
قسمت هشتادم
رها اشتباه نکرده بود. دختری که داشت آنطور پژمرده و بی حال قدم می زد، خودش بود. چه اتفاقی ناگواری او را به این حال و روز انداخته بود؟
رها دنبال او دوید. بازار شلوغ بود، حجم بالایی از بساطی ها راه را باریک کرده بودند و در راسته بازار با سختی رفت و آمد می شد. با این وجود، رها دست بردار نبود. تعقیب و گریز اینقدر ادامه پیدا کرد که دست آخر دختر را نگه داشت.
_ چی از من می خوای؟
رها بازوهای او را با مهربانی گرفته بود.
_ چی به سرت اومده؟
_ هیچی.
_ هیچی؟
_ اصلا تو چیکار داری؟
صدای او می لرزید و ضعیف تر از تمام آن روزهایی بود که در دانشسرا، رها او را دیده بود.
_ چرا یهو غیبت زد؟
حالت صورت او را کندوکاو کرد. لاغر شده بود. رنگ به رخسار نداشت. زیر چشمانش ردِ عمیق سیاهی افتاده بود. گوشه ی راست لب او جای زخم و بریدگی داشت و لکه های کبودی، پراکنده بر روی سر و گردن او باقی مانده بود، تا حدی که تلاش او برای مخفی شدن روزگارش فایده نداشت.
_ بریم دو تایی یه قهوه بخورم؟
او بغض داشت و هر آن ممکن بود به پهنای صورت اشک بریزد.
_ چرا؟
_ چون تو دوست خوب من خواهی بود.
و اطمینان داد که قصد بدی ندارد.
_ خیلی ها گفته بودن تو مهربونی.
_ پس لایق دوستی با تو هستم؟
_ هستی.
صدای دختر کمی تغییر کرده بود.
_ بریم دو تایی قهوه بخوریم با کیک؟
به رها عکس العمل نشان نمی داد. رها حدس می زد دو دلی او شاید بخاطر هزینه ها باشد.
_ امروز می خوام مهمونت کنم. فقط بگو باشه.
_ باشه رها.
_ بزن بریم دختر، من تمام کافه های شهر رو زندگی کردم.
به یاد کافه ی دِنج و تاریک قدیم شان افتاده بود. جایی که سالهای زیادی را در آن سپری کرده بود. بعدها متوجه شد دلیل آن همه احساسات خفه کننده، دلتنگی عمیق و ناشناخته ای بوده است که هیچ وقت آنرا جدی نمی گرفته.
تاکسی گرفتند. صندلی عقب نشستند و راه افتادند. راننده خیلی سر دماغ نبود. ساکت داشت به حال خود می راند. یک موسیقی غمگین گذاشته بود و هر سه شان در سکوت کامل به آهنگ گوش می کردند. از لا به لای شلوغی خیابان ها و محله ها می گذشت و بی اعتنا به بوق و کرنا بود. صدای آهنگ را تا حدی زیاد کرده بود که از بیرون سر و صدا داخل ماشین شنیده نشود.
رها متوجه شد دختر دارد به آرامی ترانه را زمزمه می کند و اشک می ریزد:
_ سقوط من در خودمه
سقوط ما مثل منه
مرگ روزای بچگی
از روز به شب رسیدنه
دشمنیا مصیبته
سقوط ما مصیبته
مرگ صدا مصیبته
...
جلوی کافه ای بزرگ و مجلل پیاده شدند. اسم آن بود کافه نوستالژیِ خیابانِ شصت.
رها یادآوری کرد:
_ شروع دوستی خودمونو با این اسم به یاد میاریم.
جایی خلوت، کم نور و دنج پیدا کرده بودند. قطعه ای بی کلام و ملایم در حال اجرا بود، ترکیب ویولن و پیانو تعمل برانگیز بود.
_ چند وقته ازت بی خبریم. همه ی کلاسارو غیبت کردی.
یکی آمد جلو و خوش آمد گفت:
_ خیلی خوش آمدید خانوما.
و یک منو بر روی میز گذاشت.
_ انتخاب کنید.
_ زیرسیگاری هم بیارید لطفا.
_ حتما.
رها وقتی با دختر تنها شد، پرسید:
_ راستی، اسم تو چی بود؟
_ تو حتی اسم منو نمی دونی رها. ولی من حتی پدرت رو میشناسم.
_ متاسفم.
_ نیلوفر صدام کن.
_ چه اسم خشکلی داری.
یک زیر سیگاریِ بتنی رسید که داخل آن را با پودر سوخته ی قهوه پر کرده بودند.
_ یکی بردار.
نیلوفر اولین سیگار خود را برداشت و شروع کرد به کشیدن.
_ رها، خوش بحالت.
رها شروع کرد به تعریف داستان زندگی عاشقانه اش. برای اولین بار بود که اینطور برای کسی داستان را با تمام جزئیات تعریف می کرد. دختر سوال کرد:
_ چی شد که عاشق شین شدی؟
رها فهمید عاشق شده، بی آنکه به دلیل آن فکر کرده باشد.
_ دلیل نمی خواست.
_ دست کم بگو چطوری شروع شد؟
رها به آن یکی پرسش هم پاسخ نداد.
_ بدرد هم می خوردین؟
به این موضوع هم فکر نکرده بود.
_ الان کجاست؟
_ زیر خاک.
_ خوش به حالش. راحت شده.
رها حیرت کرد. این عکس العمل عجیبی بود.
همانی که خوش آمد گفته بود، سر و کله اش پیدا شد.
_ چی بیارم خدمتتون خانوما؟
رها دو فنجان قهوه، آب و مقداری کیک شکلاتی سفارش داد.
_ چرا مُرد؟
_ اونو کشتن.
_ کی؟
_ سربازای نخست وزیر.
_ چرا؟
_ چون مبارز بود. برای آزادی شهر می جنگید.
_ خوش بحال شهر.
رها دوباره حیرت کرد. عکس العمل های او حیرت آور بودند.
_ خوش بحال شهر؟
_ بله، دست کم، کسی به فکرش بوده. کسی براش می جنگیده. کسی براش خطر می کرده.
و اشک های خود را با دستمال کاغذی گرفت. خیلی سعی می کرد خود را کنترل کند.
رها با نگرانی پرسید:
_ چرا بیقراری؟ کجا غیبت زده بود؟ دانشسرا اسم تو رو به عنوان گم شده ها رد کرده. حتی اخبار داره از گم شدن دخترها صحبت میکنه. باید به دانشسرا خبر بدیم.
نیلوفر دست او را گرفت:
_ دست نگه دار. کسی نباید بفهمه.
_ نیلوفر من اصلا نمی فهمم تورو.
_ با هیچ کس نمی تونم در موردش حرف بزنم.
_ ما اینجاییم که در مورد مشکلاتمون صحبت کنیم. من راز زندگیمو بهت گفتم.
_ به هیچکس نگی رها، باشه؟
_ چرا باید بگم؟
و شروع کرد به حرف زدن:
_ یه روز که داشتم برمی گشتم خونه، کنار خیابون منتظر تاکسی بودم، یه ماشینه جلوم نگه داشت.
_ خب؟
_ ظاهر راننده و کسی که صندلی جلو نشسته بود عجیب و غریب بود. ازم پرسید کجا می ری. آدرسو گفتم. اون گفت می رم. من خر سوار شدم. نمی دونم چرا نتونستم به خودم نه بگم. نمی دونم چرا اینطوری هستم. اون لحظه تمام وجودم فریاد زد سوار نشو، ولی اصرار اون راننده منو داخل ماشینش برد. وقتی سوار شدم، دیدم یکی دیگه هم نشسته عقب.
خلوت آنها بهم ریخت. یک نفر داشت سفارش را روی میز چیدمان می کرد.
_ چیز دیگه ای خواستین صدام کنین.
_ ممنونم.
او رفت و نیلوفر به ادامه ی صحبت های خودش بازگشت:
_ وقتی نشستم، دیدم رفت تو لاین سبقت و سرعت گرفت. یکی همش از تو آینه نگاهم می کرد. دیدم یک دفعه دست کسی که نشسته بود عقب، اومد روی پام.
_ خب؟
_ تازه فهمیدم داره چه اتفاقی می افته. گفتم نگه دار پیاده شم. گفت پیاده میشی عجله نکن. اونا باید میدون رو سمت چپ می رفتن. ولی با سرعت از میدون رد شدن. یهو خشمگین شدم و تصمیم گرفتم بپرم بیرون. اما دستگیره کار نکرد. اونی که پشت نشسته بود صورتش وحشتناک بود. ریش بلندی داشت و علامت یک مار روی گیجگاهش بود. جای بخیه بود. با دستش محکم پاهامو گرفت و خودشو بهم نزدیک کرد. با دست دیگم زدم به شیشه و سر و صدا ایجاد کردم. اما ماشین با سرعت می رفت و داشت از جمعیت دور میشد. جیغ کشیدم ولی اونی که جلو نشسته بود از پشت گردنم گرفت و فشار داد. به خودم که اومدم دیدم دیگه نمی تونم حرکت کنم. محکم منو گرفته بودن. از شدت ترس نمی تونستم داد بزنم. نمی دونم چقدر زمان سپری شد. ولی ماشین سرانجام یه جا وایستاد.
از شدت گریه، توان صحبت کردن نداشت. رها آب ریخت و لیوان را به دست او داد.
_ آب بخور و نفس عمیق بکش.
نیلوفر آب خورد.
_ ماشین وایستاد. راننده اومد پایین و دیدم به دور و اطراف نگاه میکنه. مطمئن شده بود کسی اطرافمون نیست. بعد درب سمت منو باز کرد. دو تای دیگه هم پیاده شدن. راننده با مشت زد به پهلوها و شکمم. بعدش از پاهام گرفت و کشید بیرون تا بیفتم روی زمین. اینقدر سه تایی با لگد بهم زدن که دیگه نه می تونستم داد بزنم نه بلند بشم و فرار کنم.
_ بعدش چی شد نیلوفر؟ کسی نیومد؟
_ هیچکس رها، من تنهای تنها بودم. از دهنم خون میومد. سرفه می کردم و نمی تونستم خوب نفس بکشم. یکیشون از جیبش یه پلاستیک درآورد. محتویاتش رو بین خودشون تقسیم کردن. یکیشون فندک درآورد و یک سوزن رو باهاش قرمز کرد. دور هم سوزن رو می زدن به اون چیزی که دستشون بود و بوی گندشو استشمام می کردن. یکیشون تو صورتم دودشو فوت می کرد.
_ بعدش چی شد نیلوفر؟
_ بی رحم تر شدن.
_ دوباره کتکت زدن؟
_ کاش کتکم می زدن. ول کن نبودن. از بوی بدشون، از لمس بدنای چندش آورشون مدام تهوع می گرفتم.
دستان ظریف خود را حلقه وار بر روی میز جمع کرد و سر را به آرامی روی ساق دستانش قرار داد. بلند بلند هق هق میکرد. تا قبل از آن، سعی داشت خود را کنترل کند.
رها سر و گردن او را شروع کرد به نوازش.
_ همینقدر زار می زدم وقتی شین رو از من گرفتن.
_ خدا نمی تونست اون لحظه حواسش بهمون باشه؟
_ در این شهر، هیچ خدایی وجود نداره. فقط شیطان بینمون میگرده.
_ همه چیز زندگیمو گرفتن.
_ دوست داشتم تمام دردهای تورو از بدنت بیرون می آوردم.
_ یه روزی همه می فهمن.
رها یک دختر بود و کاملا می فهمید او از چه دارد حرف می زند. یادش آمد گاتریا موقعی که درد داشت نزدیک گوش او چه گفته بود. آن جمله را به نیلوفر گفت:
_ تو زنده ای و این مهمترین چیزه.
اگر چه این حرف از ته دل نبود.
_ اما اتفاقی افتاده که دیگه نمی تونم جبرانش کنم.
_ ولی قرار نیست چیزی جبران بشه. بیا دو تایی دربارش حرف بزنیم.
_ چیزی با حرف زدن حل نمیشه. من دیگه دختر نیستم و این سرنوشت، منو نابود میکنه.
_ چرا باید سرنوشت نابودت کنه؟ خب دست تو که نبوده. اتفاقی بوده که افتاده؛ و اینکه تو تا ابد یک دختر هستی و چیزی جز یک دختر وجود نداره.
_ گفتنش آسونه. تو به خانواده ی خودت نگاه نکن. این چیزا سمت ما وحشتناکه. اگه خانوادم بفهمن، منو میکشن. من از مرگ می ترسم.
_ چی؟ این حرفارو از کجات درآوردی؟ خانواده درکت می کنه. باید بریم مشخصاتشونو به بابات بگیم که گزارش بدن و بیفتن دنبال کاراش که دستگیر بشن.
نیلوفر از جا پرید و به چشمهای رها زل زد:
_ نه نه نه. خواهش می کنم. تو قول دادی به کسی نگی. مگه من مرده باشم.
_ شاید مابقی گم شدن دخترا هم کار اونا باشه. اخبار رو نشنیدی؟
_ ولی تو گفتی به کسی نمی گی.
_ باشه باشه آروم باش.
نیلوفر دوباره آب نوشید و نشست. رها گفت:
_ تو تمام این مدت داشتی رنج میکشیدی. به هیچ کس نگفته بودی؟
_ آبروم مهم تر بود.
_ چه ربطی به آبرو داره نیلوفر؟ اصلا آبرو یعنی چی؟
_ گفتم که رها، فکر کردی همه مثل گاتریا روشن فکرن؟ اونا بفهمن آبرو ریزی میشه. منو می کشن.
_ باشه. اصلا قرار نیست همه چیزو بقیه بفهمن. ولی نمی فهمم آبروت چرا باید بره؟ به تو تجاوز شده، کسی که تجاوز میکنه باید آبروش بره نه قربانی.
_ بفهمن منو میکشن. گفتم که، از مرگ می ترسم.
_ نیلوفر این چه استنباطیه؟ خیلی ببخشیدا، مال خودته به بقیه چه ارتباطی داره؟
_ من دیگه دختر نیستم رها می فهمی؟ با این موضوع باید چیکار کنم؟
_ کاری قرار نیست بکنی.
_ رها تو انگار اصلا تو این شهر نیستی، داری روی سیاره ی زحل راه می ری. اگه کسی بفهمه دختر نیستم.
_ خب؟
_ حتی دیگه کسی باهام ازدواج نمی کنه.
_ خب نکنه، فدای سرت. اون خری که بخواد واسه این چیزا پاشو از زندگیت بکشه بیرون، کسی که درکش تا این اندازه محدوده، همون بهتر که باهات ازدواج نکنه.
نیلوفر نفس عمیق کشید. گفت:
_ رها، بازم میای بریم بیرون؟
_ تا وقتی که اینجا هستم هر وقت دوست داشتی بریم بیرون.
_ مگه قراره بری از اینجا؟ ازدواج کردی؟
_ نه، دارم می رم به سرزمین آزاد.
_ داری مهاجرت می کنی؟
_ بله، دارم برای همیشه از اینجا می رم.
_ تنهایی؟
_ بله، تنهای تنها.
_ خوش بحالت. بهت اجازه می دن تنها بری سفر.
و آهی از سر حسرت کشید.
۸۱
پرستار پرسید:
_ نیلوفر برگشت دانشسرا؟
بانوی پیر گفت:
_ گریه هام تموم شدن پرستار. من دیگه اشکی برای ریختن ندارم.
و به طرز عجیبی، اینبار اشک در چشمان پرستار جمع شد. آب دهانش را قورت داد و دوباره پرسید:
_ پرسیدم نیلوفر برگشت دانشسرا؟
بانوی پیر گفت:
_ نه، آن دختر قشنگ و ظریف، سه روزِ بعد به زندگی خودش پایان داد.
و پرستار آه کشید.
_ میشه یه خواهشی کنم پرستار؟
_ چی؟
_ اون آهنگو برام پخش کن، آهنگی که اولین بار در مسیر رسیدن به کافه نوستالوژیِ شنیدم.
_ فکر خوبیه.
_ ... تقصیر این قصه ها بود
تقصیر این دشمنا بود
اونا اگه شب نبودن
سپیده امروز با ما بود.
این داستان ادامه دارد...