داستانی پر از احساس درد و رنج و انتظار های شیرین و تلخ یک مادر دهقان چینی. کسی که تکیه گاهی برای نزدیکان خویش است اما خود هیچ تکیه گاهی ندارد.
در این رمان خواننده وارد دنیای افکار و احساسات یک مادر از دوران جوانی که تازه ازدواج کرده، بچه دار شده و به خانه داری و مزرعه داری مشغول است تا بعد از کلی اتفاق ها که پا سن گذاشته و پیر و فرتوت شده. دنیایی ناب که حداقل برای بسیاری غیر قابل زیست.
از خوبی های این داستان نبود هیچ اسمی از شخصیت هاست که لذت خواندن و انرژی را برای یاد آوری اسامی بیهوده هدر نمی دهد بر خلاف داستان های روسی. با اینکه شخصیت مادر در داستان اراده و تصمیم گیری های شخصی را در اولویت سرنوشت خویش و گاهی از سر استیصال این سرگذشت را سوار بر موج های بی اختیاری که خداوند های مورد اعتقاد خویش عنان آن را در اختیار داشتند، می داند؛ اما نویسنده با نگاه از بالا که شرایط اقتصادی، فرهنگی و حکومتی جامعه را به نقاشی میکشد، به اهمیت و تاثیر وضعیت بیرونی بر روی اراده انسانی و زندگی های شخصی توجه میکند.
از همه این ها گذشته پیام آخر داستان امید و ادامه دادن است با همه‌ی شرایط تلخی که به واقع در زندگی وجود دارد و غیر قابل کتمان است.《در حالی که با چشم ورم کرده از اشک می‌خندید، به صدای بلند گفت:《 ببین دختر عمو، معلوم شد باز گناهم سبک تر از آن است که خود می پنداشتم...》
