تو زادهی آسایش نیستی، تو از دل خیابون، از زخم و خاک و غیرت بلند شدی.
هر مشت که میزنی، فریادیه از گذشتهت، از دردایی که ساختنت.
زمین خوردن حق تو نیست، چون تو جنگو انتخاب کردی، نه فرار رو.
هر زخمی که خوردی، نشونهست که هنوز وایسادی، هنوز تموم نشدی.
بجنگ… چون وقتی خیابون صدای قدمهاتو بشناسه، هیچکس حریفت نمیشه
