وطنم کجاست؟

این تصویر، آیینه‌ی تمام‌نمای بیچاره‌گی‌های امروز ما است. دخترکِ بی‌پناهی که با گیسوان‌اش، با چشمان‌اش و با شال قرمزِ پاره‌پاره‌اش با ما با بی‌رحمی‌ِ تمام سخن می‌گوید. گیسوان‌ِ تیت‌پرک‌اش از بی‌خان‌مانی و آواره‌‌گیِ مداوم سخن می‌گوید. از زنده‌گیِ پر هرج‌ومرج‌اش، از بی‌پناهی‌اش در برابر ویرانه‌هایی سخن می‌گوید که هرلحظه بر سرِ او آوار می‌شوند. چشما‌ن‌اش مستبدترین نگاهِ تاریخ را دارد. شلاقی‌ست که بر تنِ هر بیننده‌ای فرود می‌آید. در نگاه‌اشْ فروپاشیِ زیبایی‌ها و قدکشیدنِ زشتی‌هایی‌ست که تمامِ بازی‌های کودکانه‌اش را از او گرفته‌اند. در چشمان‌اش هیچ چشم‌اندازی از زنده‌گی وجود ندارد. هرچه است از رنج‌ها و بدبیاری‌هایی‌ست که او با همین چشمانِ سبزرنگ‌اش دیده‌است. پاره‌‌گی‌های شالِ قرمزش، نمادِ تمام پاره‌گی‌هایی‌ست که بر سرِ انسانیت در وطن‌اش آمده‌است. از پاره‌گی‌هایِ نقشه‌ی وطن‌اش حرف می‌زند. از دوپاره‌گی مردمان‌اش که قرن‌هاست حکم می‌راند. سرخیِ شال‌اش نماد تمامِ خون‌هایی‌ست که در سرزمین‌اش ریخته شده‌اند. از بحرا‌ن‌های خونین همیشه‌جاری حرف می‌زند. از تیرباران‌هایی می‌گوید که به‌بجای باران بر سروپای مردم می‌بارند و خیابان‌های وطن‌اش را سرخ‌رنگ می‌کنند.. این تصویرْ جدی‌ترین پرسش را در خود دارد و آن این‌که، به راستی وطنم کجاست؟