سیزیف؛
تلاش بیحاصل و ناکامی ابدی!
در اساطیر یونان سیزیف نام پادشاهیاست که خدایان او را محکوم کردند تا پیوسته تخته سنگی تا قله کوه ببرد و به محض رسیدن به قله با لرزشی ناگهانی دوباره سنگ به پایین و ابتدای راه بغلتد و این اتفاق تا ابد تکرار شود.
برای چرایی این مجازات دلایل زیادی هست مثل بیحرمتی به خدایان،تکبر و فریب دادن مرگ.
در ادبیات وظایفی که دشوار و بیهوده باشند سیزیفوار خطاب میشوند؛
مجازات سیزیف نماد کار پوچ و بیمعناست .
این پوچی به علت تکرار مداوم نیست بلکه به علت بیحاصلی کار است.
نکتهی جالب این اسطوره (و به طور کلی اسطورهها) این هست که در زندگی شخصی هر انسانی نمونههایی از اون وجود داره.
آلبر کامو در مقاله افسانه سیزیف، سیزیف را انسانی پوچ اما خوشبخت میداند و او را قهرمان پوچ میخواند چون معتقد هست سرنوشت سیزیف متعلق به خودش هست.
•
در یک کلام سیزیف تلفیقی است از ضرب المثل های "از ماست بر ماست" و "آب در هاون کوبیدن "
از تاثیرات افسانه سیزیف بر ادبیات شعر چرخ چاه از دکتر شفیعی کدکنی :
آویخته به زمزمه، هم چرخ و ریسمان
از ژرف چاه سطل به بالاست در سفر
تا میرسد به روشنی روز و آفتاب
وارونه میشود به بن چاه سرد و تر
تاریخ سطل تجربهای تلخ و تیره است
تا آستان روشنی روز آمدن
پیمودن آن مسافت دشوار، با امید
وآنگه دوباره در دل ظلمت رها شدن
