در مورد دنیای اولیه زندگی یعنی کودکی و تأثیراتِ آن در بزرگسالی پژوهشها و نظریههای زیادی در روانکاوی بهوجود آمدهاست. یکی از مهمترین نظریهپردازان این عرصه، ملانیکلاین با خلق نظریهٔ روابط شی در روانکاوی است. این نظریه بهطور کلی بیان میکند که دنیای بزرگسالیِ ما تحت تأثیر مستقیم دنیای کودکی بهخصوص دوران نوازدی ما است. تا پیش از یافتههای بنیادافکنِ فروید، اعتقاد بر این بود که دنیای کودکی دنیاییست سراسر شادی و بیخیالی اما فروید آمد و نشان داد که دنیای کودکی دنیای شادی محض نیست بلکه دنیای پر از فانتزیها، هیجانهای پیچیده و تعارضهای روانی نیز است. براساس نظریهٔ ملانیکلاین، دنیای بزرگسالی تحت تأثیر هیجانهای اولیه و فانتزیهای ناهشیاری کودکی قرار دارد. برپایهٔ این نظریه، نوزاد از همان اول آگاهی ناهشیارِ فطری از وجود مادر دارد. و چون چنین آگاهیای از وجود مادر دارد نهتنها انتظار دریافت غذا از او را دارد بلکه انتظار محبت و عشقورزیدن از مادر را نیز دارد. این سپس منجر به یگانگی ناهشیاری بین نوزاد و مادر میشود و از این طریق است که رابطهٔ نوزاد و مادر یا روابط ابژهای شکل میگیرد. نوزاد از همان اول توانایی عشقورزیدن و احساس گزند و رنجش را دارد و چون مادر نخستین ابژهای قدرتمند است، تمامِ اینها بر مادر متمرکز است. اگر از مادر عشق و محبت دریافت کند خوشحال میشود و میزان خشماش را کم میکند اما اگر رنجش و گزندی از طرف مادر ببیند این باعث خشم و نفرت نسبت به مادر میشود. تأثیراتِ تکانههای مخرب و تکانههای غیرمخرب در زندگیِ کودک جریان پیدا کرده و تا دورانِ بزرگسالی ادامه مییابد. تکانههای مخرب - که خاستگاهاش رنجش و آسیبی ناشی از روابط کودک با مادر است - باعث میشود کودک در بزرگسالی یک شخصِ بیرحم، متخاصم، انتقامجو، دیکتاتور و خشن شود؛ چراکه تکانههای مخرب بخشِ چشمگیری از ذهن کودک را تشکیل میدهد و آنها را درونی سپس همانندسازی میکند. و برعکس اگر روابط ابژهای کودک و مادر خوب باشد و کودک بخشهای خوبِ مادر مثل عشقورزیدن، غذا دادن، درک کردن و پاسخدادن به نیازهای بدنی و عاطفی را درونی کند، در بزرگسالی نیز این شخص از شخصیتِ باثبات، قابل اعتماد برخوردار خواهد شد.

بنابراین، شکلگیری گروههای تندرو و بیرحمی مثلِ طالبان، داعش و... ریشه در دورانِ کودکی این افراد نیز دارد. اینها غالباً کودکانی بودند که از آغوشِ گرم و بامحبت مادر و پدر دور بودند؛ نیازهای نخستینِ عاطفی و مادیشان برآورده نمیشدند؛ هیچ راهی برای غلبه بر اضطرابهای کودکی نداشته بودند؛ حتا لبخندِ یک غریبه را هم تجربه نکرده بودند؛ کوچکترین فانتزیای دوران کودکیشان به واقعیت بدل نگشته بود و حتا از بازیِ کودکانه با خواهر و برادرشان محروم بودند، چه برسد به روابط کودکانه با دیگران. همهٔ اینها بعداً درونی و همانندسازی شدند و تا دنیای بزرگسالی ادامه داشتند. و در بزرگسالی هم نتیجهاش انسانیهای شدندْ بیرحم، انتقامجو، خشن، زنستیز، دانشستیز، عشقستیز، پارانوئید، عقدهای و برخوردار از غریزهٔ ویرانگری. جامعهٔ ماْ جامعهٔ بدون کودکی است. جامعهٔ بدون کودکی، جامعهٔ بیرحم، خشن، نفرتانگیز و عاری از عشق و صمیمیت است.
* ترجمهٔ زبانزدِ انگلیسی (Child is the father of man).