عصرِ یکروز زمستانی، ساعتِ ’’۱۶:۲۱ در خیابان قدم میزنم.
پالتوی سیاه رنگم را پوشیدهام و به همراهِ شال گردنِ کامواییِ نارنجیِ کمرنگ بر روی گردن دارم. با انگشتانی که از فرطِ
سرما یخ زدن، شال گردنِ کامواییِ نارنجیِ کمرنگـم را کمی بر بالایِ صورتم میکشم تا از سرما کمی جلوگیری کرده باشم. دستی بر مقنعهـم میکشم و چند تارِ مویی که با وزشِ نابِـهنگامِ باد بیرون آمدند را به داخل میبرم.
میایستم و سرم را بالا میبرم. دانهـهای برف، سرعت باریدنشان زیاد شده بود!
انگار میخواستند باهمدیگر مسابقهای را پیشِ رو بگذارند تا ببینند که چه کسی زودتر به زمین میآیند. چه خیال خامی!
آنها به شوقِ زودتر آمدن به زمین مشتاق هستند و من، در خیابانـهایِ شهرم، به دنبالِ قبرِ آشناییِ که سالهایِ بسیاریـست، نتوانسته با فِراقِ ناگهانیـش، شبها راحت سر بر بالشت بگذارد و چشمهایی که تا خود صبح با یادآوریِ روزهای خوشی که داشتند، میباریدند و دَمدَمایِ اذان صبح، با سُرخیِ چشمهایی که میسوخت بلند میشد و ابراز دلتنگ بودنَش و کمی اختلاط با «او» را به خدایَش میگفت تا کمی مَرهمی بشود بر روی قلبِ پر زخمـش!
#نامه_هایم✉️
#راپونـزل_نوشت🧸❄️
#کپی_حرام🚫