-دو ماه دیگه بیشتر زنده نیستیم.
آنقدر با جدیت گفت که باورم شود.چند مغازه آنور تر تند قدم برمیداشت که در جواب احوالپرسی آشنایی ناایستاده لحظهای عقبعقب رفت و عاقبت را گفت.
خشکم زد.مثل یک مونتاژ سینمایی آغاز تا پایان واقعه را دیدم.
قومی از یک نژاد به آسیای صغیر میآیند.عدهای روستانشین میشوند و عدهای بیابانگرد.حوالی بینالنهرین اولین قدرت مرکزی قوام میابد.جنگ برای آنسوی مرز های فرضی.مقاومت برابر وحشی های شمال.مقدونی و رومی ها و عرب ها.کشتار به قیمت نگه داشتن مرز.زوال یک دوره.سکوت.شورش های داخلی مقابل خلیفه بغدادی.نفوذ و مهاجرت ترک ها.مغول.درهم آمیختگی نژادها.مذهبی گری و تکفیر.شیعی گری صوفیها.اشغال افغانها.طمع عثمانی ها.نبود دولت مرکزی.داد.بیداد.حفظ مرز و هندخواهی سرداری.آمد و رفت فرانسه و روس و انگریز.ترکان قجری.به حجله بردن قفقاز و ولایات جنب خزر.آزادی خواهی.مشروطه.استبداد کجدار و مریض پهلوی و بعد شیعیگری ولایی.
سرم را دور تا دور جمعیت میچرخانم.ثمره سال ها جنگ و اشغال و مهاجرت را میبینم.سهم آنها نیز امروز در تعیین سرنوشتشان مانند اجدادشان هیچ است و تنها نفر برای جنگ.به میانشان میغلطم.امروز را پایان میبریم.راه میبریم باهم ایرانی بودن را.
این ترومای باستانی..
تابستان ۱۴۰۵