ویرگول
ورودثبت نام
محمد رضائی
محمد رضائینقد ذاتا تخریب است. تخریبی که اگر خرابه هایش را بازسازی کنیم؛ میتوانیم بهترین را بسازیم. موضوع دیگر بررسی موضوعات مطرح شده در سینما است. چیزی که عموم مخاطبان به سادگی از کنارش می‌گذرند.
محمد رضائی
محمد رضائی
خواندن ۵ دقیقه·۱ سال پیش

نقد و بررسی فیلم ویپلش (Whiplash)

توصیه می‌شود که قبل از مطالعه ی متن سریال را تماشا کنید.(خطر اسپویل سریال)

دنیای دیمن شزل به نحوی با مفهوم به هدف متعالی رسیدن در شرایط سخت گره خورده است. منتهی موضوعی که در اینجا با آن درگیر هستیم؛ این گره خوردن نیست. موضوع ما ویپلش است. و در این فیلم دیمن شزل صرفا توانست به صورت سطحی به ما به هدف متعالی رسیدن در شرایط سخت را نشان دهد.

موسیقی عظیم‌ترین کار را در ویپلش انجام می‌دهد. اساسا، اگر موسیقی را از این فیلم بگیرید؛ داستان هیچ جذابیتی نخواهد داشت. اتفاقا داستان بسیار کلیشه ای است! آه، یک جوان که رویای تبدیل شدن به یکی از بزرگ‌ترین نوازنده های درام  تاریخ را دارد. آه، یک استاد موسیقی به شدت سخت گیر که او را به بدترین شکل تحقیر می‌کند و آه در رابطه های اجتماعی‌اش هم شکست خورده است و نیاز به دوست دارد. حقیقتا هیچ کدام از اینها ساخته نمی‌شود. (مگر رابطه ی توامان اندرو و فنچر که کل پیام محوری فیلم که جلوتر به آن بر خواهم گشت هم در مورد رابطه ی این دو است.) انگار قرار است روایتی کلامی و متنی در فیلم داشته باشیم تا صرفا به سکانس بعد برویم و کمی موسیقی بشنویم. منتها، باید برعکس باشد. موسیقی به خودی خود برای انسان جذاب است. و اگر فیلم جذابیتی دارد. بخاطر ایجاد جذابیت های کارگردان در فیلم نیست. بخاطر آن جذابیت هایی است که موسیقی در فیلم ایجاد کرده است. و اگر میخواستم موسیقی جَز بشنوم بسیار پلت‌فورم هایی هستند که این امکان را به من می‌دهند. نیازی نیست فیلم ویپلش را ببینم.

به کلی هیچ تعلیقی در فیلم به وجود نمی آید. اساسا فیلم گویا همچین هدفی ندارد. یک مقدار دیالوگ بشنوید سپس کمی موسیقی کمی هم فلچر قرار است داد بزند و شما حس بدی بگیرید و دوباره کمی موسیقی بشنوید. این افتضاح تعلیقش کجاست؟ کشش موسیقی و رابطه ی اندرو فلچر است که حسی به شما می‌دهد و آن حسِ حاصله است که شما را با فیلم همراه می‌کند.

اساسا شخصیت ها در فیلم ساخته نمی‌شوند. به طور مثال شخصیت اندرو در فیلم جدای از این که بازیگر کاراکترش را نمی‌شناسد و در ایفای نقش اصلا موفق نبوده است.(سیمونز را می‌شود از این موضوع مستنثنا کرد) هیچ گونه هم دلی و ارتباطی با این شخصیت نداریم و نمی توانیم داشته باشیم. حتی در مهم‌ترین لحظه فیلم که پس از تصادف به سمت اجرا می‌رود یا بعد از آن که در سکانس های پایانی پشت درامز می‌نشیند هم نمی‌شود با این شخصیت و سخت کوشی ای که برای کارش دارد هم دردی کرد. زیرا ساخته نشده است. زیرا ما فقط در فیلم در حال شنیدن موسیقی بوده‌ایم. رابطه ی اندرو و نیکول هم در فیلم اصلا ساخته نمی‌شود . خیلی هم شعاری است. صرفا قرار است نشان دهد یک فرد که هدفی متعالی‌تر داشته باشد چگونه به چیز هایی که مانعش خواهند شد؛ نه خواهد گفت! و بنظر این رابطه خیلی غیر انسانی و ابزاری بود که بر می‌گردد به تلاش اندرو در اواخر فیلم برای برگشتن به رابطه.

موسیقی و میزانسن زیبا همه ی جذابیت این فیلم را ساخته‌اند. و مشکلی که اینجا است؛ فیلم بر پایه داستانی استوار است که به آن خیلی کم می‌پردازد. داستانی که اتفاقا بسیار مهم است و موضوعی به شدت انسانی را مطرح می‌کند. و حداکثرِ این پرداختن با چند تعامل جدی اندرو و فلچر است. فیلم پیامش را به سختی مخابره می‌کند.

فیلم سعی می‌کند دو طیف از تربیت استعداد را معرفی کند. یک طیف را خیلی وسیع به ما معرفی می‌کند و طیف دیگر را ما خودمان از دیالوگ های فلچر  در می‌یابیم. طیف اول سخت‌گیری به شدت زیاد به مستعد است. که خود فلچر هم این کار را با شاگردانش می‌کند در آمدنِ صحیح و درست یک قطعه موسیقی وسیله را توجیح می‌کند. مهم نیست که انسان ساخته شود. حتی اگر تخریب هم شود مشکلی ندارد. حتی اگر مثل یکی از شاگردانش خودکشی هم کند مشکلی ندارد. (نکته اینجا است که اگر خودتان موضوع را در مغزتان پرورش ندهید به هیچ وجه تاثیر سخت‌گیری های وحشتناک و تخریب ها و تحقیر ها را بر شاگرد در فیلم و بر روی کاراکتر اندرو در نمی‌یابید) و طیف دوم هم که خیلی کوتاه فلچر در دیالوگ هایی بین او و اندرو می‌گوید. آن است که برای بالا بردن اعتماد به نفس شاگرد اشتباهات او را سر پوش بگذاریم.

هر آوردی فیلم برای شما داشته باشد. آوردی است که شما خودتان وقت گذاشته‌اید و بعد از دیدن فیلم به این موضوع فکر کرده‌اید. فیلم نهایتا بتواند یک سوال کوچک ایجاد کند. در آخر هم دیدیم که اصلا سخت‌گیری های استاد ربط خاصی نداشت حتی. خود اندرو تصمیم گرفت و انجام داد. متاسفانه فیلم حتی حرف خودش را هم نتوانست کامل بزند.

یکی دیگر از اشتباهاتی که در فیلم را خراب کرده است. نا هماهنگی کلوز آپ‌ ها و اکستریم کلوز آپ ها با موسیقی و ضربات است. که به وضوح مشخص است. نا هماهنگی در این ها وجود دارد.

موضوع دیگر این است که حجم زیاد کلوز آپ هایی که از معلم داریم کمی کار را خراب کرده‌ است. و بله با همین کلوز‌آپ ها هست که ما خشم و حس ترس را از معلم دریافت می‌کنیم. منتهی این حجم زیاد حس را لوث می‌کند.

مورد دیگر هم فضاسازی خوبی است که با دوربین در فیلم ایجاد می‌شود. و این فضاسازی خوب با پَن های خوب دوربین صورت می‌گیرد. از معلم به گروه نوازنده به نوازنده درام. و دوباره به استاد.

در کل اگر بخواهید یک فیلم ببینید به احتمال خیلی زیاد انتخاب های خیلی بهتری نسبت به ویپلش که یک موسیقی_دارم است خواهید داشت. موسیقی و میزانس عالی شما را تا آخر فیلم می‌کشاند و رابطه ی بین اندرو و فلچر هم چیز هایی به شما اضافه می‌کند. ولی با اثر فاخر سینما رو به رو نیستیم. یک فیلم که به زور نمره قبولی را می‌آورد. اگر به موسیقی علاقه دارید فیلم را حتما ببینید. ولی در غیر این صورت قطعا انتخاب های خیلی بهتری خواهید داشت.

 

کلیه حقوق مادی و معنوی این متن متعلق به نویسنده و صاحب حساب کاربری اینجانب در ویرگول است.

استفاده از این متن صرفاً با ذکر دقیق نام نویسنده و درج لینک مستقیم به این صفحه مجاز می‌باشد.

بدیهی است که هرگونه بهره‌برداری بدون رعایت این اصول، ناقض حقوق قانونی و اخلاقی نویسنده محسوب شده و پیگردهای لازم را در پی خواهد داشت.

از همراهی و احترام شما به حقوق مالکیت فکری صمیمانه سپاسگزارم.

 

فیلمنقد فیلمنقد و بررسیموسیقی
۱
۰
محمد رضائی
محمد رضائی
نقد ذاتا تخریب است. تخریبی که اگر خرابه هایش را بازسازی کنیم؛ میتوانیم بهترین را بسازیم. موضوع دیگر بررسی موضوعات مطرح شده در سینما است. چیزی که عموم مخاطبان به سادگی از کنارش می‌گذرند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید