مولایناتان نویسندهٔ کتاب عالیِ «فقر احمق میکند»، چندین پژوهش مهم انجام داده است. یکی از آزمایشهایش از کشاورزان هندی بوده است. مولایناتان میگوید: زمانیکه ما این آزمایش را انجام دادیمْ این کشاورزان محصولاتشان را تازه فروخته بودند و مقداری پول بهدست آورده بودند و چون پول داشتند، دهتا باهوشتر بودند؛ اما بعد از چند ماه، زمانیکه پولهایشان را مصرف کرده و بدهکار شده بودند، آیکیویشان دهتا پایین آمد یعنی دهتا کمهوشتر شدند. این یعنی اینکه کمبودی و فقر تأثیر منفیِ عمیقی بر عملکردِ هوش و ذهن ما دارد. وقتیکه فقیر هستیم، درگیریِ ذهنیِ عجیبی با کمبودی و محدودیتها داریم و این ظرفیت ذهنی ما را بسیار کاهش میدهد و باعث میشود که در زندگیْ یا تصمیمهایِ مهم گرفته نتوانیم و یا اگر هم بگیریم بسیار اشتباه بگیریم. تصمیمهای بدْ باعث فقر نمیشوند، بلکه فقر باعث تصمیمهای بد میشود و شاید از همینجهت است که وضعِ انسانهایِ فقیر، دیرتر و کندتر بهبود مییابد. حتا فهمِ تصمیمهای بد و اشتباه نیز از عهدهٔ انسانهای فقیر خارج است؛ این انسانهای طبقهٔ متوسطاند که تصمیمهای بدشان را گوشزد میکنند. فقر علاوهبر کاهش آیکیو، باعث انسداد خیال، از بینبردنِ خودکنترلی و درماندگیِ آموختهشده نیز میشود. انسانهای فقیر، دایرهٔ خیالپردازیشان یا خیلی منقبض درحد خوردنِ کباب جگر و پوشیدنِ لباس نو است یا خیلی منبسط مثل رییسِ گروهِ مافیا و یا شارلاتان شدن است. فقر منتج به درماندگی آموختهشده نیز میشود. انسانهای فقیرْ درماندگیشان را میپذیرند و برای بیرونرفتن از وضعشان، چون چندینبار شکست خوردهاند، هیچ دستوپایی تکان نمیدهند.