
من امشب زود خوابیدم.
من دیشب زود خوابیدم.
من عید امسال را زود خوابیدم.
من شبِ آسمانِ ایران صدای جنگنده آمد زود خوابیدم.
من شبهای بلندِ زمستان ۴۰۴ را زود خوابیدم.
من تمامِ شبهایِ اتاق۴۰۴ رو به کرمانشاه را زود خوابیدم.
من شبهای بهارِ سالی که گفتی نمیشود به جایی نمیرسیم را زود خوابیدم.
من شبهای دبیرستان که شام نداشتیم و خسته به خانه آمدیم را زود خوابیدم.
من شبهایِ کرونایِ ۹۸ را زود خوابیدم.
آشنایم
من عاشق زندگی بودم و مهلت به آن نمیدادم
میخواستم تماماً بیدار باشم و مال من باشد
نشد گاهی و خواب مرا بلعید.
پیش از آن جانم کودک بود
شبی زود خوابیدم که تنها میشدم
مادر که غیظ میکرد دیگر پناهی نبود
میخواستم نباشم
گوشهای درخانه سرم را میگذاشتم و زود میخوابیدم.
امشب هم زود خوابیدم
لحظاتی پیش ازخواب پریدم
عرق یقهام را گرفته بود
نفس کم آوردم
لباس کندم
خودم را به پنجره رساندم
مهلت به زندگی ندادم
سرم را میلهی پنجره چسباندم و
نفس کشیدم
نفس کشیدم
نفس کشیدم
به قدرِ تمامی شب هایی که زود خوابیدم
نفس کشیدم.
اردیبهشت ۱۴۰۵