
فیلم the bride محصول سال ۲۰۲۶ به کارگردانی مگی جیلنهال یک سقوط سینمایی برای فراکنشنتاین است.
فراکنشنتاینی که در سال ۲۰۲۵ با فیلم شاهکار گیرمو دل تورو پا به عرصه سینما گذاشت و مخاطبان زیادی را جذب کرده بود، این بار بدون هویت و سردرگم در فیلم بسیار بدی ظاهر میشود.
همانطور که احتمالاً میدانید، فراکنشنتاین، یک انسان خلق شده توسط دانشمندی با همین نام است، که در یک آزمایش پیچیده و با ترکیب اعضای مختلف اجساد، خلق شده است.
مراحل مختلف خلق فراکنشنتاین و نامیرا بودن او را در فیلم فرانکنشتاین گیرمو دل تورو ۲۰۲۵ به وضوح تماشا کردیم و مهم ترین خلأ فراکنشنتاین را متوجه شدیم. اینکه او نمیتواند همدمی داشته باشد چرا که نامیراست.
فیلم the bride از همین نقطه شروع میشود و به دنبال خلق شخصیتی برای همراهی فراکنشنتاین میرود اما چرا ناموفق است؟
از فراکنشنتاین تا the bride
ماهیت فراکنشنتاین چه در رمان مری شلی (که فیلمها از آن اقتباس شدهاند) و چه در فیلم فرانکنشتاین ۲۰۲۵ اساسا یک ماهیت فلسفی است.
مسائلی همانند خلق یک انسان، تنهایی بنیادین، نامیرا بودن، اخلاق و علم، همگی مسائلی عمیق و انسانی در دل هویت فراکنشنتاین است.
گیرمو دل تورو به خوبی توانسته بود همزمان که اثری گوتیک، سرگرمکننده و هنرمندانه خلق میکند، به تمام وجهههای فلسفی و حماسی هویت فراکنشنتاین بپردازد.
در فیلم the bride فراکنشنتاین صرفا یک موجود ضعیف، نیازمند، وحشتناک و هیجان محور است. و نه تنها هویت او بلکه تمام اتمسفر فیلم نیز به همین مسائل میپردازد.
در نظرات متعددی درباره فیلم، فیلم the bride را به فیلم جوکر شبیه دانسته بودند. این را میتوان شکستی فاجعهبار برای فراکنشنتاین و هویت او دانست. چرا که هرج و مرج و دیوانگی با اینکه از عناصر این فیلم است اما هیچ ارتباطی با هویت فراکنشنتاین واقعی ندارد.
شاید فکر کنید که خب میتوان فیلم the bride را اثری اقتباس گونه دانست و از این جهت میتواند قابل دفاع باشد که باید گفت حتی در این بخش هم شکست خواهد خورد. چرا که ما نه تنها در ابتدای فیلم بلکه در روند داستان نیز هیچ معرفی کاملی از فراکنشنتاین نداریم و صرفا شخصیت او را با دانسته های قبلی خود از فراکنشنتاین تکمیل میکنیم و این یعنی فیلم هویت مستقل ندارد.
فیلمنامه، اشتباه در اشتباه
ایده اصلی فیلم و طرح کلی آن را اگر شبیه یک داستان که دوستتان تعریف میکند بشنوید، قطعا جذب آن خواهید شد. اما صرفا ایده جالب نمیتواند به خلق اثر جالب نیز منتهی شود.
اتفاقات علت و معلول از مهم ترین زیربناهای نوشتن یک داستان و فیلمنامه موفق است. یکی از بهترین تشخیص های علت و معلول این است که از خود بپرسیم چرا؟
چرا فراکنشنتاین به این دکتر مراجعه کرده است؟
چرا این دکتر درخواست فراکنشنتاین را به راحتی قبول میکند؟
چرا دختر پس از دوباره زنده شدن همان هویت را دارد؟
چرا همه چیز انقدر غیر قابل باور است؟
در پایان تمام این سوالات باید گفت که به هیچ جواب قانع کنندهای درون ذهنمان نخواهیم رسید و تمام چراهای این فیلم درون یک هرج و مرج و دیوانگی بی پایان حل شدهاند.
بخش ضعیفتر فیلمنامه را میتوان شخصیت پردازی دانست. فیلم حتی در ساخت کاراکتر فراکنشنتاین خودش هم ناقص است. فراکنشنتاینی که هیچ بیش از یک بچه بی فکر ندارد با اینکه بیش از صد سال زندگی کرده است و هنوز هیجانات سطحی کودکان را دارد.
شخصیت زن و به اصطلاح عروس فراکنشنتاین وضعیت بدتری دارد. یک اسکیزوفرنی بی دلیل و بی مناسبت درون هرج و مرج فیلم که مشخص نمیشود از کجا آمده و قرار است به کجا ختم شود.
کارگردانی و بازیگری
اگر فیلم the bride را در نظرات مختلف ستایش کردهاند قطعا به دلیل کارگردانی و بازیگری قابل قبول این فیلم است.
این دو بخش را میتوان به صورت مجزا قابل قبول دانست. قاب بندیها معمولا تمیز و در خدمت روایت داستان قرار میگیرند، حرکت دوربین و زومها به اندازه انجام میشود و در نهایت با بازی کریستین بیل دوست داشتنی، یک بازیگر حرفهای طرف خواهیم بود.
در نهایت فیلم the bride را میتوان شکست و سقوطی برای فراکنشنتاین تصور کرد. سقوطی که میتواند به چهره جذاب و هویت فلسفی او خدشهای وارد کند.