
چشمهایم قاب شدهاند ؛ تنها ، عکسِ صورتی متلاشی شده که بر روی تاریکیِ مطلقِ بیسطح ؛ معلق ، چسبیده است ، در آن ظاهر میشود.
به حلزونِ در حالِ جان کندنِ گوشم ، صدایی نمیرسد ؛ جز پژواکِ سکوتِ سقوطی بیوزن در میان پیوندهای استقبالکنندهی آبِ راکد و کدر ؛ که شفافانه به گل آرمیدنم را گواهی میدهد.
تکلّمی نیست ؛ فقط انقباضِ ماهیچههای نیمچه زبانی بریده برایم مانده است که مکرر مرور میکند ، ناشنواییِ گوشهای فروبستهی همنوعانم چگونه فریادهای بیمارگونهی روحِ تضعیف شدهام را سلاخی میکند.
پوستم چیزی استشمام میکند. انگار که نجابتِ گازی آرام مرا بیدریغ آغوش کشد ؛ و من بیتناوب در این بیسوادی ، به سوی کشفِ آخرین عنصرِ واپسین شامِ خود روانه شوم.
حسی دارم خلاصه و مفید بین اضطرابِ کنجکاوی و واهمهی نتیجهیابی. شبیه به سرگردانی میان خطوط عابرانِ پیاده و اسکلتهای جیغکش در چهارجهتِ تقاطع و خفگیِ رنگهای چراغ راهنماییِ بیشیشه.
درکی ندارم ؛ تنها ، ...
پ.ن : متن رو چند روز پیش نصفه نوشتم الآن هرچی خواستم ادامهاش رو بنویسم دیدم متناسب باهاش چیزی نمیتونم اضافه کنم. حیف شد ؛ اون حال درونیم نصفه توصیف شد. احیانا اگه کاملش کردم میذارمش