سلام ، خوبین ؟ امیدوارم توی این وضع بحرانی مواظب خودتون باشید...!
تمارض در معنی لغوی یعنی تظاهر به بیماری در هنگام سلامتی.... اما این تمارض فقط محدود به بیماری نمیشه بلکه نوع از حالت روانی هست که در انسان پیش میاد. منظور من حالتی از بدن هست که از واقعیت و چیزی که در حقیقت وجود داره دور میشیم حالا میتونه به هر نوعی باشه...
در تمارض عادی همه ما می دونیم که شاید برای بهره بردن از چیزی اتفاقی غیر واقعی رو رغم بزنیم..در این تمارض خود ما به صورت کامل در جریانیم که اون اتفاق واقعی نیست و فقط یک تظاهر برای سود دیگر است...مثلا در روابط با افراد عادی گاهی تظاهر می کنیم که همه چیز عالیست...چون در ادامه رابطه با آن فرد سود های شخصی می بینیم.
توی تمارض عادی خود ما هم می دونیم که داریم تظاهر می کنیم ولی توی تمارض کاذب یه جور هایی به خودمون هم می قبولونیم که این اتفاق واقعیه . در واقع این نوع تائید فکری به صورت ناخودآگاه و شاید ناخواسته شکل بگیرد ولی موجبات تصور فکری را در ما به وجود می آورد....مثلا وقتی که یک عطسه کوچیک می زنیم فکر می کنیم دیگه مریض شدیم ، یا وقتی فرصت کمی برای انجام کاری مونده فکر می کنیم دیگه از دست رفت.
به این حالت در علم روانشناسی "سندروم دانشکده پزشکی" میگن. وقتی دانشجویان پزشکی با نشانه های بیماری آشنا میشن ، کمی از اون نشانه ها رو که توی خودشون میبنن فکر می کنن خودشون هم اون بیماری دارند.
این حالت وقتی پیش میاد که ما زیادی به یک موضوع فکر کنیم یا زیادی با اون درگیر باشیم... درگیری فکری طولانی مدت باعث میشه اون مبحث وارد ذهن ناخودآگاه بشه و فراموش کردن رو برای ما سخت کنه...داستان اون جایی تلخ میشه که همیشه شک بر اتفاقات و سناریو های موجود در ذهن ما حضور داره ؛ وجود این نوع از شک ها باعث عمل به افکاری میشه که شاید غیر منطقی باشند مثل بعضی از وسواس ها....داستان سندروم پزشکی آن جایش بد است که تصورات نادرست تا حد اعلا در افکار ما نقش می بندن و شاید موجب اعتماد کردن به بعضی چیز های نادرست و یا اعتماد نکردن به چیز های درست باشد
واژه inception همتای واژه تلقین در ادبیات پارسی است اما در معنی یعنی کاشتن ایده جدید در ذهن به گونه ای که ذهن آن را ساخته ی خودش بداند....وقتی بیشتر به این معنی دقت می کنیم می فهمیم که همه ی افکار که در ذهن مورد کنکاش قرار می گیرند مال خود ذهن نیستند ! خوب شاید بگوید تلقین همان سندروم پزشکی است ! اما نه تلقین دو تفاوت بسیار مهم دارد
اولا تلقین نیازمند شرایط نیست ولی سندروم پزشکی برای به وجود آمدن حتما نیاز به شرایط دارد دوما تلقین باید کاملا به صورت خواسته باشد یا حداقل اثراتی از خواستن در آن رخ داده باشد ولی ما معمولا به صورت ذهنی سندروم پزشکی را نمی خواهیم چرا که آدمی که همیشه بسته به محیط باشد و وابستگی زیادی با احساست داشته باشد آدم ضعیفی بار میاید..
داستان تلقین جایی سخت می شود که آن را به آنتی بادی ربط می دهیم...وقتی عوامل خونی ناشناس وارد خون می شود توسط بدن شناسایی نشده و مورد تهاجم قرار می گیرند اما وقتی عوامل آشنا وارد خون می شوند به راحتی با بدن سازگاری می کنند...افکاری که از خارج وارد بدن می شوند برای مورد تائید شدن باید خودی باشند یعنی ذهن فکر کند ساخته و متعلق به خودش است... اگر لحظه دچار تردید شود که دارد مورد تهاجم افکار دیگران قرار می گیرد سریع با آن فکر مخالفت می کند...
زمانی را در نظر بگیرید که اطرافیان می خواهند حال شما را خوب کنند ، ذهن شما اگر نتواند با این حال احساس آشنایی کند سریع حالت تهاجمی گرفته و با ورود حال خوب مخالفت می کند....
در واقع این احساس آشنایی را سمپاتی نامیده و در همه جا اثر آن حضور دارد...برای مثال شما تا وقتی نتواند با خاطرات کسی یا مطلبی احساس سمپاتی یا آشنایت کنید نمی تواند به آن فرد نزدیک شده و با آن مطلب احساس لذت کنید...پیشتر ما درگیر سمپاتی هستیم...مثلا وقتی کسی از دین مسحیت حرف می زند چه بسا حرف های سنگینی باشد من ناآشنا به مسحیت نمی توانم از آن مطالب لذت برده و استفاده کنم....
انسان مطمئنا از آنچه می بیند و می شنود و می خواند تاثیر می گیرد...این حالت در کودکان خیلی مشهود تر است (مثل تاثیر مسواک زدن والدین)... ولی در بزرگسالان هم کم نیست...شما اگر بین افراد پولداری باشید حتما دلتان می خواهد که پولدار باشید یا اگر بین افراد هنرجو باشید دوست دارید مثل آن ها هنرمند باشید...
اما اگر شما بین افراد با استعداد و هنر کم تر از خودتان باشید قطعا افت کاری خواهید داشت. اگر بین افراد نامید بیوفتید قطعا نامید خواهید شد. یا وقتتان را با موسیقی و فیلم و کتاب بی ارزش تلف کنید قطعا تبدیل به انسان بی ارزش می شوید. در واقع در این حالت شما نمی خواهید واقعیت را ببنید که همنشینی با این چیز ها یعنی ضرر .
سندروم پزشکی بسته به نشانه های ایست که برای شما تفاق می افتد ، تلقین حالتی ایست که شما در خود ایجاد می کنید و تاثیر محیط ، تاثیریست که ذهن شما از محیط می گیرد...وجود این سه ذهن غیر واقعی ما را می سازند....مواظبشان باشید تا بهترین استفاده ازشان را ببرید...
برای تقسیم حال خوب نیازه که احساس سمپاتی و از خود دونستن پیش بیاد...مثل تقسیم یک حال خوب از خوندن یک کتاب یکسان...
