« غرقم
و این سیاهی ها پایان ناپذیر.. »
دست های کودکیم در دستِ بادبادک های آرزو
آرزو هایی که از دستِ گره شده‌ی من به نخ
نخ هایی که امید نام داشت و اتصال بود
اتصالی از درون به دنیایِ ناهماهنگِ بیرونیِ این کالبد خاکی
و به خاک افتادم ، غلتیدم در شوره زارِ مدفونِ فراموشی
فراموش کردم آغوشِ جهانِ روز های قبل را
و قبل از غروبِ خورشیدِ پشتِ اقیانوس
دل به دریا زدم
و اکنونی که مدام
« غرقم
و این سیاهی ها پایان ناپذیر.. »
