ویرگول
ورودثبت نام
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Faridدر حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
خواندن ۹ دقیقه·۱ سال پیش

داستانِ پرستار

قسمت هشتاد و دوم

از میان تمام آن دخترانی که گم شده بودند، یک نفر حاضر شده بود با رادیو محلی صحبت کند. آنجا بود که برای اولین بار، مردم شنیدند دست هیچ بیگانه ای دخیل نبوده است، برعکس، سه نفر آدم بیکار، دزد و معتاد بودند که بیماری جنسی داشتند و قربانیانشان را می ربودند و تجاوز می کردند. حالا شهر با جزئیاتی که از آدم ربایان در اختیار داشت به حالت آماده باش در آمده بود تا آنها عاقبت دستگیر شوند.

گاتریا وقتی به مرکز شهر رسید، متوجه شد برگه فروش دارد با خوشحالی و هیجان، اخبار دست اول روز را تبلیغ می کند:

_ بالاخره دستگیر شدند. متجاوزین دستگیر شدند.

و برگه ها تند تند به فروش می رفتند. یک برگه ی خبری خرید، ایستاد و به متن خبر نگاه کرد:

_ متجاوزان شناسایی و دستگیر شدند. مشخصات آن‌ها با اطلاعات مندرج در شکایت‌نامه آن دختری که حاضر شده بود صحبت کند، مطابقت داشته است. تحقیقات در این پرونده همچنان ادامه دارد.

تا کتاب فروشی پیاده روی کرد و سراسر مسیر را به انسانیت فکر کرد. اینکه چطور می شود یک انسان، با مفهومی که گاتریا از آن در ذهن دارد، ناگهان تا این حد سقوط کند و حرمت خودش و دیگران را بشکند.

آنروز یکی از مشتری ها به گاتریا گفته بود چه کسی فکر می کرد یک دختر در این شهر شجاعت پیدا کرده باشد و به تعرضی که صورت گرفته بود اعتراف کند.

_ او از آبروی خود به سبک سنتی گذشته بود که جلوی ادامه ی اتفاقات را بگیرد. درود بر شرفش.

مشتری بعد از این اظهار نظر رفت و گاتریا در یادداشت های روزانه اش اضافه کرد:

_ تا آنجا که هم نسلی های ما به خاطر دارند، این اعتراف، نمایش یک شجاعت بود تا جلوی بروز اتفاقات مشابه گرفته شود. اما خدا کند این موضوع به موج سواری تبدیل نشود. خدا کند داستان را وارد ابعاد عمیق تری نکنند. ما دیگر توان نداریم.

و در جایی دیگر بطور عمیق تری، به نگرانی خودش پرداخته بود:

_ در گپ و گفت با سایر مردم، معلوم بود پیگیریِ اوضاع و احوال جنگ در شمال شهر داشت از سر زبان ها می افتاد و کم رنگ میشد. این داشت منو نگران تر می کرد، زیرا سبب میشد نخست وزیر نقشه ای جدید طرح ریزی کند و یک شوکِ ناگهانیِ تازه به شهر وارد کند، زیرا او از شهری که آرام است، دچار پنیک می شود، و اگر بخواهد دقیقا روی این موضوع دست بگذارد، نمی توانم تصور کنم چه روزهایی انتظارمان را خواهد کشید.

رادیو می گفت:

_ از قربانیان این موضوع درخواست می کنیم شکایت خودشان را تسلیم کنند که تصمیم کاملی در این باره اخذ شود. ما ضامن حفظ اطلاعات و هویت آنها هستیم.

گاتریا وقتی رسید خانه، یک چهره ی انسانیِ مغموم در صورت دخترش می دید که اینبار نه برای خودش، بلکه برای درد دیگران درهم ریخته شده بود. رها درباره اش می گفت:

_ نیلوفر همینو گفته بود پدر. گفته بود یک خط بخیه روی پیشانی داشته و سه نفر بودند. ریش یکی شون خیلی بلند و چندش بوده.

سپس برای گاتریا، صدای دختری را پخش کرد که می گفت وقتی می خواسته به کلاس صبح برسد و در ایستگاه اتوبوس انتظار میکشیده است، یک ماشین جلوی او متوقف می شود و با زور او را داخل می کشاند و ... .

_ او قهرمان ماست پدر. او بود که اولین بار ظلم را جار زد.

گاتریا کنار پنجره ایستاد و به نگرانی های خودش فکر کرد.

_ پدر و مادرش چی کشیدن رها؟

رها عصبی تر شد:

_ نیلوفر جدا از دردی که این حادثه براش ایجاد کرده بود، از اینکه اونا باخبر بشن وحشت داشت.

_ منظورتو متوجه نشدم.

و برگشت به صورت رها نگاه کرد. روی مبل نشسته بود و با چهره ای درهم ریخته به فرش نگاه می کرد.

_ از اینکه خانوادش متوجه بشن می ترسید. اصلا، از کجا معلوم خودکشی کرده باشه؟

_ چطور؟

رها سر خود را بالا برد:

_ میگفت اگر خانوادش می فهمیدن اونو می کشتن.

_ تو اینارو از کجا فهمیدی؟

_ تو بازار دیدمش.

و بعد از اینکه ماجرای آنروز را برای گاتریا تعریف کرد، اشاره کرد:

_ سراسر اون مدت فکر می کردم دارم آرومش می کنم. ولی اون رفت و آخرین دیدارمون رقم خورد.

گاتریا جا خورده بود. رها ادامه داد:

_ خیلی ها از ترس آبرو نرفتن برای شکایت. باورت میشه؟

_ بله، از عجایب شهر ماست که یدی طولانی داره.

رها اضافه کرد:

_ حالا امیدوارم به سزای عملشون برسن. کاش تیر بارانشون کنن.

گاتریا علاقه ای به ادامه ی گفت و گو نداشت. پنجره را باز کرد و سیگار روشن کرد. رها آمد کنار پنجره و بیرون را تماشا کرد. این پا و آن پا کرد و عاقبت شهامت به خرج داد و یکی از سیگارهای پدرش را برداشت و روشن کرد. گاتریا عکس العمل نشان نداد.

بیرون، بچه ها داشتند شیطنت می کردند و سرگرم بازی بودند. صدای مادری بلند شد:

_ تو هنوز بیرونی؟ چرا خودتو کثیف کردی؟

و با مشقت بچه را برد.

_ کاش بزرگ نشده بودم.

رها گفته بود. گاتریا دستش را به آرامی روی شانه ی رها قرار داد:

_ اما بزرگ شدی و کسی با کتک از خیابون تو رو نمی بره خونه.

_ کاش ژاکلین اینجا بود و دعوا می کرد چرا لباسامو کثیف کردم.

رها بازوی او را به آغوش گرفت و فشار داد. خیلی وقت بود اینطور ابراز احساس نکرده بود.

گاتریا لبخند می زد:

_ می دونستی تو قشنگترین رویایی بودی که به واقعیت تبدیل شدی؟

_ پس سقف آرزوهات کوتاهه پدر.

گاتریا خندید.

_ برعکس، از بلند پروازی من بوده که تو رو خدا بهم بخشید.

_ واقعا؟

_ واقعا. و می خوام یه نصیحتی بهت بکنم.

_ چه نصیحتی؟

_ دنبال راه های تازه باش، همه ی رویاهاتو زندگی کن و با تمام وجود در لحظه ها شناور شو. تمام آرزوهای دور و نزدیکت رو سعی کن به واقعیت تبدیل کنی و همیشه به نیمه ی پر لیوان نگاه کنی. زندگی کن رها، لذت ببر، آگاهی و زیبایی کسب کن.

_ نمی زارن پدر، نمی زارن.

_ انسان همیشه می تونه راهشو پیدا کنه دخترم.

رها غرولند کرد:

_ ولی من دلم گرفته، از تمام تجارب بد زندگی خسته ام. مثل تو قوی نیستم.

جمله ی مثل تو قوی نیستم، قلب پدر را لرزاند. اما رها تا سالها متوجه این موضوع نشده بود.

گاتریا به شوخی گفت:

_ چقدر گرفته؟

اما‌ رها، غمگین تر از تمام روزهایی شده بود که گاتریا دیده بود.

_ دلم واسه ژاکلین تنگ شده. چرا باید ترکمون می کرد؟ شین چه خطری داشت که اون همه مرد مسلح دورَش کردن؟ چرا باید می مُرد؟ نیلوفر چرا خودکشی کرد؟ این همه دختر چرا بهشون تجاوز شد؟

_ رها، لطفا یاد بگیر دنبال چرایِ ناملایمی ها نگردی. ببین چطوری می تونی نور و نمک جهان بمونی.

_ اما برام مهمتر اینه که بدونم خدا چطوری می تونه تحمل کنه؟

_ خدا چیزی رو تحمل نمی کنه رها. این خصوصیتِ انسان هاست.

و گاتریا بطور کامل رو کرد به رها و تماشایش کرد. رها داشت می گفت:

_ پس، اصلا براش روزگار ما آدمها مهم نیست. وگرنه، نیلوفر وقتی صداش زد، جوابشو می داد. سراسر اون مدت داشت به کاری که اون سه تا حیوون می کردند نگاه می کرد.

گاتریا کاملا می فهمید رها از چه جنسی صحبت می کند. رها اضافه کرد:

_ حتی وقتی نخست وزیر فرمان مرگ و اعدام و فقر می ده، بازم خدا نگاه می کنه و انگار نه انگار که داره جلوی چشماش، یکی داره خودشو جانشین خدا معرفی میکنه و اتفاقات بدی رو در این شهر رقم می زنه. تمام این ویرانی ها جلوی چشم خدا داره انجام میشه. این خدا نه خیر خواهه، نه مارو دوست داره. این ارباب غیابی، به نظرم یک توهم بزرگه پدر.

گاتریا گفت:

_ موضوع اصلی اینه که ما هستیم.

رها به صورت گاتریا نگاه کرد و با تأکید زیادی گفت:

_ و رنجش های ما.

_ بله، و رنجش های ما و از طرفی، تمام اتفاقاتی که برای بهبود اوضاع بشر رقم زدیم. منم مثل تو نمی تونم منکر رنج، درد، بیماری و ناهنجاری باشم و تمام اتفاقات ناگواری که برای نیلوفرهای این شهر افتاده رو عمیقا اشک می ریزم. نمی تونم چشمان شین رو فراموش کنم که داشت با اون حالت عجیب به پایان خودش نگاه می کرد. نمی تونم منکر گریه های تو باشم و مصیبت این همه آدم. منم نمی تونم منکر عذابی باشم که از نبود ژاکلین کشیدم.

_ پس چرا به خدا ایمان داری؟

_ فکر می کنم باید زمان بدی به خودت تا به درک امروز من برسی. شاید هیچ وقت نرسی. می خوام بگم اصلا موضوع این نیست. دغدغه ی اصلی خودتی. اینکه می خوای با این دنیا چیکار کنی.

_ درد آدم ها برات مهم نیست؟

_ در حد توان و عقلم کاری از دستم دربیاد انجام می دم.

_ می دونم پدر. می دونم تو به آدم ها کمک می کنی. اما این وظیفه ی خداست.

گاتریا نفس عمیقی کشید و ادامه داد:

_ من بیشتر به این فکر می کنم که چطور نخست وزیر می تونه درد مردم این شهر رو نادیده بگیره نه خدا؛ و بیشتر به مسیری فکر می کنم که نخست وزیر رو چطور به هیولایی که امروز می‌شناسیم تبدیل کرده، اون از اول اینطور نبود. ولی هنوز امید دارم که بشر می تونه مسیرشو تغییر بده و از رنجش های دسته جمعی کم کنه. حتی نخست وزیر هم می تونه تغییر کنه. و رها اجازه بده نزدیک گوشت بگم، وقتی خدا حق انتخاب داده، عملا دست خودشو بسته و نمی تونه دخالت کنه، مگر چیزی که از عهده ی انسان واقعا خارج باشه، مثل آفرینش خودش.

رها گفت:

_ برای منم مسائل بنیادین جهان ناشناخته هستن، ولی دلیل نمی شن به خدایی که سراسر لحظه ها فقط نقش تماشاچی‌ رو ایفا میکنه ایمان بیارم. نخست وزیر هیچ وقت تغییر نمی کنه و خدا هیچ وقت جلوی رنجشها رو نمیگیره‌. پس تکلیف چیه؟ من جوابشو می دونم. فقط سرنوشت به دست خودمون رقم می خوره نه هیچ کس دیگه. ما به یک اراده ی جمعی نیاز داریم بدون اینکه دست به دامن خدا بشیم.

_ درسته، هر کس به اندازه ی وجدان بیدارش رنج رو تجربه می کنه و به اندازه ی توانی که داره به خیر خواهی جهان اضافه می کنه. ولی لازم نیست برای شروع، به راه های خطرناک فکر کنی. برای خودت مفید باش و معنای زندگی خودت رو بساز، از کنار این رسالت، جهان هم قشنگ تر میشه.

_ تو اینو میگی چون می ترسی، می ترسی منو از دست بدی. وگرنه، خودتم می دونی سقوط نخست وزیر اجتناب ناپذیر ترین راه حل ممکنه. اونم می خواد ما درگیر خودمون باشیم.

_ نخست وزیر هایی اومدن و رفتن که از حد و حصر بیرونه. اما انسانیت باقی مانده و تا روزی که اراده ی زندگی اینجاست، ادامه خواهد داشت. تا جایی با تو توافق نظر دارم اما دلیل نمیشه سعی کنم رای و نظرت رو تغییر بدم.

آنها بزودی از یکدیگر جدا می‌شدند. رها قرار بود سوار کشتی ناخدا شیانا شود و از این شهر برود، برود به سرزمین ناشناخته ای که زندگی خودش را از نو بسازد.

_ دیر یا زود موعد جدایی می رسه، برام نامه بنویس رها.

_ باشه پدر. تو هم قول بده اراجیف منو بخونی و جواب نامه هامو بدی.

_ گفتم که، قشنگترین اتفاقی بودی که به واقعیت تبدیل شده. ولی هیچ وقت نمی خوام پیش خودم نگهت دارم. تو باید بری رها، بری و جهان رو تجربه کنی. رفتن اشکال مختلفی داره و یک شکل آن همینه. خاطرات خودتو برمی داری و از شهر می ری.

_ یه سوال بپرسم پدر؟

_ بپرس.

_ همه اگر مثل من قرار باشه برن، کی می مونه و می سازه؟

_ کی گفته فقط کسائی که می مونن می سازن؟

رها لبخند زد.

_ ولی قبول داری ما محکوم هستیم به زندگی؟

_ نه، ما زندگی می کنیم چون می تونیم.

_ گاهی با خودم فکر می کنم ما از دو تا دنیای متفاوت آمدیم.

و گاتریا گفت:

_ ولی هر دو به دنبال فهم هستیم.

این داستان ادامه دارد...

۱۸
۲
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
در حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید