برای «تو» مینویسم ؛
بگذار ابتدا کمی واضح‌تر بگویم منظورم از «تو» کیست ؛
ولی «تو» این «تو»ها را «تو» نخوان ؛ بخوان «من».
«تو» ؛ دختری ساده ؛ که فقط نوزده سال از پیمانه‌ی عمرت را پر کرده‌ای. اما پیمانه‌ی فکر و قوه‌ی درکت ، توانایی چنین دارد که با هم‌سن‌هایت قابل قیاس نیست. و مهم‌تر پیمانه‌ی قلب «تو»ست که با همه‌ی مهربانی‌هایت ، دلسوزی‌هایت ، تنهایی‌هایت ، طوری میتپد که گویی هر لحظه با قلبی جدید عاری از گزند‌ها ، زخم‌زبان‌ها و تلخی‌های اطراف متولد میشود.
خب ؛ با خودت آشنا شدی؟
حال برای من بخوان ؛
بگذار صدایت مرا بیشتر غرق «تو» کند.
بگذار غرق شوم و برایت مستند تهیه کنم از درونت.
قبل از غرق شدن ، لبانی را میبینم که به آرامی و زیبایی تکان میخورند و منحنی ساده‌اش جلوه‌ای ویژه و دلربا به او داده است که نامش را لبخند میگذارند.
این صدای زیبا و دلنشین دارد مرا میخواند. آنچه «تو» میخوانی ، اینچه که من میشنوم نیست. می‌گوید نزدیک‌تر بیا ؛ نزدیک و نزدیک‌تر و نزدیک. مگر میشود دعوتت را رد کرد!
برای «تو» می‌آیم ؛
بگذار پاهایم برایت روایت کنند.
از حرارتی که درون «تو»ست. حرارتی که خوب میشود طعم خوش اعتماد را با آن استشمام کرد. نسیم گرم دلنشینی چون رقص باد خنک در میان پرتوهای گرم خورشید در بهار که خوابی دلچسب هدیه میدهد ، در این قصر دایم دست نوازش بر پیکر آدمی میکشد.
تا به امروز قصری چنین آسوده و ساده نیافته بودم.
کدام دانشمند است که بتواند بگوید ماشین زمان اختراع شگرفیست وقتی پوچ میکند تمام کارآیی‌های این آهن‌غراضه‌ی پیچیده را دل آرام و ساکن «تو».
برای من بمان ؛
بگذار بهره گیرم از تمام نجابت و سادگی رفتارت.
چه گویم...! چه توانم که گویم...! با کدام واژه‌ها پدید آرم...! چه توانند که پدید آرند...!
از سادگی و زیبایی درونت. آخر «تو» که نمی‌توانی درون خودت را نگاه بیندازی. من باید این مهم را قلم زنم که من هم تعجب خشکانیده است.
اصلا نمیدانم دیگر. کاش اهل فن بودم تا هنر ؛ آنگاه آیینه‌ای خلق میکردم ساده ، زلال و ظریف ؛ به «تو» میدادمش تا از این آرامش ناکام نمانی.
آرامشی به نام ساتارا ؛ به نام «تو» ؛ که حال ، من دانی‌اش.
