ویرگول
ورودثبت نام
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Faridدر حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
خواندن ۱۱ دقیقه·۳ ماه پیش

داستانِ پرستار

قسمت صد و بیست و هشتم

رنگ موی روباهی را انتخاب کرده بود و به هنگام خروج از فروشگاه، گام‌ هایش سبک تر از همیشه شده بودند؛ و پرستار که همراهش بود، با لبخند از او تعریف می کرد:

_ تو دیگه بانوی پیر نیستیا. از این به بعد فقط میگم بانوی زیبای من.

بانو در حالی که دستش را در میان پیچ‌ و تاب موهایش می کشید، گفت:

_ منم هیچ وقت خودمو به این شکل جوان و سرحال ندیده بودم.

از روی محبت، بازوی پرستار را بوسه باران کرد و گفت:

_ و منم پرستاری مثل تو ندیده بودم که حواسش همیشه بهم باشه.

دیگر آن موجود پیر، خمیده و بی‌ حوصله ی سابق نبود. وقتی که راه می رفت، صدایی موزون از برخورد کفش‌ هایش با سنگ‌ فرش پیاده رو برمی‌ خاست؛ در حالی که با وقار، کشیده و منظم قدم برمی داشت. پوست صورت اش نه تنها چین و چروک نداشت، روشن، صاف و درخشنده تر از همیشه شده بود. موهای پرپشت خود را تازه مرتب کرده بود و آنروز با رنگ دلخواه خودش به آرایشگاه مو می رفت. لبخند های او مهربان، عمیق و پر از حیات، به صورت زیبای او حالتی معصومانه و بی وصف بخشیده بود.

پرستار می گفت:

_ بهترم‌ میشه. لباسای خشکل بزودی می خری و می خوام استایل خودتو بسازی. دوباره مثل قدیما ژیگولت باشی و با تیپ مخصوص به خودت در جامعه ظاهر بشی.

همان لحظه، پسری جوان که تصادفاً از کنارشان رد میشد، تا آنها را دید نتوانست خودداری کند. با نگاهی گذرا اینرا گفت و گذشت:

_ کاش گرفتار هم بودیم زیبا.

بانو خندید و با افاده ای دخترانه، حرف پسر را بی پاسخ نگذاشت:

_ همه همینو میگن.

آنروز، هوای خنک عصرگاهی در میان خیابان جریان داشت اما در بازار از مشتری ها خبری نبود. بازار می توانست شلوغ و پر از برکت باشد اما همه ی فروشنده ها پشت میز خود نشسته بودند.

_ چه مملکتی ساختی نخست وزیر.

در حال گذر از عرض خیابان بودند که دیدند دو تا از سربازان نخست وزیر، راه ورود به بخشی از مرکز شهر و قلب پرهیاهوی بازار را مسدود کرده بودند، با تابلو ای که روی آن نوشته شده بود:

_ اگر زنان، غمگین از اینجا رد شوند، خداوندگار خوشنود می شود.

بانو با دیدن آن نوشته از ته دل خنده اش گرفت.

_ این خدا مال خودتون.

جلوتر، زنی میانسال که بچه اش را محکم بغل گرفته بود، با صدایی پر از اعتراض و شجاعت با آن دو نفر بحث می‌ کرد. می گفت:

_ لطفا خداوندگار را شریک جرم خود نکنید.

بانو و پرستار تصمیم نداشتند رزرو آرایشگاه را از دست بدهند. مسیر خود را تغییر دادند و به سمت دیگر بازار وارد شدند. آنها محکم دستان یکدیگر را گرفته و مراقب هم بودند.

بانو هنوز نگاهش به آنها بود. می گفت:

_ دوباره شروع کردن، می بینی؟

_ اجازه نمی دیم روزمون رو خراب کنن.

_ و این داره اونارو وقیح تر می کنه.

پرستار ایستاد؛ رو در روی او قرار گرفت و گفت:

_ ولی منظورم بی اعتنایی نبود.

و با دست به موهای درخشان او اشاره کرد و ادامه داد:

_ تو قراره خودت باقی بمونی.

_ همه جا هستن، یا خود نکبتشون، یا طرفدارای بی عقلشون.

پرستار شانه بالا انداخت. بانو ادامه داد:

_ خودت که دیده بودی جلوی ورودی ساختمان درمان، اون نگهبان شیفت شب، حتی پول خرید قهوه هم نداشته اما از این وضع اقتصادی داغون، خیلی تاثیر بدی هم نگرفته، جز ابراز اینکه شهرگردان مقصره. اما از دیدن موی زن ها چنان در خودش می پیچه که نگو و نپرس.

کمی از بطری همراه آب نوشید و تصدیق کرد:

_ واقعا چه دردی عظیم‌ تر از این وجود دارد که این جماعت، ویرانی، فقر و سرکوب یک سرزمین رو سالهای سال تاب میارن، اما از چند تار موی من و امثال من به هراس می افتن.

پرستار بلافاصله گفت:

_ یادت میاد دکتر بهت چی گفته بود؟

بانو به یاد داشت اما او چندان موافق نبود:

_ امکان پذیر نیست، خودتم اینو می دونی.

پرستار لحن خود را نرم‌ تر کرده بود و سعی می کرد بخوبی منظور خودش را برساند:

_ اما باید تفکیک قائل بود، بین اونایی که عامل مصیبت اند و اونایی که امثال نگهبان شیفت شب هستن. طرف صحبتم با دومیه. هنوزم با اونا میشه نشست، خندید، بحث کرد، مخالف بود و باز هم با یکدیگر قهوه های دوستانه نوشید.

بانو فورا تصدیق کرد:

_ در حالتی که هر دو طرف به این دیدگاه رسیده باشن.

_ صد در صد.

و اضافه کرد:

_ حواست هست که داری امثال نگهبان رو تطهیر می کنی‌؟

_منظور من تطهیر کسی نبود.

_ پس چه؟

پرستار گفت:

_ اولی ها که حسابشون با کرام الکاتبینه. اما امثال نگهبان شیفت شب نه. اونا هم قربانی شدن. می دونی، آدمها اگر به حال خودشون باشن، معمولاً راهی برای کنار اومدن با تفاوت ها پیدا می‌ کنن؛ و مشکل دقیقا از جایی به بحران می رسه که رسانه های نخست وزیر، با پول ما، برای خود ما اینقدر ابتدال پخش می کنه که حقیقت دفن بشه و بین مردم تفرقه شکل بگیره.

_ خب خانوم‌ مهربون، الان تکلیف چیه؟

_ تکلیف؟ اول تو سوال منو جواب بده.

_ چه سوالی؟

_ تو می خوای با امثال نگهبان چیکار بکنی؟

_ من؟ با این کفش پاشنه بلندم بزنم اونا رو سیاه و کبود کنم.

_ خب، دقیقا اونا هم به همین دارن فکر می کنن بانو.

صدای بانو لرزید و رگه‌ هایی از خشم در لحنش پیدا شد:

_ اما ما اجازه نمیدیم حقیقت وارونه بشه. واقعیت اینه که اونا سالها در برابر فقر، فساد، تبعیض و ویرانی کشور سکوت کردند و بدتر، محبت قلبیشونو نثار چیزی کردند که مقصر اصلی تمام مشکلات ماست. واقعیت اینه که اونا از قاتلین مردم مراقبت می کنند. من از همه شون متفرم پرستار. کسی که باید تغییر کنه من نیستم.

پرستار حرف دکتر را گوشزد کرد:

_ دکتر هم نخواسته تو تغییر کنی.

_ پس چه؟

_ فقط ازت خواست لا به لای این آگاهی و عدم کتمان خودت، حواست باشه به نفرت مبتلا نشی، همین. چون دلت رو سنگین می کنه، بخاطر خودتم دکتر میگه.

_اصلا سنگین بشم چی میشه مگه؟

۱۲۹

رها حالا جلوی دیوار دره ایستاده بود و داشت با حیرت به بلندای آن نگاه میکرد. با دست بدنه ی سنگی دره را لمس کرده بود. سنگها، سرد، تیز و صعود ناپذیر به نظر می رسیدند. ولی او آمده بود که امتحان کند. بنابراین دست بکار شد و از دیواره ی دره گرفت و زیر پای خود را محکم کرد. به طور کامل پای خود را از روی زمین برداشت و کامل به بدنه ی دره نزدیک شد. هنوز ثانیه‌ ای نگذشته بود که انگشتان دست او شروع کردند به گز گز کردن. مچ هر دو دست زیر فشار نامرئی می سوختند و رها فهمید توانی برای نگهداشتن کالبدش را ندارد.

_ من خیلی سنگینم و اصلا نمی تونم خودمو بالا ببرم.

اما صعود تازه شروع شده بود. نفس عمیقی کشید تا تکیه‌ گاه بعدی را پیدا کند. با زحمت زیادی یک قدم دیگر برداشت و از زمین فاصله ی بیشتری گرفت.
همان لحظه بادی تند از دهانه ی دره زوزه کشید و موهای او را تاب داد. درست در همان لحظه، هجومی از خاطرات به ذهنش باریدند.
شبی را به یاد آورده بود که نگهبان شیفت شب با چشمانی کینه‌ توز و غضبناک او را چپ‌ چپ تماشا کرده بود. لحظه‌ ای پر التهاب که چیزی نمانده بود با یکدیگر گلاویز شوند؛ فقط و فقط سر طغیان موهایش.
شکاف دیگری پیدا کرد. بلافاصله پای خود را بر روی آن قرار داد و در ادامه، وزن خود را بر روی آن انداخت. وقتی فهمید اشتباه کرده که کاملا دیر شده بود.
سنگ از دل صخره جدا شد و پایین رفت. رها دیگر نمی توانست خود را نگه دارد. سرش تاب خورد و خودش به پایین سقوط کرد. با اینکه ارتفاع چندانی بالا نرفته بود، درد سقوط قدیمی زنده شد و تمام خاطراتی که این چند وقت در بیمارستان بستری شده بود خود را ظاهر کرد. حتی جای بخیه ها دوباره درد گرفتند. تمام روزهای سپری شده با تمام دشواری ها دوباره زنده شده بودند. رها با نا امیدی عمیقی از روی زمین بلند شد و چند فحش جان دار نثار دکتر کرد و از آنجا رفت.

آن شب، وقتی دکتر را در سالن انتظار دید، با شتاب به طرف او رفت و خیلی محکم و با لحنی کاملا آمیخته به گلایه گفت:

_ دکتر الیاس، لطفا بایستید.

اما دکتر با گام‌ هایی شتاب زده به راهش ادامه داد و برنگشت.

_ الان سرم شلوغه، باشه بعدا.

رها با صدایی درمانده‌ تر از همیشه او را خواست:

_ خواهش می کنم.

و دکتر کاملا می دانست خود ضعیف رها با چه صدایی همراه می شود. برگشت به طرف او و سر و وضع او را نگاه کرد. نکته را گرفته بود. خم شد و با ضرباتی آرام، گرد و خاک لباسش را تکان داد.

_ تجربه ی بدی بوده برات.

_ من از پسش برنمیام.

_ چرا؟

_ چون دستای من ضعیف هستن و نمی تونن وزنم رو تحمل کنن.

دکتر به عمق چشمان او خیره شد و گفت:

_ خب بارهای اضافیتو نباید می بردی.

رها دستان خالی خود را نشان داد:

_ ولی من که باری برنداشته بودم.

_ تو پنج بار اضافه همراه خودت برده بودی.

دکتر هیچ توضیح بیشتری اضافه نکرد و او را تنها گذاشت.
همیشه همینطور بود. از روزی که او را می شناخت با او همینکار را می کرد. رها در کمال بی حوصلگی از سالن انتظار گذشت و رفت در جایی خلوت و یک قهوه برای خودش تدارک دید. نشست و در حینی که داشت قهوه را می نوشید به پنج بار اضافی خود اندیشید.
از پشت ویترین شیشه‌ ای کافه، اتفاقی نگاهش به اتاقک نگهبانی سالن افتاد. نگهبان شیفت شب در حالت خواب و بیداری بسر می برد. کلاهش کج شده بود، شانه‌ هایش خمیده و افتاده بود، چهره‌ اش درهم، خسته، بی‌ حال و غمگین بود.
رها دلش نیامد به تنهایی قهوه را بنوشد. بلند شد و با وسواسی کم‌ نظیر، دانه‌ های رُست شده و خوش‌ عطر قهوه را داخل تیغه های آسیاب کن ریخت. عطر قهوه در حین آسیاب فضای کافه را تسخیر کرد. با کمال دقت و حوصله، پودر قهوه را به اندازه ای مناسب داخل پورتافیلتر ریخت و پرس کرد. گروپ را داخل دستگاه قهوه ساز جا زد و دکمه را فشار داد. ریزش قطره‌ های طلایی رنگ و غلیظ عصاره ی قهوه کاملا داخل فنجان را پر کردند.
فنجان را جلوی بازشوی اتاقک نگهبانی گذاشت. با سرانگشتانش دو بار تق‌ تق به شیشه اش کوبید. نگهبان با چشمان خواب‌ آلودش به رها فهماند واقعا باورش نمی‌ شود.

_ قهوه ی امشبو مهمون منی شوالیه.

_ چرا؟

_ چون دلم نیومد قهوه رو تنهایی بخورم.

نگهبان نیم‌ نگاهی به موهای رها انداخت و با محبتی غیر منتظره و بدون هیچ کنایه‌ ای گفت:

_ چه بامزه شده رنگ موهات. چقدر شاد و پر از زندگیه.

_ روباهیه. عاشق این رنگا ام. تو چی؟

_ من؟ خب، من همیشه رنگ بور رو دوس داشتم.

رها با شوخ‌ طبعی مخصوص به خودش و لا کش‌ دادن کلمه ها گفت:

_ پس بور دوس داری.

هر دو شان ناگهان از خنده ترکیدند. نگهبان قهوه را برداشت.

همان لحظه گوینده ی اخبار تلویزیون شروع کرد به حرف زدن:

_ امسال بخاطر رنگ موی زنان مملکت، ما بارندگی نخواهیم داشت و خداوندگار قهر کرده و باید کل مملکت تشنگی بکشد... .

رها کنترل را برداشت و تلویزیون را خاموش کرد؛ اما اجازه نداد سکوت حاکم شود. ترانه ای که انتخاب کرده بود را در حالت پخش گذاشت:

_ روزی که از تو جدا شم
روز مرگ خنده هامه
روز تنهایی دستام
فصل سرد گریه هامه
توی اون کوچه ی غمگین
جای پاهای تو مونده
هنوزم اون بید مجنون
عکس قلبت رو پوشونده
بعد تو گریه رفیقم
غم تو داده فریبم
حالا من تنها و خسته
توی این شهر غریبم...

_ چه ترانه ی قشنگی گذاشتی.

رها ضبط صوت را به بلنگوهای سالن انتظار وصل کرده بود.

_ خوشالم که خوشت اومده. تو بگو ببینم، قهوه چطوره؟

نگهبان بالافاصله گفت:

_ تلخ و پر از بیداری، مثل همیشه، مرسی آبجی.

رها با اخمی ساختگی سرش را کج کرد و گفت:

_ میشه هی بهم نگی آبجی؟ بابا اسم‌ دارم. می میمیری بگی رها؟

_ باشه، فقط یه چیزی.

_ چی؟‌

نگهبان سر به زیر انداخت و ناخودآگاه با بند کلاهش شروع کرد به ور رفتن. دست آخر گفت:

_ راستش نتونستم حساب این ماه رو بهت بدم، چون لوله ی آشپزخونه مون ترکید و مجبور شدم اونو تعمیر کنم. میشه ماه بعدی قرضامو بدم؟

_ اصلا بیا یه معامله کنیم.

_ چه معامله ای؟

_ تو قول بده تلویزیونو روشن نکنی، تا صداش اذیتم نکنه، منم قول می دم بهت هر روز قهوه بدم مجانی، چطوره؟

چشمان نگهبان از خوشحالی برق زدند:

_ واقعا؟

_ آره، معامله ی خوبی نیست؟

نگهبان کمی گیج شده بود. پرسید:

_ آخه چرا تو اینقدر با تلویزیون مشکل داری؟

_ تلویزیون با ما مشکل داره. یعنی واقعا شک داری؟

نگهبان با درماندگی شانه بالا زد و اعتراف کرد:

_ آخه حوصلم سر میره. چیکار کنم خب؟

و رها پیشنهاد داد:

_ من برات کتاب می خونم، هر وقت بی حوصله شدی. اصلا، بیا با هم سریال ببینیم.

_ کتاب؟ سریال؟

_ آره، و حتی آهنگ گوش کنیم.

_ تا حالا اینارو امتحان نکردم.

رها با لحنی گرم و اطمینان‌ بخش به نگهبان گفت:

_ تجربه ی خیلی قشنگی میشه با من.

_ باشه.

_ پس معامله انجام شد.‌

_ به نظرم رفاقت شروع شد.

رها لبخند زنان چرخید و به طرف کافه یعنی آن طرف سالن انتظار برگشت. همین که جلوی پیشخوان کافه اش رسید، سرش را بالا آورد و دید دکتر در تاریکی شب، با لبخندی عمیق و دلنشین، آرام و رضایتمندانه او را تماشا می‌ کند.

این داستان ادامه دارد...

قهوه ساز
۲۵
۲
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
در حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید