
قسمت نود و چهارم
خانه در تاریکیِ نیمه شب فرو رفته بود و گاتریا هنوز بیدار مانده بود. زیر نور زرد رنگ و کم سو آشپزخانه، پشت میز ناهار خوری دو نفره شان نشسته بود و داشت به رها فکر می کرد.
آن روزها از اتاق رها ترانه های عاشقانه بیرون نمی آمد. حتی ترانه هایی که گاتریا به سبک و کلام آن اعتراض کند و بگوید این اراجیف چیست که گوش می دهی؟ رها بگوید ما با هم فرق می کنیم.
آن روزها، تا دیر وقت بیرون می ماند و زمانی که خانه می رسید، عصبی، ترسیده و مملو از اضطراب بود و گاتریا دلیل آنرا درک نمی کرد. پنهانی و با صدایی آهسته و کنترل شده، درب اتاق را می بست و با تلفن صحبت می کرد. گاتریا فکر کرد شاید رها دوباره عاشق شده یا در حال سپری کردن دوران پر فراز و نشیب جوانی است.
ناگهان زنگ تلفن، فضای سوت و کور خانه را شکست. این وقت شب چه کسی پشت خط بود؟
_ الو؟
_ آقای گاتریا؟
صدای پدر راشا بود که انگار با اکراه می خواست حرف بزند. دل گاتریا از این تماس فرو ریخت و مضطربانه پرسید:
_ راشا طوریش شده؟
_ نه. پسرم حالش خوبه و با تمام وجود در حال خدمت به مملکته.
از دهان گاتریا بیرون پرید:
_ مملکت یا نخست وزیر؟
_ شما چی فکر می کنید؟
گاتریا در پذیرایی آهسته شروع به قدم زدن کرد:
_ من که تکلیفم با کِرام الکاتبینِ.
_ شما این دو را از هم جدا کردین، چرا؟
گاتریا پنجره ی پذیرایی را نیمه باز گذاشت. نسیم خنک شبانگاهی داخل وزید. کوچه هنوز سرد و ساکت بود.
_ جدا بودن، شما این دو را یکی می کنید.
و بلافاصله کنایه زد:
_ راستی، چقدر جاده هایی که به شمال می رسند، طولانی شدن، نه؟
پدر راشا سکوت کرد. گاتریا ادامه داد:
_ البته، بنده خیلی اصرار ندارم شمال رسیده باشن. اما این موضوع برای شما عجیب نیست؟
پدر راشا گفت:
_ حتما شما هم به اخبار رادیو بیگانه گوش می کنید؟
همان لحظه، سه تا موتور سوار با لباس های نظامی از کوچه عبور کردند و با ایما و اشاره به گاتریا گفتند برود داخل و پنجره را ببندد. این تصویر برای گاتریا تکان دهنده بود.
_ بیشتر از شنیدن، کوچه خیابان ها را دیده ام. لازم به رادیو بیگانه نیست جناب، همه چیز واضح و روشن است.
_ پس می دانید دشمن دست بکار شده؟
_ دشمن؟
_ بله، دشمن.
آمد داخل پذیرایی اما پنجره را باز گذاشت.
_ منظور شما جوان های ما که نیست؟
_ خیر. آنها دشمن نیستند، فقط فریب خورده اند.
_ تا فریب را چه تعریف کنید.
_ یادم نبود تعاریف ما با یکدیگر فرق می کند.
گاتریا بی ملاحظه شد:
_ آقای محترم، ما در مورد فلسفه صحبت نمی کنیم که مسئله سر تعاریف باشد. جنایت و ارعاب رویداد هستن و اما و اگر ندارن. نخست وزیر دوباره در کوچه خیابان ها جرم و جنایت براه انداخته.
صدای پدر ناگهان رنگ عصبانیت به خود گرفت:
_ به آن جرم و جنایت نمی گویند آقا. دستگاه عدالت عالی مقام ما، شواهدی نداشتند که هر سه نفر را متجاوز اعلام کنند. بعد، این را چطور فریب خورده ها فهمیدند؟ از کجا؟ حالا فریاد مرگ بر نخست وزیر می دهند، شما باشید آنها را تنبیه نمی کنید؟
گاتریا با صدای بلندی خندید. خندهاش پر از تلخی بود:
_ از کِی تا حالا، به شلیک گلوله های جنگی می گویید تنبیه؟
_ آقای گاتریا، اینها دروغ است و هیچکدام را باور ندارم. بیگانه ها این مسائل را به نیروهای حافظ امنیت نسبت می دهند. کافی است کسی خودکشی کند، کسی گم و گور شود، کسی از خانه فرار کند، همه را به نخست وزیر نسبت می دهند.
_ عجب! طفلکی نخست وزیر، چه بار اندوه بزرگی بر شانه های خود حمل می کند، همش افترا، همش تهمت.
و به خندیدن ادامه داد.
_ آقای گاتریا، شما دارید می خندید؟
_ بله، و بابت این موضوع مرا ببخشید.
_ لطفا بس کنید. ناراحتم می کنید.
_ نمی توانم. کمی صبر کنید.
_ آقای گاتریا، به من می خندید؟
_ خیر.
_ به نخست وزیر می خندید؟
_ خیر.
_ پس چه؟ قانون را مسخره می کنید؟
_ اصلا.
_ به سربازان حافظ امنیت؟
_ نه.
داد زد:
_ پس چه؟
_ فکر می کنم تیک های عصبی باشند، مرا ببخشید، این اولین بار است اینطور می شوم.
پدر راشا سکوت کرد تا کمی اوضاع عادی شود. گاتریا سرانجام خنده اش را تمام کرد.
_ اصلا شما بودید چه می کردید آقای گاتریا؟ با آنها که مُخِل نظم و امنیت هستند چه می کردید؟
و گاتریا از او خواست تصویر خیابان های شلوغ شهر را تصور کند، جوانانی که از وضع، خسته و معترض هستند.
_ فکر کنید تعدادی جوان، به قول شما فریب خورده، جایی تو این شهر، در حال نشان دادن اعتراضات خودشان هستند. گیرم حق هم تمام و کمال با شماست و قصد دارید به قول خودتون امنیت مد نظرتون رو حفظ کنید. آن وقت می توانستید دور تظاهر کننده ها حلقه بزنید، با نیروهایی که به جای سلاح های جنگی و آسیب زا، در دستان خودشون، شیلد ضد شورش گرفتن، دورشون سپر بزنید و بی حرکت، از پراکندگی شون محافظت کنید. سه روز وسط حلقه حبس می ماندند، خسته می شدن و عاقبت می رفتن خونه هاشون. شما هم برای جلوگیری از این دست اتفاقات، به آنها رسیدگی می کردید. سخت صحبت کردم جناب؟
_خیر، صدای شما واضح بود منتهی در لفافه ما را متهم کردین.
گاتریا دوباره خندید:
_ هیچ " ما" ای وجود نداره و برای ما شدن با این جماعت خیلی عجله نکنید. جای شما بودم، همین حالا زنگ می زدم به راشا و هر طور شده بود او را به خانه بازمی گرداندم.
_ اصلا می دانید برای چه زنگ زده بودم؟
_ خیر.
لحنش تغییر کرده بود، انگار به اصل ماجرا رسیده باشد:
_ زنگ زدم که بگم لطفا با رها تماس بگیرید.
_ چرا؟
_ چون وسط آشوب کننده ها دیده شده.
گاتریا ناگهان در هم شکست و آرام به دیوار تکیه داد. گوشی تلفن در دستش سنگین شده بود. صدای پدر از آن سوی خط هنوز می آمد:
_ هنوز که اتفاقی نیفتاده، لطفا رهای خود را به خانه بازگردانید. اجازه ندهید جوانی او پر پر شود. او راه را اشتباه رفته. می ترسم زبانم لال اتفاقات جبران ناپذیری برایش رقم بخورد. آقای گاتریا، من واقعا دوستانه زنگ زدم.
نفس های گاتریا تندتر شده بودند.
_ آقای گاتریا، خوب هستید؟
_ فقط کمی شوکه شدم.
_ حق دارید.
_ و البته کمی متعجب.
_ متعجب؟
_بله.
_ چرا؟
_ دقایقی قبل، اتفاقاتی که در خیابان ها در جریان هست رو انکار کردید و مرا محکوم. اما در لفافه، با این تماس اثبات کردید که خودتان هم کاملا می دانید چه اعمال وحشتناکی از نیروهای وفادار به نخست وزیر سر می زند و برای رهای من نگران شدید.
_ من ... فقط ... .
انگار غافلگیر شده بود. گاتریا گفت:
_ توضیح لازم ندارد جناب. در هر حال، ممنون که خبرم کردید.
_ خدا به همه ی ما رحم کند.
گاتریا گوشی را آرام روی میز گذاشت. چند لحظه همان جا ماند. در دنیایی از نگرانی و ترس لحظاتی چند سپری کرد. با لختی خود را کشید جلوی دیواری که قاب عکس ژاکلین از آن آویزان شده بود.
_ می بینی چه روزگاری دارم ژاکلین؟ می بینی تمام ترسهای من به واقعیت بدل شدن؟ ترس دارم روزی که با تو دیدار کنم، شرم کنم از اینکه بپرسی مراقب رها بودی یا نه.
و انگار تصمیم خود را گرفت:
_ باید دست بکار شوم، با این یکی ترس باید مقابله کنم.
این داستان ادامه دارد...