امید احساسِ بسیار مهمی است. امیدِ واقعبینانه یکی از عنصرهایِ کلیدی زندگیِ آدمها است. امید در بدترین وضعیتِ ممکن، خوبترین رفیقِ ممکن آدمها است. اما همین امید به مولفههای دیگری زندگی وابستگیِ شدید دارد. هم بر بسیاری از مولفههایِ کلیدی زندگی مثل شادی، خوشبختی، سلامتی، خلاقیت و... اثرگذار واقع میشود و هم از مولفههای مثلِ احساسرضایت، اطمینانخاطر، بهزیستی، اشتغال، درآمد و... اثر میپذیرد. وقتیکه مؤسسهٔ گالوپ از یک میلیون نفر پرسید که آیا در روز قبل لبخند زدهاند، افراد امیدوار نسبت به افراد ناامید بیشتر پاسخ مثبت دادند. امید با خوشبختی و زندگیِ روبهراه همپوشانیِ تمام دارد. بنابراین، آدمهای امیدوارْ خوشبخت و انسانهای خوشبختْ امیدوار هستند. گرچه که از در زندگیما مولفهٔ امید از هماناول حضورِ چشمگیر نداشت؛ با قدرتگرفتن باطلان اما، همان اندک امیدی که داشتیم نهتنها که رخت بست بلکه گور نیز شد. این غلط است که میگویند افغانستان گورستانِ امپراتوریهاست؛ درستاش این است که افغانستان گورستانِ امیدهاست. اکنون ما گورستانهایی هستیم که امیدها و آرزوهای یک نسل را درخود گور کردهایم. این شکلی از گورکردن خودمان است. در کوچه و خیابانها که میروی، در چهرهٔ شهر و آدمهایاش چیزی جزء ناامیدی و اندوه نمیبینی. این ناامیدی بهحدی زورآور است که اگر تفنگ و فقر دمار از روزگارِ ما نگیرد، یقیناً که ناامیدی این کار را میکند. آره رفیق، افغانستان سرزمینیست برای فتحشدن. آدمهایِ دارد برای حلالشدن. بالهایِ دارد برای شکستهشدن. رویاهایِ دارد برای پرپر شدن و امیدهایِ دارد برای گموگورشدن.
