روزی بود روزگاری در تاریکی شب بغل های خدا و بوستان پر از خالی پسرکی بود کنجه ای جدا او تک فرزند بود همیشه آروز بر دل مانده بود برادری داشته باشد که، سر به سر هم بگذارند باهم بگویند و بخندند به سختی های این دنیا ولی او تنها و و بی کس بود پس ترجیح میداد شب هنگام به جای بغل کردن برادر نداشته خود بردارد ذهنی خودش را از رویاهاش بیرون بکشد و تا صبح بغل کند به او میگفت داداشی بعد صدایی نمیشنید میگفت داداشی دوست دارم بمون همیشه پیشم و باز صدایی... در آخر با اشک چشمانش بسته می شد و به خواب میرفت او حتی در خواب هم داداش آرزوهایش را نمی‌دید تا...
دوستان عزیزم لطفا برای ادامه داستان حمایت کنید متشکرم از لطفتون ❤️:-)
سعی بر این است که در هر بار نوشتن کوتاه بنویسم که خسته نشوید ??
