ویرگول
ورودثبت نام
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Faridدر حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
خواندن ۱۲ دقیقه·۲ سال پیش

داستانِ پرستار

قسمت هفتاد و دوم

پرستار کفش های خود را درآورد و به بانوی پیر پیشنهاد کرد او هم پا برهنه شود.

_ بیا کنار ساحل پیاده روی کنیم. دوست دارم ماسه های ساحل را حس کنم و امواج دریا، پاهایم را خیس کنند.

پاهای بانوی پیر، دوباره جان گرفته بودند.

_ دست هایم را ول نکن.

_ نمی افتی، خیالت راحت.

باور نمی کرد بدون کمک پرستار می تواند حرکت کند.

_ داری پا به پام میای.

پرستار وقتی که این نکته را گفته بود، لبخند داشت.

_ حوصله سر بر نیستم؟

_ نه نیستی.

و اضافه کرد:

_ از طرف من خودتو تحلیل نکن. باشه؟

_ باشه.

پرستار اضافه کرد:

_ اجازه بده اعتراف کنم. روزی که دیدمت، بی حوصله، بیمار و درمانده شده بودی و من هیچ وقت موجودی اینقدر رنج کشیده، ندیده بودم، اما انگار سال های سال برای شناختنت انتظار کشیده بودم.

_ جدی؟

و دوباره از سر ذوق، لبخند زیبایی بر لبانش نشاند.

_ به دستور رئیس، به سمت تو آمدم و پرستاری از تو را شروع کردم؛ و اصلا از بابت این موضوع پشیمان نیستم.

بانوی پیر گفت:

_ تو داری منو دوباره به زندگی بر میگردونی.

_ من از تو ممنونم که با حوصله، صبر و امیدواری داری ادامه میدی.

_ ادامه می دم چون با کمک تو دارم عشق ورزیدن رو یاد می گیرم و با مرور خودم و خاطراتم، به یاد میارم واقعا که بودم.

_ و مهم تر از اینکه، قرار است که باشی.

این را بانوی پیر نمی پذیرفت:

_ از من گذشته دیگه پرستار.

صدای یک فروشنده ی بستنی شنیده شد که داشت با یک گاری از کنارشان گذر می کرد. پرستار از او بستنی خرید و دوباره به گفتمانشان بازگشت:

_ تو هنوز وجود داری، پس هنوز چیزی بر تو نگذشته. بستنی خوشمزه هست؟

_ خیلی.

_ وقتی می تونی مزه هارو بچشی، یعنی تو هنوز هم مالک آینده ها هستی.

اما بانو به شوخی طعنه زد:

_ از جمله های رئیس بود، نه؟

زدند زیر خنده.

_ می فهمم که دارم بهتر میشم. ولی نمی دونم دقیقا چطوری، یعنی نمی فهمم داره چه اتفاقی می افته. آخه من فقط دارم اتفاقات، اشخاص و دردهایی که بر من گذشته رو مرور می کنم.

پرستار سر خود را تکان داد و او را با این حرکت تصدیق کرد. سپس ادامه داد:

_ این کتابو ببین، اینجارو که خط کشیدم.

بانو به جمله هایی که توسط پرستار خط کشیده شده بود نگاه کرد. پرستار آنرا بلند خواند:

_ شاید زندگی، پیدا کردن بخش هایی از خودمان در تکه تکه هایی از یک کل منسجم است. پیدا کردنی که به اندازه ی یک عمر طول می کشد؛ و تکه هایی که همه جا حضور دارند و فقط کافی است ما در مسیرشان قرار بگیریم، آن وقت اگر هشیار باشیم، شاید بخش هایی از خودمان را ببینیم. بخش هایی از خودمان را در رابطه ها و در آدم هایی که تجربه می کنیم، در موقعیت هایی که قرار میگیریم، در فیلم هایی که می بینیم، در تاریخی که مرور می کنیم و حتی در کوچه ای که هیچ عابری ندارد و باد درخت هایش را بدون حضور تماشاچیان نوازش می کند.

بانوی پیر سر خود را تکان داد و گفت:

_ من هیچ وقت تکه ها را ندیده بودم.

_ بله و اینها روی هم جمع شدند. تو داری چیز هایی که باید تا حالا برمی داشتی رو برمی داری و خودتو درک می کنی.

_ یعنی... .

_ یعنی فعلا باید به مرور گذشته ها مشغول باشی. البته از بستنی خوردن و پیاده روی و ... هم غافل نشی؛ تا وقتی به اکنون برسیم.

_ باشه پرستار.

_ خب، شروع کنیم؟

_ بزن بریم.

۷۳

رفتگر آمده بود خانه و داشت با آقای گاتریا صحبت می کرد. همانی که آن شب به کمک رها آمده بود و دختر را از شر آن سگ وحشی نجات داد. با اینکه رها درب اتاق را بسته بود، صدایشان بطور واضح شنیده می‌شد.

_ چرا همسر را نیاوردید؟

_ کار داشت و نیامد.

رها پیش خودش می دانست نیامدن او ربطی به مشغولی نداشته است. هنوز نگاه سنگین او را به یاد داشت که آخرین بار، چطور چپ چپ به موها و طرز لباس پوشیدنش دقت میکرد؛ این یعنی او از روی عمد نیامده بود زیرا سبک زندگی آنها را نمی پذیرفت؛ حتی رها حدس می زد خبر ندارد که شوهرش سر زده آمده خانه ی گاتریا. اما برای چه آمده بود؟ رها کنجکاوی کرد و از داخل اتاق، در حالی که بر روی تخت دراز کشیده بود، مکالمه را پیگیری کرد. او آمده بود از گاتریا بپرسد که او می تواند ضامن شود یا نه، زیرا به پول احتیاج داشت و برای این موضوع، می خواست از بانک عدالت و برابری، وام بگیرد. گاتریا داشت سعی می کرد به او توضیح دهد چه اتفاقی قرار است بیفتد:

_ به بازپرداخت آن فکر کردی؟ می دونی باید دو سال قسط بدی، سال سوم به اندازه ی همان مبلغی که گرفتی، هنوز بدهکار باشی؟

_ چاره ای ندارم آقای گاتریا.

سکوت ناگهانی گاتریا، یعنی داشت غصه می خورد. رفتگر ادامه می داد:

_ چیکار کنم؟ مجبورم. صاحب خونه، رهن رو دو برابر کرده. بی انصاف می گه همه چیز صد برابر شده، ولی من مبلغ اجاره رو فقط دو برابر کردم و منّت هم میکنه؛ بخدا نمی تونم اجاره اضافه کنم، پولم ندارم رهن رو ببرم بالا. باید وام بگیرم.

آب میوه ای که گاتریا آورده بود، نوشید و خاطر نشان کرد:

_ حق دارید نگران بشین. ولی خاطرتون جمع باشه که تو دردسر نمی افتین، اصلا اجازه نمیدم به مشکل بر بخورید، سوگند می خورم.

گاتریا بلافاصله گفت:

_ بابت این نمی پرسن که نمی خوام ضامن بشم یا می ترسم تو دردسر بیفتم. فقط خواستم بدونم شرایطی که داخل این برگه نوشته، خوانده اید یا نه.

_ راستش نخواندم. فقط امضا کردم. به هر حال چاره ای هم نبوده، یا باید خانه را تحویل می دادم یا قرارداد بانکو امضا می کردم. شما ضامن بشید، دردسری براتون ایجاد نمی کنم.

گاتریا با صدایی که ایجاد دوستی می کرد، دلگرمی داد:

_ قسم لازم نیست مرد. ناراحتی من بیشتر بابت این بود که با اینکار، بیش از حد زیر بار بدهی و قرض می افتین.

_ چاره چی هست آقای گاتریا؟

گاتریا سر خود را تکان داد و بطور ضمنی مشکلات او را تصدیق کرد.

_ خدا کنه اوضاع بدتر از این نشه. نذر کردم قیمت ها ثابت بمونه و اوضاع بدتر نشه‌.

گاتریا گفت آمین اما لحن او نشان میداد به بهبود اوضاع ذره ای امید ندارد. رفتگر ادامه داد:

_ اگر اغتشاش ادامه پیدا می کرد، قیمت ها بدتر هم می‌شدند.

رها از شنیدن این حرف عصبانی شد، اما گاتریا انعکاسی نشان نداد و پرسید:

_ چای ساده یا محلی؟

_ زحمت نکشید.

_ تعارف نکنید. من هوس کردم چای بنوشم.

_ محلی.

_ بسیار عالی.

صدا از آشپزخانه بلند شد و رها فهمید پدرش دارد تدارک چای می بیند. رفتگر گفت:

_ این مکالمه رو گوش کنید.

با تلفن همراه قدیمی، برای گاتریا یک برنامه پخش کرد. یک نفر داشت درباره نظام بانکداریِ برابری حرف می زد. رفتگر گفت:

_ هیچ سر در نمیارم آن همه کارشناس و دکتر و مجری دقیقا دارن از چی حرف می زنن. شما سواد دارین آقای گاتریا. بگین قیمت ها میاد پایین؟

اما گاتریا سرش را به نشانه ی بی اطلاعی تکان داد. او به گاتریا توضیح داد:

_ من همیشه از ثروت اندوزی فراری بودم. هیچ وقت فکر نمی کردم برای نداشتن مال دنیا غبطه بخورم. اما روزگار سختی شده و فکر نمی کردم اینقدر در مضیقه بیفتیم.

گاتریا گفت:

_ دلم برای مردم می سوزه.

_ منم دلم برای مردم می سوزه. باز من، هر ماه حقوق میگیرم، اونایی که همینو هم ندارند چیکار کنن؟

_ جرم و جنایت، دزدی، ناهنجاری، زورگیری. فکر کردی چرا اجتماع روز به روز داره بدتر میشه؟ همین چند روز پیش به جان یک پیرمرده افتاده بودن. فقر، درد بدیه آقا. مثل سرطان می مونه، جامعه رو کم کم مضمحل میکنه.

لحن رفتگر تغییر کرد و کمی جدی تر شد:

_ البته همیشه هم فقر مقصر نبوده. دانشِ جهانِ مقدس به ما میگه نباید اینطور مواقع، ایمانمون رو از دست بدیم. باید همیشه شکر گذار خداوندگار باشیم. به نظرم، مردم هم مقصر هستند. بی ایمان شدن آقا. فقر بهانه هست، زبانم لال، همه چیز را انکار می کنند.

رها به خود خوری افتاده بود. گاتریا با سینی چای به پذیرایی برگشت:

_ ایمان رو از بین بردند آقا. مردم بی تقصیرند.

رفتگر موافق نبود:

_ مردم مقصر هستند آقای گاتریا. اونا نباید اجازه می دادن.

رها عصبی شده بود و خودش را کنترل می کرد از اتاق خارج نشود. گاتریا میوه تعارف کرد و برای میهمانش، در پیش دستی تعدادی میوه چید، چون رفتگر محفوظ به حیا بود.

_ ممنونم، زحمت نکشید آقای گاتریا.

گاتریا گفت نوش جان و ادامه داد:

_ البته قبل از جنگ های شمال و این مسائل شهری، گرانی و بی ثباتی وجود داشت و به نظر من، نخست وزیر داره کم لطفی می کنه و از زیر بار مسئولیت شانه خالی می کنه، به جای اینکه درس بگیره و اصلاحات انجام بده‌.

_ دانش جهان مقدس به ما میگه جامعه ای که مردمانشان بی ایمان باشن برکت و روزی نخواهند داشت. مردم بد لباس و بی تربیت شدند.

ناگهان صدایی بلند شد. رها آمده بود وسط راه پله ها و از کنار نرده ی چوبی، درخواست خودش را دوباره بیان کرده بود:

_ گفتم میشه بس کنید؟

صدای او بلند بود و می لرزید.

گاتریا و رفتگر دست پاچه شده بودند.

_ سلام رها خانم. پای شما بهتر است؟ خوب هستید؟

رها موهای خود را نپوشاند بود و رفتگر سعی می کرد در حین صحبت، او را تماشا نکند. رها داد زد:

_ بار آخرت باشه در مورد پوشش و بی ایمانی ما حرف میزنی، فهمیدی؟

گاتریا به اندازه ای شوکه شده بود که بی حرکت و خاموش، فقط اتفاقات پیش آمده را نظاره می کرد. رفتگر سعی میکرد به اوضاع رسیدگی کند:

_ چِشم، چِشم. منظوری نداشتم بخدا. شما و گاتریا که فرشته هستین.

رها حرف او را قطع کرد:

_ تا حالا کسی رو جلوت کُشتن؟

رفتگر سکوت کرد. رها داد زد:

_ یک گلوله زدن درست توی قلبش. تو داری از جهان مقدس حرف می زنی؟ گلوله رو می دونی کیا زدن؟ ها؟ مردان مقدس شما زدن.

سکوتی سنگین در خانه ایجاد شد. رها داد کشید:

_ و خدای تو سراسر اون مدت داشت تماشا می کرد.

رها نشست روی پله و سر خود را به نرده های چوبیِ محافظ پله چسباند و شروع کرد به گریه کردن:

_ اونم بخاطر همین فقر اعتراض داشت. ما بهای سادگیِ امثال تو رو می دیم. خیلی بی عقلین، خیلی. از همه تون متنفریم. از حرفاتون، از قیافه هاتون. هیچ دوست نداریم دیگه شما ها رو ببینیم.

رفتگر دیگر صحبت نکرد. سر خود را پایین گرفت و رفتن را شروع کرد. گاتریا به خودش که آمد، دید ساعت از نیمه شب گذشته و دست ها و پاهایش هنوز دارد می لرزند. ناگهان از روی مبل برخاست و با عجله از خانه بیرون دوید. مه ای غلیظ محله را گرفته بود؛ فقط باریکه ای کم سو، از چراغ های پایه دارِ کنار پیاده راه ها قابلِ تشخیص بودند.
او وسط خیابان شروع کرد به دویدن و مسافتی طی شد. سردرگم شده بود و نمی دانست چکار کند. اما نمی خواست تسلیم شود.

_ خدایا، راه را نشانم بده، بگو کجا رفته؟

گربه ای جیغ کشید و از گاتریا خودش را دور کرد و رفت داخل زباله ها. گاتریا متوجه شد خیابان ها کثیف مانده. شاید باید بدنبال خیابانی می گشت که زباله هایش جمع شدند، اما اگر نبود چه؟

_ خدایا، امشب با نشانه ها حرف نزن. گفتم کجا رفته؟ نشانم بده. من ضعیفم. خواهش می کنم.

گاتریا نمی خواست دست از جستجو بردارد. یکی از کوچه ها را انتخاب کرد و داخل شد. کوچه را تا انتها دوید و باز هم کسی پیدا نشد.

بخاطر غلظت مه، همه جا در بی رنگی و تاریکی فرو رفته بود.

_ خدایا، سومین بار صدایت می زنم. کجاست؟ امشب را بر من ضعیف رحم کن.

صدایی بلند شد. انگار مردی در دور دست ها شروع کرد به گریه کردن.

_ خدایا ممنونم.

گاتریا شروع کرد به دویدن. هر چه جلوتر می رفت، صداها واضح تر می شدند.

_ تو داری گریه می کنی؟

_ دست خودم نبود.

گاتریا آمد جلوتر.

_ عفو کن.

_ تو کی هستی؟

_ گاتریای حقیر آمده.

_ حقیر منم آقای گاتریا. منِ بی عقل.

رفتگر از میان مه و تاریکی در آمد. گاتریا او را با تمام وجودش بغل کرد.

_ صدای شکسته شدن قلب تو را شنیدم.

_ غرورم بود آقای گاتریا.

دوباره شروع کرد به اشک ریختن.

_ عفو کن.

_ آقای گاتریا، من از دست خودم دلگیرم.

مثل ابر بهار گریه می کرد:

_ نمی خواستم به رها خانم توهین کرده باشم.

گاتریا به التماس افتاد:

_ او را ببخش. شرایطِ دشوار و پیچیده ای از سر گذرانده. هنوز اینقدر پخته نیست که بین مسائل تفکیک قائل بشه.

_ چشم های او پر از نفرت بودند، من که اون شب به فریادش رسیده بودم. چرا از من متنفر شده آقای گاتریا؟

گاتریا به او نگاه کرد و گفت:

_ نه تو تقصیر داری نه رها. امثال ما رو به جون هم انداختن، خودشون نشستن بالا، دارن فیض میبرن.

_ آخه رها خانم گفت از شما ها متنفرم. از قیافه هاتون متنفرم.

گاتریا دوباره او را به آغوش کشید:

_ عفو کن.

_ خدا می داند که همیشه برای این جوانها دعا می کنم.

_ عفو کن.

_ باشد آقای گاتریا.

گریه های رفتگر بند آمد.

_ شما چرا پای پیاده آمدید آقای گاتریا؟

گاتریا به پاهای خود نگاه کرد و خنده اش گرفت.

_ آخه با عجله آمدم دنبال تو.

_ پاهایت زخمی شده.

_ فدای یک تار موی تو. بخشیدی؟

_ من که مویی ندارم.

حالا هر دوشان با هم می خندیدند.

_ میشه یک درخواست دیگه هم داشته باشم؟

_ جانم آقای گاتریا؟

_ وام نگیر. من پول رو برات از جایی میگیرم، بدون هیچ سودی.

رفتگر ذوق کرد:

_ جدی؟

_ تو فقط قول بده رها رو ببخشی.

_ این چه حرفیه آقای گاتریا. خدا سایه ی شمارو از سر ما کم نکنه.

_ باز که داری اشک می ریزی؟

_ اشک ذوقه این بار.

این داستان ادامه دارد... .

۲۱
۵
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
در حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید