در باز شد. رفتم نشستم رو صندلی. طبق معمول رو اون دو سه تا صندلیی که دور افتادن ؛ که جدا از بقیه‌ان ؛ که کمتر آدم جلو چشمم باشن ؛ که آدمای کمتری باشن که خودمو بینشون حس میکنم. گوشه ، جایی که بتونم به شیشه یا بدنه قطار تکیه بدم و برم تو خودم و کسی کاری بهم نداشته باشه و منم کاری به کسی نداشته باشم. هنذفری...رفیق همیشگی...بارها به این نتیجه رسیدم که بدونه اون تحمل این آدما و اجتماع واسم خیلی سخته. خیلی خوبه ؛ همه رو خفه میکنه. صداعه روزمرگی روزای چرته این آدمای چرت‌تر. اما هروخت نیازمندی بیاد به احترامش هنذفریامو درمیارم دوتایی به صدای نیازمندش گوش میدیم. درسته که هزارتومن دوهزارتومن من یا کسی دیگه به کارش نمیاد ؛ درسته که این پولا رو باید بده به صاحبش! ؛ درسته که کاری ازم براش برنمیاد ؛ ولی گوش که دارم ، میتونم صداعه نیازشو بشنوم ؛ تصور که دارم , میتونم خودمو بذارم جاش ؛ قلب که دارم ، میتونم دردشو حس کنم. شاید اون نفهمه که دارم چیکار میکنم ولی منکه میفهمم. اگه بچه باشه و تو جیبم خوراکی داشته باشم میدم بهش اگرم نداشته باشم باهاش بازی میکنم(اگه بیاد سمتم و محل بده) اگرم نیاد که در این صورت همه داشته‌ام لبخنده...لبخند میزنم. میدونم دلچسب نیست لبخندم ولی خب...
آهنگ داره میخونه تو گوشم ؛ خواننده داره دردودل میکنه باهام. باز دوباره قفلی زدم رو یه جا...پرت میشم و ازم فقط یه رده نگاهه خیره به یه نقطه میمونه. نگاهه معتجبه ندید بدیدگونه‌ی این یارو روبه‌روییه منو میکشه بیرون و چشام به چشاش میگن که : "چیه حاجی...! خیلی عجیبه که یه جوون بی‌صدا و بی‌حرکت بیوفته یه گوشه؟! ینی جنازه‌ی نفس‌کش ندیدی تاحالا؟!". خودمو از دنیاش میکشم بیرون و حین پرواز ، طوری که صدام به مرور دور و دورتر شه میگم : "اونقدرام عجیب نیستم حاجی..."
بیخیاله رو به رو...سرمو عقبی تکیه میدم و نگاهمو میدوزم به سقف. سقف پر از سوراخه ؛ دون دون و زیاد ؛ یجوری توشون غرق میشم که خودمو وسطشون میبینم و دورتادوره قابه چشمم پر از سوراخه...یه فضای سه بعدی که لحظاتی تشخیصش برام سخت میشه که واقعا این سقف مسطحه یا سه بعدی...!
فکرم به اونه...به امتحانا...به اینکه اگه مجبور شم ترک تحصیل کنم چه غلطی باید بکنم...سربازی کجا میوفتم؟...آینده‌ام چی میشه اگه راهم اینطوری بشه و تهه این راه نرسم به این دختر!...وای خدا چقد کمک میخوام...باز این حاله سرد که منو مرده‌تر میکنه اومد...لعنتی داره جسممو تسخیر میکنه...سوز میشه میره میپیچه دوره قلبم و نفسامو کند و با مکث‌تر میکنه...میخواد منو بکشه و با خودش ببره تو دنیای تاریک و خاموشه ناامیدی و بهم زندگیه جاودانه بده و بشم معشوقه‌ی ابدیش...وختی اینطوری میکنه باهام به همه‌چی بیحس میشم ؛ به همه‌چی بی‌میل میشم انگار که زبون نداشته باشم و نتونم طعمی رو حس کنم...وای خدا چقد امید میخوام...کاشکی یکی آبو باز کنه از این سوراخا بریزن رو سر و صورتم... بشوره ببره این حالمو
اینا اتفاقه چند روز قبله...یادم نمیاد چندروز قبل.
تمرکز ندارم بنویسم...اتفاقی که امشب بین خودم و خودم افتادو بعدا مینویسم...این اتاقه لعنتی خیلی سرده...گفتم «لعنتی» یاده صداش افتادم وختی بعدظهری با بغض اون جمله رو گفت...بمیرم برای صدات...نشنوم اینطوری بغض تو گلوت باشه که مثه الان بیادو چشامو تنگ کنه.
ولش کن نمینویسم.
این متنو بدونه نقطه تموم میکنم...
دقیقا عینه قصه‌ها که کلاغه بدبخت به خونش نرسید...
اون کلاغه منم ، که از ناامیدی نسبت به آدما و پوچیایی که طلسمشون کرده و بدیایی که در حقم کردن ، دعا کرد کلاغ بشه و پرواز کنه...حالام عاشق شدم ولی ماهیته کلاغیم یهو پر میکشه و میره و منو از عشقم دور میکنه. ولی من میخوامش...
ولش کن...باید زودتر خفه شن دستام ، فکرم مشغوله حالم بی‌حاله نمیخوام ناامیدی تراوش شه از جمله‌هام...
تا بعد
