سِپیدار

داشتم پَرسه زنان از پیِ او می‌رفتم

ناگهان تاریکی ، به سرم داد کشید

به تنِ محبوسِ سایه‌ی من ، رنگ آزاد کشید

راه را گُم کردم

آسمان بر سر من دستی از باد کشید

رنگِ این کوچه به آبی می‌رفت

سایه ام پر هیجان رو به جایی می‌رفت

داشتم پَرسه زنان از پیِ او می‌رفتم

بی‌خبر از تکرار ، بی‌خبر از همه جا

من به خود آمدم و ترسیدم

وسطِ شهرِ پلید ، پُرِ از خشم و صدا

من گرفتار شدم..

بین این همهمه ها ،

من چه تکرار شدم..

میزند تَرکه به روحم قفست

سایه ام رفت ، «سپیدار» ، منم هم نفست..