نان

همین چند روز پیش بود. بی‌نان شده بودم. گرسنه‌گی امانم را بریده بود. گرسنه‌گی قیمت‌ها را به من یاد داد. ارزشِ نان را فهماند. فکر و ذکرم را تسخیر کرده بود. یادش مرا از خود بی‌خود می‌کرد. گرسنه‌گی و بی‌نانی مثل گرگ درنده در درونم زوزه می‌کشید و متلاشی‌ام می‌کرد. چشم‌هایم تا مرز کوری، سوزش پیدا کرده بودند. دست‌هایم همچون درختِ بی‌بنیاد، سست و لرزنان شده بودند. زانوهایم تاب و توشِ راه‌رفتن نداشتند و هرلحظه تسلیمِ مسیرها می‌شدند. فکرِ نان دیوانه‌ام می‌کرد. قرصِ نانی تمام تاروپودم شده بود. تمامِ آروزهایم. آن روزْ نه معتاد سیگار بودم و نه معتاد موسیقی. آن روز نان مُرفینم شده بود. نانْ بزرگ‌ترین خواستِ زنده‌گی است. زنده‌گی به هر کیفیتی به نافِ نان بند است. پیش‌شرطِ بنیادینی تمامِ ارزش‌ها و جنبه‌های زنده‌گیْ «فارغ‌بودن از غمِ نان است». در نبود نان، هرچه که هست، پرت است و پلا.