دو دهه است که هزارهها در یک وضعیتِ استثنایی قرار دارد. وضعیتی که در آن تمام قوانین انسانی فروریخته و نسلکشی هزارهها خود به یک قانون بدل گشتهاست. در وضعیت استثناییای که ما قرار داریم، هزارهکشی فقط خشونتِ انسانی نیست بلکه بهقول ژیژیک خشونتِ خدایگانی نیز است. خشونت خدایگانی نه بهمعنای قادریتِ خدا برای خلق چنین خشونتی، بلکه بهمعنای ناتوانی خدا در جلوگیری از وقوع چنین خشونتی. این وضعیت محصول مناسباتِ اجتماعی و تاریخی افغانستان است. همین مناسباتِ تاریخی و اجتماعیست که نهفقط زمینهٔ هزارهستیزی و هزارهکشی را فراهم میکند بلکه آنرا به یک قانون تبدیل میکند.
بنابراین، وقتیکه هزارهها در یک وضعیتِ استثنایی قرار داشته باشد، تغییر رژیمها و قوانین هیچ تغییرِ مهمی را در بهبود وضعیت هزاره نمیآورد؛ چراکه در وضعیت استثنایی، هزارهکشیِ به یک پارادایم سیاسی-اجتماعی تبدیل گشتهاست. اما تغییر رژیمها میتواند وضعیت را بسیار بدتر کند. چنانکه اکنون شاهد هستیم. رژیم طالبان نهفقط ما را میکشد، بلکه هزارهکشی را بهمثابهٔ پارادایمِ حکومتورزیِ خود قرار دادهاست. در وضعیتِ استثنایی، نسلکشی هزارهه خود قاعده میشود.
