برای ما

برای تمام بودنمان ؛ از ابتدا تا بی انتهاییِ این مسیرِ..

به راستی کدام مسیر؟

این بی سرانجامیِ لاینتهی یا سرانجامی بی آغاز ؟

به سازِ کولیِ خاطرات در مغزمان که دست می‌راند به ناکجایی به اسم زمان ؟

می‌خواند شب ، نغمه‌ی همخوانِ فراموشی را‌

و این من ، به ناکوکیِ سازِ همان کولی..

رقص میکنم به فردایم که در دست باد..

رقص میکنم به همین لحظه‌ی گیج و مبهم..

بی امان از لطمه‌های این وهم ،

تمامم را می‌غلتانم در خاکستر رویاهایم ؛

....