیدند چه؟ اونا شورش میکنند. بلوا به پا میکنند. خیابانها را بهم میریزند و کاری میکنند که دشمنان نخست وزیر خوشحال بشن.

مرشد چند بار سرفه کرد تا صدایش صاف شود، سپس ادامه داد:

_ گفته شده این زندگی چیزی جز سرگرمی نیست. پس خیلی ارزش ندارد جز یک چیز. و آن این است، اهداف نخست وزیر. آقایان، این مسیری پر از نور و معصومیت است.

سپس آب دهانش را قورت داد و گفت:

_ دیدید ارتش بیگانگان وقتی اوضاع داخلی توسط فریب خورده ها نا آرام شده بود، چقدر سریع بر سر ما ظاهر شدند؟ اگر هوشیاری نخست وزیر نبود چه بلایی سر مملکت می آوردند؟

تعدادی از حاضران شعار دادند. مرشد اشاره کرد درب و پنجره های مکان مقدس را ببندند.

سپس آهسته ادامه داد:

_ دوستان نزدیک گوش هایتان می گویم. فتنه دور و اطراف نخست وزیر را پر کرده. ما باید فتنه رو از بین ببریم. نخست وزیر درخواست کمک دارد. مردم قراره بیان تو خیابان ها، وسیع تر، بزرگتر، قوی تر و یک صداتر.

چند نفر بی‌ اختیار صاف نشستند. مردی در ردیف جلو سرش را بالا آورد و با دقت بیشتری به جایگاه نگاه کرد. یکی دیگر دست‌ هایش را بر روی زانوهای خود گذاشت و منتظر ادامه ی سخنرانی ماند. مرشد لیوان آب را برداشت، جرعه ای نوشید و ادامه داد:

_ ما شما را دوباره دعوت می کنیم تا برای یکی از مهم ترین پروژه های پاکسازی قرن از فتنه و کافر و آشوب گر در مملکت آماده بشید. اسامی خود را اعلام کنید تا برادرانم مابقی کار را برایتان توضیح دهند.

صدای یکی از انتهای سالن بلند شد:

_ زنده باد نخست‌ وزیر.

شعار با هم صدایی برخی از حاضرین همراه شد. مرشد از حاضران تشکر کرد و چند جمله ی دیگر درباره ایمان، هوشیاری و ضرورت همراهی با نخست‌ وزیر گفت. بعد میکروفن را از مقابل دهانش کنار کشید و با یکی از مردانی که کنار جایگاه ایستاده بود، مشغول صحبت شد.

جمعیت به‌ تدریج از حالت سکون خارج شدند. چند نفر دور مرشد جمع شدند. بعضی‌ ها درباره ی پروژه‌ ای که از آن حرف زده بود سؤال می‌ پرسیدند و بعضی دیگر، با شور و هیجان، آمادگی خود را همان لحظه اعلام میکردند.

راشا اولین نفری بود که بعد از اتمام سخنرانی مرشد، بلند شد تا از آنجا خارج شود. ناگهان درب مکان مقدس باز شد و دو نفر داخل آمدند. همان دو نفر بودند. همان دو نفر که راشا از قدیم‌ میشناختشان.

_ برادر راشا، ما چقدر دلمون واست تنگ شده بود.

راشا تشکر کرد اما خیلی با آنها احساس صمیمیت نمی کرد.

یکی شان بلافاصله گفت:

_ خبر داری فرمانده رو زدن؟

راشا حیرت کرد.

_ کی؟

_ در حملات اخیر ارتش بیگانه ها.

_ متاسفم.

_ متاسف نباش، او پیش خدای خود رفته. چقدر تو رو دوست داشت راشا.

راشا سر تکان داد.

_ الان چیکار می کنی؟

_ بیکارم.

_ ازدواج کردی؟

_ نه.

آن دو نفر به یکدیگر نگاه کردند. یکی شان بلافاصله گفت:

_ راشا، دیگه وقتشه در مسیر راستین، حقوق بگیری.

دومی اضافه کرد:

_ اینطوری می تونی ازدواج کنی. سقف خونتونو دوباره بسازی. هزینه ی درمان مادر رو در بیاری و حتی ما هم کمکت کنیم با یه دختر باخدا ازدواج کنی.

نفر دوم دوباره گفت:

_ بیرون که تو دوست و رفیق نداری. دقت کردی تو خیابونا بهت گیر می دن و بهت توهین می کنند؟ دوستای واقعی تو اینجا هستند؛ و ما خوشحالیم که تو رو داریم.

این داستان ادامه دارد...

داستانرمان
۱۴
۰
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
در حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید