دیروز، روز اول مدرسه بود.
در میان شلوغی و هیاهوی آغاز سال تحصیلی، وقتی نام دانش‌آموزان سال گذشته را مرور می‌کردم، متوجه شدم پنج نفرشان دیگر در مدرسه نیستند.
پرسیدم: پس بچه‌ها کجا هستند؟
مدیر گفت: از این مدرسه رفته‌اند...
اما برای من، «رفته‌اند» فقط یک کلمه نبود.
پشت هر «رفته‌اند»، یک صندلی خالی بود، یک چهره آشنا که دیگر قرار نبود صبح‌ها ببینمش و شاید داستانی که هیچ‌کس از تمام فصل‌هایش خبر نداشت.
امروز، در مسیر مدرسه بودم.
موتورسیکلتی چند متر جلوتر از من حرکت می‌کرد. ناگهان ایستاد تا کسی را سوار کند.
در همان لحظه، چشم راننده به ماشین من افتاد.
سرش را برگرداند...
آن‌قدر که انگار می‌خواست دیده نشود.
اما من او را شناختم.
یوسف بود.
همان دانش‌آموزی که دیروز فهمیده بودم امسال دیگر پشت نیمکت مدرسه نخواهد نشست؛
یوسف، یکی از همان پنج دانش‌آموزی که ترک تحصیل کرده بود.
نمی‌دانم چرا وقتی مرا دید، رویش را برگرداند.
شاید خجالت کشید.
شاید دلش نمی‌خواست معلمش او را در آن موقعیت ببیند.
شاید هم خودش نمی‌خواست با نگاهی از گذشته روبه‌رو شود.
من اما فقط به یک چیز فکر کردم: دیروز، جای یوسف را در کلاس خالی دیدم.
امروز، خودش را در خیابان دیدم.
و چه فاصله عجیبی است میان این دو تصویر...
یک روز، یوسف پشت نیمکت مدرسه نشسته بود.
و امروز، در مسیر دیگری ایستاده بود؛ مسیری که نمی‌دانم به کجا می‌رسد.
شاید برای بعضی‌ها، ترک تحصیل فقط یک آمار باشد یک عدد در میان گزارش‌های مدرسه
اما برای معلم
گاهی آن عدد، نام دارد
یوسف
و شاید تلخ‌ترین قسمت ماجرا این باشد که گاهی یک صندلی خالی در کلاس خیلی بیشتر از یک صندلی خالی است.
ممکن است جای خالی یک رؤیا باشد. یک آینده و کودکی که آرام‌آرام از مسیر مدرسه دور شده است.
امروز وقتی به مدرسه رسیدم.
بیش از همیشه به صندلی‌های خالی فکر می‌کردم.
