افغانستان با کشندهترین فاجعهٔ انسانیِ ممکن درگیر شدهاست. در زمستان پیشرو نزدیک به ۲۳ میلیون نفر از گرسنگی رنج خواهند برد و ۹ میلیون نفر نیز با وضعیت اضطراری روبهرو خواهند شد. یک گرسنگیِ جمعیای که برپایهای گزارش سازمان جهانی غذا در طول دهسال اخیر در سطح جهان نمونه ندارد. حتا گوی سبقت را از وضعیت بحرانی سودان جنوبی، اتیوپی، سوریه و یمن ربودهاست. وقتیکه از گرسنگی گپ میزنیم از چیزی فراتر از فقر نسبی گپ میزنیم. گرسنگی یعنی فقر مطلق. یعنی ناتوانی در تهیهٔ ضروریترین نیاز زندگی. ناتوانی در تهیهٔ غذای موردنیاز برای زندهماندن. دخترفروشی، آوارگی، دزدی و انحرافات اجتماعی دیگر از پیامدهای این فاجعهٔ انسانیاند. اگر وضعیت همینگونه ادامه پیدا کند، تا نیمهٔ نخست سال ۲۰۲۲، گسترهٔ فقر تا مرز ۹۷ درصد نیز کشانده خواهد شد. چنین فقرِ گستردهای فقط در جغرافیای مثل افغانستان میتواند اتفاق بیفتد. جهنمی بهتماممعنا که حتا تصورش سخت و تکاندهنده است. خلاصشدن از شرِ این فاجعهٔ انسانی نیز به این آسانیها نیست و پیچیدگیهای خودش را دارد. برای جلوگیری از این فاجعه، ماهانه به ۲۲۰ میلیون دلار نیاز است که این کار ورای توانش طالبان است. فقط جامعهٔ جهانی میتواند از عمیقترشدن این فاجعه جلوگیری کند؛ آنهم در صورتیکه طالبان هیچگونه سدی ایجاد نکند.
