ویرگول
ورودثبت نام
مُخبَط
مُخبَط
مُخبَط
مُخبَط
خواندن ۴ دقیقه·۲ سال پیش

این سکوت سنگینه


ی لحظه عجیب، مثل برخورد دو دنیای متضاد
شادی و اندوه، رهایی و گیر افتادن. انگار اون لحظه یچیزی از درونت فوران کرده، چیزی که تا قبل اون لحظه خودتم ازش خبر نداشتی.
انگار ی چیزی درست نیست
ی چیزی سرجاش نیست
شایدم ی چیزی کمه
کم شده
گم شده
انگار ی تیکه از پازلی ک تصویرت رو کامل میکنه گم شده. حتی نمیدونی دنبال چی باید بگردی، فقط یه خلاء حس میکنی.
شاید فقط یه تیکه از زندگیه که میخواد خودش رو نشون بده، ی حقیقت عریان که معمولا پشت روزمرگی گم میشه.
شاید روحمه...خودم گم شدم...اون خلاء ،خلاء درونیمه. ی پوسته ی متحرک... تهی..
مثل راه رفتن توی ی خیابون ساکن و بی انتها، جایی که حتی صدای قدم هات هم پژواک نمیشه.
ی پوسته که از بیرون شاید عادی ب نظر برسه، ولی از درون، سکوت و خلاء همه جا رو گرفته.
این سکوت سنگینه...مثل ی پتوی ضخیم که همه چی رو خفه میکنه، صدا ها،احساسات،حتی فکر ها.انگار هرچیزی که میتونست تسکینت بده پشت این سکوت گم شده.

دیگه اون هم کمتر حرف میزنه ،به سکوت افتاده.
سکوت اون می‌گه که چیزی تغییر کرده.
هیچ صدایی،حتی عمیق‌ترین و
بلندترینش، نمی‌تونه از این تاریکی عبور کنه.
همیشه با اقیانوس حرف می‌زنه؛با عمق،با تاریکی.اون هم داره به این سکوت گوش می‌ده.
انگار ایستادی وسط ی دریای بی انتها و هیچ نشونه ای از ساحل نیست.
شاید لازم نیست دنبالش بگردی، شاید فقط باید ی مدت تو همین سکوت بمونی و ببینی چی از دل این سکوت بیرون میاد.
این سکوت آرومه، ی جور آرامش غریب، مثل نشستن کنار ی دریاچه ی بی حرکت زیر آسمون خاکستری. یه جور پناهگاهه.
ی وقتایی تو همین سکوت چیز هایی آشکار میشن که تو هیاهوی روزمرگی نمیشه شنید. شاید لازمه تو همین آرامش بمونی، بدون عجله، بدون فشار.
ولی آروم بودنش ترسناکه...وقتی بهش فکر میکنی ترسناک میشه. انگار تو ظلمت داری راه میری.
از شلوغی، هیاهو، از انفجار سروصدا ها، افتادی تو ی ظلمت.
هیچ جا رو نمیتونی ببینی.
سکوتش آرومه.
مثل این که ی سرم بهت وصل باشه، آرام بخش بهش تزریق کنن...
صداهای توی سرت کم کم آروم میشن ...کم کم میخوای به خواب بری...
ولی این درست نیست...
اون سروصداهایی که کم کم محو میشن میتونن فریبت بدن که همه چیز درست میشه، درحالی که در اصل همه چیز داره به طرف یه شکاف میره.
اون آرامشه، الان جاش نیست.
واقعی نیست
مال من نیست
این آرامش قبل طوفانه...
شایدم اون آرامشیه که، وقتی یک طرف اقیانوس طوفانیه طرف دیگش،جایی دور از طوفان وجود داره که همه چیز ساکت و بی حرکت میمونه.
اینبار انگار طوفان تو رو پیدا نمیکنه، جایی هستی که ازش خیلی دوری.

ولی تو این ظلمت هی میرم جلو به امید این که ی نشونه ای ببینم، یا صدایی بشنوم، که بفهمم کجام ، که چه اتفاقی داره میوفته...
بعد یهو میبینم رسیدم لبه ی ی پرتگاه ، ی دره ی عمیق. سکوت بخاطر دره بوده...
سنگای زیر پا سر میخورن ته دره، اما صدای اون هاهم شنید نمیشه...

آوا های گنگی از اون طرف دره، اون طرف که تو تاریکی محوه...
دعوته یا هشدار؟
صداها حس خوبی بهم نمیدن... پلی که میخوان نشون بدن رو نمیشه بهش اطمینان کرد.
اگه پل خودش هم به حقیقت نرسه...
ولی هرچی بیشتر فاصله میگیری تاریکی هم بیشتر درونت نفوذ میکنه.
ته پل هم تو تاریکی محوه.

تاریکه، اما سیاه نیست.
تاریکه...ولی مثل اون وقتیه که ی نور تو چشمت میزنه و دیدت رو کور میکنه.

شکوه خاموش...

شلنگ سرم به تهی وصله

ته دره مثل ی دیوار بسته ایه که نمیتونم ازش فرار کنم. چیزی از تهش پیدا نیست. سکوت همچنان همه چیز رو میبلعه و من هنوز اینجا گیر کردم، بی هوا، بی هدف.
به این امید پیش میرم که ی نشونه پیدا کنم، ی صدای روشن. ولی تا الان هیچ چیز واضح نشده.

آرامشش دل انگیزه، دوست داری همیشگی باشه، هیچوقت تجربش نکرده بودی.
مثل ی وسوسه است، ازش لذت میبری ولی همچنان احساس خلاء میکنی.
این توهمه. انگار بهشت باشه ، ولی همونجا ک داری لذت میبری ی چیزی فرومیریزه و ی پرده ای کنار میره و
مثل شات دوربین ، که تو یک آن همه چیز رو ثبت و نشون میده.
عمق تاریکی همون یک آن ، خشکت میکنه.
دیگه نمیتونی لذت ببری. سکوت که میخواست آرومت کنه حالا جز استرس و نگرانی چیزی نداره.


من اینجام ، تو بهشت آرامش ، ولی همچنان بی خود و بی جهت تو تلاطم درونم دارم غرق میشم.
از چی عصبانیم؟ از کی؟ چرا؟
فقط میدونم عصبیم. خیلی زیاد.
همه چیز درحال فروپاشیه.

آرامشی که همیشه تو دلم آرزو داشتم حالا ترسیه ک ازش فرار میکنم.
همه چیز محوه. چیزی به اسم حقیقت وجود نداره.
ی دروغ بزرگه. مثل ی زندان.
خودم رو تو تاریکی قفل کردم.
تنها چیزی ک دارم ،یک سکوت خالی از معنا.

هرچی جلوتر میرم بیشتر درک میکنم ک این مسیر شاید اصلا برای من نبوده. این تنها انتخاب منه ، نه چون واقعا خواستم، انتخاب دیگه ای نداشتم.
تنها کار من اینه که تو این مسیر پیش برم

سکوت
۱
۰
مُخبَط
مُخبَط
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید