در مورد سوگ و فوت عزیز، کسی تا به حال آنقدرها به این موضوع نپرداخته که شخص سوگوار تا کجا می تواند به خود اجازه زیستن بدهد. تا کجا می تواند از دست رفتن شخصی نزدیک را ببیند، و بداند که هنوز گوشه ای از دنیا آدم هایی می توانند کل خانواده شان را دور یک میز داشته باشند، بعد هر خوشحالی یا ناراحتی به مادرشان زنگ بزنند، و دلشان هنوز به بودن بعضی چیزها قرص باشد و زندگی تقریبا با همان کیفیت قبلی برایشان در جریان باشد و تو، دچار یک سوال و تقلای بزرگ شده ای و فکر میکنی آیا تصاویر، رنگ ها، بوها، مزه ها و چیزهایی که لمس میکنی بعد تجربه سوگ اصلا هنوز واقعی و معتبر هستند؟ هنوز قابل اعتماد هستند؟ یک چیزی مبنای زندگی را تکان داده و تو پرت شده ای به لبه کشتی، در حالیکه دیگران شاید از آن طوفان، نسیمی را هم هنوز حس نکرده اند. اینجاست که باید یک معنای جدید بسازی که حالا می دانم این ساختن، سختترین کار دنیاست. اینکه تو روزی نیستی و جهان همچنان در گذر است، می تواند هم باعث غنیمت شمردن حال شود، هم اگر در مورد عزیزت باشد، باعث بی معنایی. اگر او نیست، من هنوز چه میکنم، چرا رها شدم و چرا نمیتوانم بدانم او الان کجاست؟ چرا این همه سال حیات و ممات، انسان را به پاسخ این سوال نرسانده که ما بعد مرگ کجا می رویم؟ آیا هنوز مادرم مرا میبیند و برایم دعا میکند یا من از فرط ناباوری رفتن او به این خیال پناه میبرم؟ ما که خداحافظی نکرده بودیم، این ارتباط هنوز باقی ست؟ و من الان بعد دیدن رویین یک گل یا قد کشیدن یک درخت، چقدر این را معجزه حس میکنم و چقدر با لمس مرگ این را قابل و به سوی مرگ می بینم؟ این ها چیزهایی ست که ای کاش هیچ وقت به آنها فکر هم نمیکردم. کاش هنوز بزرگ ترین گله و شکایت من این بود گاهی مادرم را کم می بینم. وقتی گله و شکایت از حد بگذرد و سوالات در مورد کیفیت و چیستی مرگ و زندگی باشد، مشکل بتوان خیام وار دم را غنیمت شمرد. در حالی که حاضر بودی دم را بدهی و یک بار دیگر با عزیز از دست رفته دیدار داشته باشی. گاهی دلم میخواهد همینها را هم به او بگویم. ببینم نظرش چیست و چگونه فکر میکند. دلم میخواهد بدانم الان از من چه میخواهد. الان دریافتش از این رفت و آمد که مثل چشم برهم زدنیست چگونه است. الان من هنوز برایش مهم هستم؟ در سفر است؟ دلتنگی برایش معنا دارد؟ چرا توی خوابهایم هنوز همه چیز عادیست؟ اینها صرفا ساخته و پرداخته ناخودآگاه من است و تقلایی ست برای فراموشی این درد برای چند لحظه، یا معنای دیگری در پی دارد؟ چرا من اینها نمیدانم؟ چرا من هیچ چیزی نمیدانم؟ جز اینکه ناچارم و دلتنگ.... .